Archive for September, 2010

September 30, 2010

[Editorial] Think twice before doing irreversible damage

2010-10-01 17:17

Cached:  http://www.koreaherald.com/national/Detail.jsp?newsMLId=20101001000840

The mighty Mekong River, as the world knows it, may never be the same again if the Lao government has its way. There is a growing fear that up to 40 million people could be affected if the Xayaburi Dam and 12 other mainstream dams on the Mekong are to go ahead as planned.

The Xayaburi Dam would be the first dam to be built on the lower Mekong mainstream. It would displace thousands of people in Laos, disrupt an important fish migration route and cause the extinction of the critically endangered Mekong giant catfish, by destroying one of its last natural spawning habitats. The dam is being proposed by Thai company Ch. Karnchang, and over 95 percent of the power generated would be sold to Egat, the Thai electricity utility.

Environmental organizations around the world and donor countries such as the United States, a major contributor to the Mekong River Commission, have voiced their concern about the possible impact of the dam on the river’s ecosystem and the livelihoods of the people who live on this great waterway that runs through the heart of Southeast Asia.

It has been suggested the dams should not proceed until there is an extensive debate on the MRC’s strategic environmental assessment and the findings have been revealed.

The purpose of the strategic environmental assessment report is to evaluate the cumulative effects of the proposed mainstream dams. It is hoped that the Lao government will conduct the assessment properly, take its findings seriously and not treat the process as a formality. Its findings should be distributed publicly and debated throughout the region by all governments and other stakeholders.

The powerful U.S. Senate Foreign Relations Committee held a hearing one day after the MRC announced that it had received official notification from Laos that the country wished to proceed with the first dam, the Xayaburi, on the lower Mekong. The timing of the hearing suggests that Washington is serious about how its aid money is used.

The import of the Mekong River’s fisheries as a source for food security in the region is well known throughout the world, and the thought of its ecosystem being irreparably disturbed is indeed troubling. Such action could have serious ramifications at all levels political, social and economic. What is disturbing is the fact that the Lao government, the project developer Ch. Karnchang and the Mekong River Commission seem determined to push forward with the Xayaburi Dam despite the absence of a serious public debate on the important issues.

In her statement before the U.S. Senate Foreign Relations Committee, Aviva Imhof, campaigns director for International Rivers, said to allow the Xayaburi consultation process to go forward without considering the findings of the strategic environmental assessment would be like “getting a diagnosis of cancer and then ignoring it”.

As a good neighbor, Thailand has a moral obligation to take into consideration the well-being of the people who stand to be affected by the dam’s construction. The same concern should also be taken up by the donor countries.

Thai environmental and community groups representing about 24,000 people in five provinces along the Mekong River have submitted a letter to Prime Minister Abhisit Vejjajiva, asking him to cancel the plan to buy electricity from the Xayaburi Dam.

According to the World Wildlife Conservation Fund, the dam, if built, will block the sediment and nutrients that build the Mekong Delta and nourish its immense productivity, which provides more than 50 percent of Vietnam’s staple food crops. Moreover, the dam would alter wildlife habitats downstream in Laos and Cambodia, potentially having a devastating impact on wild fisheries and causing the likely extinction of critically endangered species.

“There must be a rigorous and transparent assessment of the impacts of this dam,” said Marc Goichot, sustainable infrastructure senior advisor for WWF Greater Mekong.

(The Nation)

(Asia News Network)

=====================

Community Threatened by Dam.

2010-09-30

The Don Sahong Dam is one of the projects planned for the lower Mekong River that is most debated by environmentalists because of its expected impact on fisheries.


The hydroelectric project will provide power for export to other countries in the region, as Laos seeks to become the “battery” of Southeast Asia. Meanwhile, the dam will displace the local community in Don Sahong that relies on the river’s rich fisheries.

Related story:
Traveling down the Mekong River

Copyright © 1998-2010 Radio Free Asia. All rights reserved.

=====================

Laos’ Xayabury dam impact potentially ‘catastrophic’

cached:  http://www.phnompenhpost.com/index.php/2010093042406/National-news/laos-xayabury-dam-impact-potentially-catastrophic.html

Thursday, 30 September 2010 22:09 Will Baxter and Cheang Sokha

A hydropower dam proposed for Laos’ northern Xayabury province could have serious negative effects on fisheries, biodiversity and livelihoods downstream in Cambodia, a spokesman for the World Wide Fund for Nature has said.

“Cambodia will be one of the hardest hit countries from the construction of any, including Xayabury, of the proposed 11 lower Mekong mainstream dams,” said Marc Goichot, a senior adviser on sustainable infrastructure at WWF Greater Mekong.

“These impacts are potentially catastrophic, and can include riverbank erosion, impacting the riverside homes of millions of Cambodians.”

Laos notified the Mekong River Commission of its plan for the 1,260-megawatt dam on September 22.

Goichot’s assessment was far bleaker than that of Pich Dun, secretary general of the Cambodian National Mekong Committee, who acknowledged that the dam would “affect fish migration, but not very seriously”.

“According to the study, the dam is being built far from Cambodia, so only some kinds of fish are migrating from here to there, and that is why the effects will not be so huge,” Pich Dun said.
“But if all 11 dams are built, the people on the lower Mekong will face difficulties with the change in the flow of sediments to their crops,” he said.
But Goichot said the dam would “lead to the extinction of the Mekong giant catfish in the wild and probably other fish species”.
Sam Nouv, deputy director for the Fisheries Administration, said he, too, was “concerned” about the dam. “When a dam is built on the upstream, it really impacts the fisheries in Cambodia,” he said. ADDITIONAL REPORTING BY SAM RITH

++++++++++++++


Clearing the cluster bombs in Laos

Helping rid the land of unexploded ordnance is one of the United States government’s top priorities in Laos

Peter Haymond

guardian.co.uk, Thursday 30 September 2010 23.00 BST

Article history

Cached:  http://www.guardian.co.uk/commentisfree/cifamerica/2010/sep/30/laos-us-military

An unexploded US Blu 24 bomblet, cleared in this case by a Danish government-funded team, is marked for destruction at Nam Tom village near Phonsavan, Xieng Khuang province, northern Laos. Photograph: EPA/Barbara Walton

As the US chargé d’affaires in Vientiane, Laos, I read with great interest the recent articles by Melody Kemp (“The Casualties of Cluster Bombs Must Not Be Forgotten“) and Brett Dakin (“Laos and the Legacy of Vietnam“). Kemp implies that the United States has done little to assist in clearance of unexploded ordnance (UXO) in Laos – and nothing to aid Lao victims of UXO accidents. On the contrary, one of the US government’s top priorities in Laos has been – and is – the removal of unexploded ordnance. The United States remains Laos’s largest donor for UXO clearance and victim assistance.

To date, the United States has provided Laos with more than $51m in assistance to the Lao people for UXO clearance, support for victims and education. The United States began providing assistance to UXO victims in Laos in 1993, through the Leahy War Victims Fund (managed by the US Agency for International Development). In fact, USAID will provide more than $1.7m to Cope, the organisation mentioned in Kemp’s article, to fund a joint US-Lao comprehensive orthotics programme.

This fiscal year, the US state department will spend more than $5m in Laos on a range of UXO-related activities, including more than $3.5m to fund the mine and UXO clearance operations both of the Lao government’s own UXO clearance agency and of international clearance organisations operating in Laos. Lao national authorities coordinate these operations, which every year destroy many thousands of items of unexploded ordnance, returning land to safe and productive use.

The state department also provides financial assistance to support risk education, mostly aimed at school age children, in programmes developed by the Lao government and international NGOs, and victims’ assistance projects conducted by international NGOs with Lao medical centres. Brett Dakin may not be aware of it, but our department of agriculture has separately contributed over $11m towards UXO clearance since 2007 through programmes that combine supplementary school food provision with UXO clearance near those schools.

As demonstrated by our years of engagement and assistance, the United States is committed to help Laos achieve our shared goal of eliminating the threat posed by UXO to the people of Laos.

September 30, 2010

Living in war’s shadow

Chomsy Kouanchao showed a picture of herself as a girl while holding one of her granddaughters, Ananda Nhouyvanisvong, 2.

Cached:  http://www.startribune.com/local/104050708.html?elr=KArksLckD8EQDUoaEyqyP4O:DW3ckUiD3aPc:_Yyc:aUUsZ

Memories of a “secret war” 30-plus years ago in Laos still haunt refugees living in Minnesota. Their stories will be part of a national exhibit opening this week in Minneapolis.

By ALLIE SHAH, Star Tribune

Last update: September 29, 2010 – 9:44 PM

The little girl in pink napped peacefully in her grandmother’s lap Tuesday as the grandmother described the horrors that drove her from Laos to Minnesota.

The toddler’s eyes remained closed as Chomsy Kouanchao spoke of the bombs that rained on her village. Of having to hide for days in a large ditch to escape the fighting. Of living in a squalid refugee camp in Laos and then crossing the seas and starting a new life in a bewildering land.

“I weep in my mind all the time,” she said.

The trauma was more than three decades ago, but for Kouanchao and thousands of Laotian refugees like her, the scars remain.

Their stories — rarely told — are captured in a drama that is part of a groundbreaking exhibit opening Thursday at Intermedia Arts in south Minneapolis. The play, “Refugee Nation,” and the “Legacies of War” exhibit examine the impact of war on Laotian refugees and their children. Organizers say it’s also part of a larger effort to spotlight a little-known chapter in U.S. history that led to the resettlement of 400,000 Lao and Hmong people in the United States.

“The older generation, we found so many of them feel that no one understands who they are and why they’re here,” said Bryan Thao Worra, a local writer and Lao Assistance Center of Minnesota staff member.

During the 1960s and 1970s, Laos became a battleground in a covert war against communism conducted by the U.S. military. Villages were repeatedly bombed, creating a mass exodus of refugees.

Lao refugees began arriving in Minnesota in the early 1980s. Today, Minnesota has the nation’s third-largest Lao-American population, with 25,000 residents living mostly in Hennepin County, according to the Lao Assistance Center of Minnesota.

Although the war ended long ago, the trauma continues.

Much like World War II soldiers who returned to America and refused to talk about what they had lived through, the older Lao refugees who rebuilt their lives here have kept quiet — even to their families, Worra said.

Their children were small when they fled and many have grown up unaware of all that their parents went through.

That’s created a disconnect between generations, said Malichansouk Kouanchao, a local artist and guest curator of the exhibit.

On display will be some unusual illustrations born of another communication gap.

In the refugee camps, villagers could not explain to the English-speaking camp workers what they had seen. So they drew pictures of planes and bombs and blood.

For decades, those sketches sat untouched in an office in Washington, D.C.

But recently, a chance encounter between the man who had the historic drawings in his office and a Lao-American woman named Channapha Khamvongsa led to their rediscovery. He told her to “do something with them,” said Khamvongsa, who is now the executive director of Legacies of War and is in Minneapolis for the opening.

Malichansouk Kouanchao created two pieces of original artwork that also will be displayed at the exhibit, but her involvement goes deeper.

Her mother is Chomsy Kouanchao.

She and her mother both told their stories to the playwrights who wrote “Refugee Nation.” For the daughter, hearing more of her parents’ life has helped satisfy her hunger to know more about her past.

For the mother, sharing her story with her children helps her continue healing. She suffers from post-traumatic stress disorder and loud noises such as doors slamming still unnerve her.

Two artists from California wrote the play, and traveled to Minnesota five years ago to collect oral histories from Lao refugees and their descendants.

The play is a first for the Lao-American community, which is said to be experiencing a cultural renaissance this year.

A children’s book based on Malichansouk Kouanchao’s journey as refugee and written by a local author is due out in November, and earlier this year, the first national Lao American Writers Summit was held in Minnesota.

Getting people to open up about what they had witnessed during the war in Laos was hard, said Worra, who introduced the playwrights to local refugees to interview.

“They said, ‘It brings up too much bad memories. We are not ready to talk about it,'” he said.

Worra also detected resistance from people in the arts community who wondered if there was enough of an audience for such a play.

“No one’s interested in Lao-American stories,” he says he heard many times.

But the story needs to be told, and the war is not over, he said.

Many of the bombs dropped long ago did not explode and have made minefields out of villages.

The locals in Laos call them the “eight-eyed bugs,” Worra said, with eight trip wires extending from each bomb.

“There’s still a lot lurking under the surface,” Worra said. “Even now, as elders are starting to open up and share what they went through, there’s still a lot of pain.”

Allie Shah • 612-673-4488

Related Content:

Malichansouk Kouanchao

Bruce Bisping, Star Tribune

Painful images

Bruce Bisping, Star Tribune

Chomsy, Malichansouk Kouanchao

Bruce Bisping, Star Tribune

Historic sketch

Bruce Bisping, Star Tribune

Laos: Five Christians detained

Cached:  http://www.inspiremagazine.org.uk/news.aspx?action=view&id=4836

The Church in Laos is calling for urgent prayer for five Lao Christians being held by police in the north of the country.

The five were among 37 young Christians who were detained by police as they planted trees in Meungfeung district on 18 September. Thirty-two of them were later released, including one young woman who has a four-month-old baby, but five remain in custody.

Release International partners are concerned that the group may be ill-treated in jail. Christians arrested in Laos in the past are reported to have suffered harsh interrogation and abuse, even torture.

A partner of Release said: “Please pray for them and for their families, who are very worried. Their group are all praying and fasting too. This is a big challenge for the new Christians involved.”

(Source: Voice of the Martyrs New Zealand)

September 29, 2010

Farewell to the unicorn

Cached:  http://www.economist.com/blogs/asiaview/2010/09/south-east_asias_endangered_saola

Sep 29th 2010, 9:10 by G.C. | HO CHI MINH CITY

THE endangered saola, one of the world’s rarest mammals, is not well acquainted with the world’s scientists. They didn’t know it existed until 1992, and by then it was nearly post-date. Yet this mysterious antelope still roams, if only deep in the Annamite range of north-eastern Vietnam and Laos. In August, in Central Laos, a lone specimen was spotted—for the first time anywhere since 1999—and then promptly caged by local residents. The creature soon died in captivity. The saola has been called Asia’s “unicorn”, though there is at least one good reason not use that term; “bicorn” is more like it. But like the unicorn of European myth, fewer than 750 saolas are thought to exist in the wild today. Their horns have become trophies for the few hunters who have chanced upon them. The wildlife trade has claimed a share of this improbable species, the Pseudoryx nghetinhensis , as they get caught in snares intended for more numerous animals, like the wild boar or deer. Poorly regulated deforestation projects are to blame for the rest.

In its demise, this solitary saola made for a saddening emblem of the many species endemic to Vietnam and Laos that now face imminent extinction. Laos is left with fewer than 1,000 of its wild elephants, three of whom stood guard on its royal emblem (until 1975). As local people get richer, thanks to the region’s galloping economic development, and as more and more tourists from China and South Korea bring with them their taste for exotic foods of the forest, many of the Indochina’s bon vivants are learning to ingest the sort of expensive animal parts that are supposed to improve their health and “male vitality”. But Jason Morris-Jung, a researcher of conservation in Vietnam, says that many of the endangered species’ habitats had already been worn down by years of deforestation. The hunt for delicacies and medicinal animal markets is merely a matter of nailing their coffins shut.

Governments have acted too late, for the most part. Vietnam runs at least 30 national parks to protect its biodiversity. This has curbed poaching, but has not ended it. Last May one of the country’s last 60 Javanese rhinoceroses was found dead in a reserve in southern Vietnam, its sought-after horns removed by poachers. Policing scores its few victories. In the same province this month, police seized 850 pounds of forbidden flesh from restaurants, representing members of 20 different species, including porcupines, bears, civets, and a line-up of other endangered wildlife. Authorities in other provinces have occasionally shown such resolve, but not enough to deter poachers from fencing their goods on the black market. If species protection in Africa is to be any guide, conservationists will need to find some way to make living beasts worth more to their human neighbours than their carcasses already are.

(Photo credit: Wikimedia Commons)

September 28, 2010

Military’s Role Reinforced in N. Korea

Cached:  http://www.nytimes.com/2010/09/29/world/asia/29korea.html?partner=rss&emc=rss

SEOUL, South Korea — A series of military promotions reinforced the leading role of the armed forces in North Korean political life, as the youngest son and sister of Kim Jong-il, were made four-star generals before a landmark meeting of the Korean Workers’ Party on Tuesday.

Kim Jong-il was renominated as the head of the party — to a thunderous standing ovation in the Mamsudae Assembly Hall in Pyongyang, according to North Korean state television.

But it was the elevation of his son, Kim Jong-un, that created the real interest and excitement among diplomats and political analysts. His promotion was the first clear and public signal that he has a serious political future in North Korea, and is perhaps on track to succeed his father as leader.

“This promotion of Kim Jong-un to four-star general carries a lot of weight in North Korea, and it has the connotation of very senior ‘top brass,’ ” said Lee Sung-yoon, a North Korea expert at the Fletcher School at Tufts University. “This is a very big deal.”

Kim Kyong-hui, the leader’s sister, who is said to be a formidable political force in her own right, also was promoted, a move that Mr. Lee said was “a bit rare” for a woman.

Mrs. Kim is the wife of Jang Seong-taek, often regarded by outside analysts as the No. 2 man in the North. Together they could serve as protectors and mentors for the younger Mr. Kim, who is just 27 or 28, as he learns the levers of power in the secretive communist state.

Mr. Kim’s learning curve could be a short one, as his father’s health has been in question since he suffered a stroke in 2008.

Kim Jong-il, 68, has had to fast-track the promotion of his son as heir apparent, many analysts say, a situation very different from his own two-decade tutelage under his father, Kim Il-sung, who died in 1994.

The last Workers’ Party gathering of this size and scope was held in 1980, when Kim Jong-il was designated as the clear successor to his father.

“This is a step toward turning Kim Jong-un into a ‘songun’ leader, a symbolic gesture of upholding him as a military leader,” said Cheong Seong-chang, a North Korea expert at the Sejong Institute near Seoul. Songun is the military-first policy adopted by Kim Jong-il, a companion philosophy to the “juche” ideology of self-reliance espoused by his father.

“This is the beginning of the process of promoting him to chief of command of the North Korean military,” Mr. Cheong added.

The younger Mr. Kim’s appointment appeared to be aimed at dispelling doubts about his lack of leadership experience, said Mr. Cheong, who has long suggested that Kim Jong-un already controlled many of the key operations of the party and military, effectively running the country in a “coalition” with his father.

It was unclear on Tuesday if Kim Jong-un would be given a top party post, and there was much speculation in the South Korean media whether he would get a politburo appointment.

Mr. Lee, the analyst, said it was not likely that the son’s designation as the future leader was a simple matter of his father declaring it so.

“They do have to sell it,” he said. “I think an open challenge is very low, but Kim Jong-il has to be very careful.”

Kurt M. Campbell, an assistant secretary of state, said in New York on Monday that the United States was “watching developments in North Korea carefully” and was talking to allies in the region “as we try to assess the meaning of what’s transpiring there.”

“But frankly,” he said, “it’s still too early to tell in terms of next steps, or in fact, what’s going on inside the country’s leadership.”

Choe Sang-hun contributed reporting from Palo Alto, Calif.

===============

Kim’s sister seen as regime guardian

Financial Times

By Christian Oliver in Seoul

Published: September 28 2010 11:22 | Last updated: September 28 2010 12:26

In innocent black-and-white family photographs from decades ago, toddler Kim Jong-il stands side by side with Kyong-hui, his angel-faced younger sister.

She is still widely seen as the only person Mr Kim, the North Korean dictator, has been able to trust throughout his life.

Their bond became more public on Tuesday when she was named a four-star general along with the dictator’s son, Kim Jong-eun.

Mrs Kim, 64, is being groomed to play an important role in keeping the state alive, especially in the event her brother dies suddenly. She has been the most prominent companion on her brother’s recent trips around the country to factories, farms and operas, a signal to North Korean elites to identify her as someone to whom Kim Jong-il has confided his plans.

Moscow-educated Mrs Kim has shown a strong personality, even defying Kim Il-sung, her imposing father and the founder of the Pyongyang regime, to carry on a student romance with Chang Sung-taek, then only the leader of a music group.

Mrs Kim eventually married Mr Chang, who in June went on to become the second most important political figure in the land when he was appointed vice-chairman of the National Defence Commission, North Korea’s highest military body. He had been briefly in disgrace and the couple attracted unwelcome publicity when their daughter committed suicide in Paris in 2006. It is uncertain if they have other children.

Mrs Kim’s elevation suggests she and Mr Chang are being positioned as a power couple who will steer the succession in the event of Kim Jong-il’s death.

Still, South Korean media and Yuriko Koike, a former Japanese defence minister, have suggested Mrs Kim may be seeking power for herself or her husband. Some analysts believe this month’s ruling party congress was delayed so Kim Jong-il could strike a political compromise with her.

While a power struggle inside the nuclear-armed dictatorship is far from impossible, there is no evidence to prove whether Mrs Kim has been engaged in machinations. Now that Pyongyang has given an important public title to Kim Jong-il’s son, the state propaganda machine will most probably cast him publicly and very visibly as the dauphin.

Once the posters are up, it will be almost impossible to question Kim Jong-eun’s legitimacy.

EDITOR’S CHOICE:

September 26, 2010

“สอนไซ” บุตรชายอดีตผู้ นำขึ้นเลขาฯ พรรคจำปาสัก-เวียงจันทน์ได้นายใหม่

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 26 กันยายน 2553 20:40 น.

Cached:  http://www.manager.co.th/IndoChina/ViewNews.aspx?NewsID=9530000135341

นายสอนไซ สีพันดอน (ขวา) ในพิธีรับมอบใบประกาศเกียรติคุณจาก นายสมสะหวาด เล่งสะหวัด กรมการเมือง รองนายกรัฐมนตรี "ผู้ประจำการรัฐบาล" ในโอกาสที่แขวงจำปาสักมีผลงานโดดเด่นในการลบล้างความยากจนของประชากร สัปดาห์ที่ผ่านมาบุตรชายของอดีตผู้นำลาว ได้รับเลือกขึ้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคสาขาแขวง ควบตำแหน่งเจ้าแขวง ซึ่งทำให้มีอำนาจเต็มในการบริหารแขวงใหญ่อันดับ 4 ปลายทางสำคัญการลงทุนของต่างชาติ (ภาพ: เวียงจันทน์ใหม่)

การประชุมใหญ่พรรคแขวงเวียงจันทน์ ระหว่างวันที่ 21-23 ก.ย.ที่ผ่านมานำไปสู่การเปลี่ยนแปลงการนำเช่นกัน นายบุนยัง วอละจิต กรมการเมือง รองประธานประเทศ ให้เกียรติไปร่วมการประชุมครั้งนี้ (ภาพ: เวียงจันทน์ใหม่)

ASTVผู้จัดการออนไลน์– นายสอนไซ สีพันดอน เจ้าแขวงจำปาสัก ได้รับเลือกขึ้นเป็นเลขาธิการพรรคประชาชนปฏิวัติลาวแขวงจำปาสัก ในการเลือกตั้งคณะกรรมการพรรคแขวงชุดใหม่ ระหว่างการประชุมใหญ่ครั้งที่ 6 ในกระบวนการ “ถ่ายเลือด” ผู้นำรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่ ที่ดำเนินมาตั้งแต้ต้นปีในหลายแขวงทั่วประเทศ

ในขณะเดียวกันการประชุมใหญ่ของพรรคแขวงจันทน์ก็ได้นำไปสู่การเปลี่ยน แปลง และ ทำให้แขวงใหญ่ทางภาคเหนือได้เลขาฯพรรค-เจ้าแขวงคนใหม่เช่นกัน

นายสอนไซ ได้รับเลือกตั้งระหว่างการประชุมใหญ่พรรคแขวงวันที่ 21-23 ก.ย.ที่ผ่านมา พร้อมคณะกรรมการพรรคแขวงชุดใหม่จำนวน 31 คน “เพื่อเป็นการสานต่อการนำพาในทั่วแขวงจำปาสัก” หนังสือพิมพ์ประชาชนรายวัน กล่าว

ที่ประชุมพรรคแขวงยังเลือกสมาชิกพรรคจำนวน 33 คน รวมทั้งสตรี 2 คน เป็นผู้แทนแขวงไปร่วมการประชุมใหญ่ครั้งที่ 9 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวที่จะมีขึ้นในต้นปีหน้า

การประชุมพรรคแขวงจำปาสัก ได้รับเกียรติจาก พล.ท.สะหมาน วิยะเกด กรมการเมือง ผู้ชี้นำแนวคิด ทฤษฎีและวัฒนธรรมพรรคไปร่วมและแสดงปาฐกถาต่อที่ประชุมด้วย หนังสือพิมพ์ของศูนย์กลางพรรคกล่าว

ไม่มีการกล่าวถึงนายสุกัน มะหาลาด กรรมการศูนย์กลางพรรค เลขาธิการพรรคแขวงที่กลายเป็นอดีต แต่สื่อของทางการรายงานก่อนหน้านี้ว่า นายสุกัน ได้รับเกียรติให้เป็นผู้นำเสนอรายงานการเมืองที่กล่าวถึงผลงานกับความสำเร็จ ในรอบ 5 ปีที่ผ่านมา ต่อที่ประชุมใหญ่ของพรรคแขวงในวันที่เปิดการประชุม

นายคำเมิง จันทะดี รองเจ้าแขวงฯ ได้รับเลือกขึ้นเป็นเลขาฯ พรรคแขวง ควบตำแหน่งเจ้าแขวงคนใหม่ สืบต่อจากนายจันสี โพสีคำ ตามรายงานของหนังสือพิมพ์ "ประชาชน" รายวัน นายจันสีเป็นผู้เสนอรายการเมืองต่อที่ประชุม ส่วนนายคำเมิงเสนอรายงานเศรษฐกิจ ยังไม่ทราบตำแหน่งหน้าที่ใหม่ของนายจันสี (ภาพ: ขปล.)

สิ่งนี้อาจจะแสดงให้เห็นว่า นายสุกันอาจจะได้รับมอบหมายไปปฏิบัติหน้าที่อื่น

นายสุกันเป็นนักการเมืองที่โลกภายนอกรู้จักอีกคนหนึ่ง เมื่อครั้งที่เคยเป็นผู้ชี้นำเขตพิเศษเซียงฮอน-หงสา ที่ยุบรวมเข้ากับแขวงไซยะบูลี ก่อนจะเข้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักนายกฯ ในเวียงจันทน์

และ ในเดือน พ.ค.2548 นายสุกันได้ไปรับตำแหน่งเลขาฯ พรรคแขวงและเจ้าแขวง แขวงจำปาสัก สืบต่อจากนายทองหวัง สีหะจัก ที่เกษียณอายุ

ส่วนนายสอนไซ บุตรชายของ พล.อ.คำไต สีพันดอน อดีตรัฐมนตรีกลาโหม อดีตนายกรัฐมนตรี อดีตเลขาธิการใหญ่พรรคประชาชนปฏิวัติลาวและอดีตประธานประเทศ เคยเป็นสมาชิกสภาแห่งชาติชุดที่ 5 ต่อมาในเดือน ธ.ค.2548 ได้รับแต่งตั้งขึ้นเป็นรองเจ้าแขวง แขวงจำปาสัก

ในการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 8 ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว เดือน เม.ย.2549 นายสอนไซ ได้รับเลือกเข้าเป็นกรรมการศูนย์กลางพรรค ซึ่งเป็นศูนย์กลางอำนาจของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว

ต่อมาในเดือน มิ.ย.ปีเดียวกัน ก็ได้รับแต่งตั้งขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าแขวง แขวงจำปาสัก ทำให้นายสุกัน เหลือเพียงตำแหน่งเลขาฯ พรรคแขวง ตำแหน่งเดียว ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สูงกว่า

แขวงจำปาสักเป็นบ้านเกิดของ พล.อ.คำไต ที่เคียงบ่าเคียงไหลกับนายไกสอน พมวิหาน นำชาวลาวต่อสู้กับเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสและสงครามต่อต้านสหรัฐฯ จนประกาศก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวในวันที่ 2 ธ.ค.2518

จำปาสักมีประชากร 595,124 คน มากอันดับ 4 ของประเทศ รองจากแขวงสะหวันนะเขต นครเวียงจันทน์ และแขวงหลวงไซยะบูลี ทั้งนี้เป็นตัวเลขจากการสำรวจสำมะโนประชากรเมื่อปี 2548

ในสัปดาห์ที่ผ่านมายังมีการประชุมพรรคแขวง แขวงเวียงจันทน์ ซึ่งนายคำเมิง จันทะดี รองเจ้าแขวง ได้รับเลือกขึ้นเป็นเลขาฯ พรรคแขวง ควบตำแหน่งเจ้าแขวง สืบต่อจากนายจันสี โพสีคำ ซึ่งไม่มีการกล่าวถึง ภายหลังการประชุมดังกล่าว

นายจันสี เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการเงินของลาวเป็นเวลาหลายปี ก่อนจะถูกโยกย้ายไปรับตำแหน่งเลขาฯ พรรคและเจ้าแขวง ที่แขวงเวียงจันทน์ในปี 2549 ในการแต่งตั้งโยกย้าย หลังการประชุมใหญ่ของพรรค

แขวงเวียงจันทน์ เป็นที่ตั้งของเหมืองทอง-ทองแดง ถึง 3 แห่ง เขื่อนผลิตไฟฟ้าอีก 4-5 แห่ง ในนั้น 2 แห่งคือ น้ำงึม 1 กับน้ำงึม 3 ได้ปั่นไฟเข้าสู่ระบบและนำรายได้เข้าประเทศแล้ว

เวียงจันทน์ยังมีแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอีกหลายแห่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมือง (อำเภอ) วังเวียง ซึ่งเป็นที่รู้จักดีในระดับโลก.

==========================

พรรคฯลาวทุ่มสร้างอนุสาวรีย์เจ้าอนุวงศ์

Cached:  http://www.oknation.net/blog/mekong/2010/08/25/entry-1

ใน ระยะประวัติศาสตร์อันยาวนานนั้น นครหลวงเวียงจันทน์ก็มีทั้งระยะเจริญรุ่งเรืองและระยะระทมขมขื่น ถูกทำลายเผาผลาญและตกเป็นเมืองขึ้นของศักดินาต่างด้าวและจักรพรรดิ์ต่างแดน แต่ระยะที่เวียงจันทน์มีความสว่างแจ้งกว่าระยะไหนๆนั้น ก็คือตั้งแต่ปี 1975 มา จนถึงปัจจุบัน ซึ่งมีพรรคประชา ชนปฏิวัติลาวเป็นผู้นำพาทำให้ลาวได้เป็นประเทศที่มีเอกราช อำนาจอธิปไตย เอกภาพและประชาชนลาวได้เป็นเจ้าของประเทศชาติอย่างแท้จริง”

คำกล่าวข้างต้นนี้เป็นการแถลงโดย สมบัด เยียลิเฮอ (แกนนำชาวม้งฝ่ายตรงข้ามกับนายพลวั่ง ปาว)เจ้า ครองนครหลวงเวียงจันทน์ ซึ่งยืนยันว่านครหลวงเวียงจันทน์ในปัจจุบันนี้นับเป็นระยะที่ประชาชน ลาวสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างปกติสุขมากที่สุด ทั้งนี้ก็เนื่องจากว่าลาวภายใต้การนำพาของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวนับตั้งแต่ ปี 1975 เป็น ต้นมาจนถึงทุกวันนี้ถือเป็นระยะที่ประเทศลาวนั้นมีเอกราช มีเอกภาพ มีอำนาจอธิปไตย และประชาชนลาวก็เป็นเจ้าตนเองอย่างแท้จริงนั่นเอง

กล่าวสำหรับในปี 2010 นี้ ซึ่งเป็นระยะของการสถาปนาเวียงจันทน์เป็นเมืองหลวงของลาวครบรอบ 450 ปี พอดีนั้น ทางการลาวก็ยังได้ดำเนินการจัดเตรียมความพร้อมด้านต่างๆ เพื่อรองรับการจัดงานเฉลิมฉลองในโอกาสดังกล่าวนี้อย่างยิ่งใหญ่ โดยกำหนดที่จะจัดขึ้นในโอกาสเดียวกันกับบุญนมัสการพระธาตุหลวงในระหว่างวัน ที่ 15-21 พฤศจิกายนปีนี้ที่นครหลวงเวียงจันทน์

ทั้ง นี้โดยกิจกรรมหนึ่งที่มีความสำคัญอย่างยิ่งและทางการลาวก็กำลังเร่งมือ ดำเนินการให้แล้วเสร็จทันกำหนดการเฉลิมฉลองนครหลวงเวียงจันทน์ครบรอบ 450 ปีดังกล่าวนี้ด้วยก็คือการก่อสร้างอนุสาวรีย์ของเจ้าอนุวงศ์ (เจ้ามหาชีวิตองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์) ที่จะมีความสูงถึง 17 เมตร (รวมฐานและแท่นยืนด้วย) ซึ่ง ถือว่าเป็นอนุสาวรีย์ของอดีตเจ้ามหาชีวิตลาวที่สูงที่สุดและจะต้องใช้ทองแดง เฉพาะการหล่อรูปปั้นของเจ้าอนุวงศ์คิดเป็นน้ำหนักรวมถึง 8 ตัน เพื่อให้ประดิษฐานที่สวนสาธารณะริมฝั่งโขงที่อยู่ตรงข้ามกับฝั่งอำเภอศรี เชียงใหม่ในเขตจังหวัดหนองคายของไทยพอดี

ยิ่ง ไปกว่านั้น ทางการลาวยังได้จัดเตรียมพิธีการเฉลิมฉลองอนุสาวรีย์เจ้าอนุวงศ์อย่างยิ่ง ใหญ่ด้วยการจัดขบวนแห่อันครึกครื้นและดึงดูดมวลชนคนลาวทุกชนชั้นทั้งจากภาย ในและต่างประเทศเข้าร่วมด้วยทั้งยังถือเป็นการเปิดฉากการเฉลิมฉลองนครหลวง เวียงจันทน์ครบรอบ 450 ปี อย่างเป็นทางการด้วยนั้นก็จะเห็นได้ว่าทางการลาวภายใต้การนำพาของพรรค ประชาชนปฏิวัติลาวนั้นได้ให้ความสำคัญกับเจ้ามหาชีวิตพระองค์นี้ไม่ยิ่ง หย่อนไปกว่า เจ้าฟ้างุ้ม เจ้ามหาชีวิตผู้สถาปนาอาณาจักรล้านช้างหลวงพระบางขึ้นในปี พ.ศ. 1900 และ เจ้าไชยเชษฐาธิราช เจ้ามหาชีวิตผู้สถาปนาเวียงจันทน์เป็นราชธานีของอาณาจักรล้านช้างแทนหลวงพระ บางในปี พ.ศ. 2103 แต่อย่างใดเลย

ทั้งนี้โดยถึงแม้ว่าพรรคประชาชนปฏิวัติลาว จะได้ล้มล้างสถาบันกษัตริย์และระบบศักดินาในลาวนับตั้งแต่ปี 1975 เป็น ต้นมาแล้วก็ตามแต่ก็หาได้เป็นปัญหาอย่างใดไม่ ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะว่าวีรกรรมของเจ้าอนุวงศ์ ที่พรรคฯลาวได้เชิดชูขึ้นมาเป็นธงนำในการก่อสร้างอนุสาวรีย์เจ้าอนุวงศ์ใน ครั้งนี้ ก็คือการเป็นเจ้ามหาชีวิตที่ได้กระทำในทุกวิถีทางเพื่อประกาศอิสรภาพและความ เป็นเอกราชของชาติลาว ซึ่งก็เช่นเดียวกันกับการต่อสู้และการนำพาของพรรคฯลาวนั่นเอง

กล่าวสำหรับอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ภายหลังจากที่ได้ประกาศเอกราชจาก พม่าในปี พ.ศ.2146 ในรัชสมัยของพระวรวงศาธรรมิกราช ซึ่งก็ทำให้อาณาจักรล้านช้างไม่มีศึกสงครามและการรุกรานจากภายนอกนับเป็น เวลากว่า 100 ปีจนกระทั่งตกมาถึงปี พ.ศ.2250 และปี พ.ศ.2256 อาณาจักร ล้านช้างหลวงพระบางและจำปาสักก็ได้ประกาศแยกตัวออกจากราชอาณาจักรล้านช้าง เวียงจันทน์ตามลำดับ โดยมีสาเหตุมาจากการแย่งชิงอำนาจระหว่างพี่น้องในราชวงศ์

ซึ่งด้วยความแตกแยกภายในดังกล่าวก็ได้ทำให้อาณาจักรล้านช้างทั้งสาม ต้องตกไปเป็นประเทศราชของสยามอย่างสมบูรณ์ ในปี พ.ศ.2322 อันเป็นที่มาของการกวาดต้อนคนลาวครั้งใหญ่ เฉพาะอย่างยิ่งในรัชสมัยพระเจ้านันทเสน (พ.ศ.2324-2337) นั้น นับเป็นช่วงที่คนลาวถูกสยามกวาดต้อนไปเป็นแรงงานขุดคลองในบางกอกมากที่สุด

อย่าง ไรก็ตาม ถึงแม้ว่าอาณาจักรล้านช้างจะตกเป็นประเทศราชของสยาม แต่ว่าในส่วนของนครเวียง จันทน์นั้นก็ได้รับการทำนุบำรุงในทุกๆด้านอย่างต่อเนื่อง เฉพาะอย่างยิ่งในรัชสมัยเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 3 หรือ เจ้าอนุวงศ์ (พ.ศ. 2346-2370) นั้น พระองค์ได้ทรงพยายามทำนุบำรุงนครเวียงจันทน์อย่างต่อเนื่อง เช่น โปรดให้สร้างพระราชวังหอโรง วัดศรีบุญเรืองที่หนองคาย หอพระแก้ววัดช้างเผือกที่ศรี เชียงใหม่ สะพานข้ามแม่น้ำโขงจากวัดช้างเผือกมาที่นครเวียงจันทน์ และ วัดสตหัสสาราม (วัดแสนหรือวัดศรีสะเกษในปัจจุบัน) เป็นต้น

นอก จากนี้ ยังสันนิษฐานกันว่ามีวรรณกรรมสองเรื่องที่เกิดขึ้นในรัชสมัยเจ้าอนุวงศ์ก็ คือสาส์นลึบบ่สูญ และวรรณกรรมร้อยแก้วเรื่องพระลักษณ์-พระราม

ครั้นเมื่อตกมาถึงปี พ.ศ.2370 พระเจ้าอนุวงศ์ ก็ทรงได้ประกาศกู้เอกราชจากสยาม ซึ่งก็ทำให้พระเจ้าแผ่นดินแห่งกรุงสยาม (พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว) ทรง เห็นว่าเจ้าอนุวงศ์นั้นเป็นกบฎ จึงให้ยกทัพไปตีนครเวียงจันทน์ และก็ให้ควบคุมตัว เจ้าอนุวงศ์ พร้อมด้วยพระบรมวงศานุวงศ์มาที่กรุงสยามในปี พ.ศ.2371 โดยเจ้าอนุวงศ์นั้นก็สิ้นพระชนม์ในปีเดียวกันอันถือเป็นการสิ้นสุดของ ราชวงศ์แห่งอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์อีกด้วย

ส่วน นครเวียงจันทน์ในเวลานั้นก็ถูกทำลายอย่างย่อยยับ กำแพงเมืองถูกรื้อถอนอย่างสิ้นซาก ต้นไม้ใบหญ้าก็ถูกตัดทำลายแล้วเผาไหม้เป็นจุล พระพุทธรูปหลายร้อยหลายพันองค์ก็ถูกไฟเผาจนละลายและกองระเนระนาดอยู่ตาม วัดวาอารามต่างๆที่ถูกเผาไหม้ไปตามๆกัน โดยที่มีเพียงวัดศรีสะเกษเท่านั้นที่รอดพ้นจากการถูกเผาทำลาย แต่โดยสรุปรวมความแล้วก็คือว่านครเวียงจันทน์อันสวยงามและอุดมสมบูรณ์นั้น ได้กลับกลายเป็นเมืองร้างไปอย่างสิ้นเชิงในปี พ.ศ. 2371 นั่นเอง

อาณาจักรล้านช้างตกเป็นประเทศราชของสยามจนถึงปี พ.ศ.2436 ฝรั่งเศสก็ได้ดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงทั้งหมดรวมถึงเกาะดอนต่างๆ ที่อยู่ในแนวแม่น้ำโขง ไปจากสยามตามสนธิสัญญาสยาม-ฝรั่งเศส ปี พ.ศ.2436 (ค.ศ.1893) ส่วนดินแดนฝั่งขวาแม่น้ำโขงนั้นก็ยังคงเป็นของสยามจนกระทั่งปี พ.ศ.2446 ฝรั่งเศสจึงได้ดินแดนที่เป็นอาณาเขตหลวงพระบางและจำปาสักที่อยู่ฝั่งขวาแม่ น้ำโขงตามสนธิสัญญาสยาม-ฝรั่งเศสปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ.1903) นั่นเอง

ทั้งนี้ฝรั่งเศสได้ยกให้เขตหลวงพระบาง (เขตเหนือ) เป็นประเทศที่อยู่ในความอารักขา (Protectorate) โดย ได้มอบให้ พระเจ้าสักรินทรฤทธิ์ เป็นผู้ปกครองภายใต้การควบคุมดูแลของข้าหลวงฝรั่งเศสอีกต่อหนึ่ง ส่วนอาณาเขตนับจากแขวงเวียงจันทน์เรื่อยลงไปจนสุดแดนลาวทางภาคใต้นั้น ฝรั่งเศสก็ได้รวมเข้าเป็นหัวเมืองขึ้นหรืออาณานิคมของฝรั่งเศสโดยตรง ซึ่งก็ทำให้นครเวียงจันทน์ในช่วงเวลานั้นถูกจัดให้เป็นเมืองหนึ่งในแขวง เวียงจันทน์เท่านั้น

ส่วน ในด้านการปกครองนั้น ฝรั่งเศสก็มิได้ให้ความสำคัญกับลาวเท่าใดนักเมื่อเทียบกับเวียดนามและ กัมพูชา โดยถึงแม้ว่าจะมีการตั้งคนลาวเป็นเจ้าเมืองก็ตามแต่ก็ให้มีหน้าที่เพียงการ เก็บส่วยและเกณฑ์คนให้กับฝรั่งเศสเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ จึงทำสภาพชีวิตการกินอยู่ของคนลาวเป็นไปตามสภาพเดิม ทั้งยังส่งเสริมให้เล่นการพนัน สูบฝิ่นและดื่มเหล้าได้ตามใจชอบด้วยแล้วก็ยิ่งทำให้ฝรั่งเศสสามารถปกครองคน ลาวได้อย่างไม่ต้องกังวลใจเลยว่าจะมีการแข็งขืนเกิดขึ้น

ครั้นเมื่ออำนาจการปกครองของฝรั่งเศสในอินโดจีนเสื่อมลงอันเนื่องมาจาก การพ่ายแพ้สงครามอย่างย่อยยับในปี พ.ศ.2497 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การพ่ายแพ้สงครามในสมรภูมิรบที่เดียนเบียนฟูทางภาคเหนือของเวียดนาม ซึ่งเป็นที่มาของสนธิสัญญาเจนีวาในปีดังกล่าว (ค.ศ.1954) นั้นก็หาได้เป็นผลทำ ให้ศึกสงครามในลาวสงบลงแต่อย่างใดไม่ เนื่องเพราะสหรัฐอเมริกานั้นได้เข้ามามีอิทธิพลในอินโดจีน (ลาว เวียดนาม และ กัมพูชา) แทนที่ฝรั่งเศสในปีถัดมา ด้วยหวั่นเกรงว่าลัทธิคอมมิวนิสต์จีนนั้นจะแผ่อิทธิพลเข้าสู่อินโดจีนและ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้นั่นเอง

ทั้งนี้โดยรัฐบาลสหรัฐฯได้ทุ่มงบประมาณถึง 45 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อให้การช่วยเหลือแก่รัฐบาลลาวในแต่ละปีในช่วงปี พ.ศ.2498-2510 นั้นและเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 74 ล้าน ดอลลาร์สหรัฐต่อปีในช่วงปี พ.ศ.2511-2516 ก็ตาม แต่เกินกว่า 70% ของ งบประมาณดังกล่าวนี้ก็เป็นการทุ่มเทให้กับกองทัพของรัฐบาลลาวที่นคร เวียงจันทน์เพื่อต่อสู้กับฝ่ายคอมมิวนิสต์เป็นหลัก จึงทำให้การพัฒนาในด้านอื่นๆเช่นด้านคมนาคมและด้านการศึกษาได้รับการสนับ สนุนเพียง 8% ของความช่วยเหลือทั้งหมดเท่านั้น

ยิ่ง ไปกว่านั้น การที่ลาวต้องตกอยู่ภายใต้สภาวะของสงครามอย่างต่อเนื่องและยาวนาน จึงทำให้การพัฒนาในทุกๆด้านไม่สามารถดำเนินการได้อย่างเต็มที่ กล่าวคือในปี ค.ศ.1976 ทั่วประเทศลาวมีถนนลาดยางเพียง 1,427 กิโลเมตร ส่วนอีก 1 หมื่นกิโลเมตรก็เป็นถนนลูกรังที่ใช้การได้เฉพาะในช่วงหน้าแล้งเท่านั้น ในขณะที่ประชากรลาวก็มีรายได้เฉลี่ยต่อหัวเพียงไม่ถึง 100 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี

แต่ครั้นเมื่อพรรคฯ ได้สถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวครบรอบ 35 ปีในปี ค.ศ.2010 ซึ่งก็นับเป็นโอกาสเดียวกันกับการสถาปนาเวียงจันทน์เป็นเมืองหลวงของลาวครบ รอบ 450 ปีด้วยนั้น พรรคฯไม่เพียงจะสามารถทำให้ประชากรลาวมีรายได้เฉลี่ยเพิ่มขึ้นถึง 10 เท่าและมีถนนที่เชื่อมต่อตั้ง แต่เหนือจรดใต้ได้เท่านั้น แต่พรรคฯยังทำให้ลาวมีเอกราชและอธิปไตยอย่างสมบูรณ์อีกด้วย

เพราะ ฉะนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใดที่พรรคฯ จะเชิดชูอดีตเจ้ามหาชีวิตผู้ซึ่งมีวีรกรรมทั้งในการ กอบกู้เอกราชและสร้างชาติเฉกเช่นเดียวกันกับวีรกรรมของพรรคประชาชนปฏิวัติ ลาวนั่นเอง!!!

ทรงฤทธิ์ โพนเงิน

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 584 other followers

%d bloggers like this: