Archive for ‘Uncategorized’

November 22, 2014

Immigration – Inmigración

Click on the link to get more news and video from original source:


Taking Action on Immigration

President Obama is taking new steps to fix America’s broken immigration system.



America’s immigration system is broken. Too many employers game the system by hiring undocumented workers and there are 11 million people living in the shadows. Neither is good for the economy or the country.

Together we can build a fair, effective and common sense immigration system that lives up to our heritage as a nation of laws and a nation of immigrants.

The President’s plan builds a smart, effective immigration system that continues efforts to secure our borders and cracks down on employers who hire undocumented immigrants. It’s a plan that requires anyone who’s undocumented to get right with the law by paying their taxes and a penalty, learning English, and undergoing background checks before they can be eligible to earn citizenship. It requires every business and every worker to play by the same set of rules.

Vea esta sección en Español.


El sistema de inmigración de los Estados Unidos está dañado. Existen muchos empleadores que hacen trampa con el sistema al contratar a trabajadores indocumentados y existen 11 millones de personas viviendo en las sombras. Ninguna de estas opciones es buena para la economía o para el país.

Juntos, podemos componer nuestro sistema migratorio descompuesto de manera que le haga honor a nuestra herencia tanto como nación de leyes que como nación de inmigrantes.

El plan del Presidente crea un sistema de inmigración sensato y eficaz que continúa los esfuerzos por proteger nuestras fronteras y que toma medidas más enérgicas con los empleadores que contraten a inmigrantes indocumentados. Es un plan que requiere que todo el que sea indocumentado corrija su situación legal al pagar sus impuestos y una multa, aprender inglés, y someterse a verificación de sus antecedentes antes de que sea elegible para obtener la ciudadanía.


November 8, 2014

Laos’ Shrinking Bear Population Threatened by Booming Bile Business

Laos’ Shrinking Bear Population Threatened by Booming Bile Business

Wild bears are trapped and kept in small cages where their gallbladders are drained to make products for the Asian market.

November 07, 2014

John R. Platt covers the environment, technology, philanthropy, and more for Scientific American, Conservation, Lion, and other publications.

Click on the link to get more news and video from original source:

(Photo: Reuters)

The number of bears being trapped and then tapped for the bile in their gallbladders has tripled in Laos in recent years, according to a new study published in the journal Oryx.

Like operators of similar “farms” in China, Vietnam, and South Korea, the Laotians lock bears in small, rusty cages where their gallbladders are repeatedly tapped—sometimes up to three times a day—and drained of their bile. The bile is then sold as a component of traditional Asian medicine or even as an ingredient in products as wide-ranging as wine and shampoo.

The bears in these facilities are kept in horrendous conditions, according to one of the study’s authors, Chris Shepherd, the regional director for Southeast Asia for TRAFFIC, the wildlife trade monitoring network. “Many are malnourished, dehydrated, and in extremely poor health,” he said.

The study—conducted by undercover operatives posing as tourists—found that the number of bears in Laotian bile-extraction facilities increased from 40 in 2008 to 122 in 2012. Most if not all of them appear to have been illegally trapped in the wild, where their populations are in decline. Shepherd said bears in extraction facilities suffer high mortality rates, meaning even more wild bears need to be captured to replace those that die.

Ownership of wild bears is illegal in Laos, as is bear hunting and capture, but the facilities operate without any apparent fear of prosecution. In fact, government sources and official registration documents pointed the investigators toward the facilities they visited. “Some of the farms allow tourists in to see the operations, further illustrating the lack of fear of enforcement efforts and the law,” Shepherd said.

Many of the facilities apparently try to skirt the law against wild bear ownership by saying their animals are captive-bred.

Freedom! 130 Bears to Be Rescued From Chinese Bile Farm

Shepherd discounted that claim. “In any of the farms I have visited—and in any others I have heard of, for that matter—the bears are kept separately in cages, with no opportunity to breed,” he said, noting that even if the animals could interact with one another, they are probably too ill to mate and reproduce. Trapping wild bears, meanwhile, is cheap and “pretty much risk-free,” Shepherd said.

The scale of Laotian bile farms pales in comparison with those in other countries—China alone keeps up to 10,000 bears in extraction facilities—but the study found that they still have an impact. The authors wrote that bear bile products are advertised in Laos on posters, on the radio, and in newspaper articles that promote consumer demand. That has led to rising bile product prices.

There’s a further potential consequence for wild bears. According to the study, some consumers prefer bile that has been extracted from bears killed in the wild, believing it is either more potent or more valuable. During the two-year investigation, the authors observed an increase in the price for wild bile corresponding with the rising availability of farmed bile.

The study calls for these Laotian extraction facilities to be closed and for increased efforts to stop the illegal cross-border bile trade, which is banned under the Convention on International Trade in Endangered Species.

“Only when conservation organizations and enforcement agencies start taking this issue seriously, and jointly tackle the illegal trade, will we see the decline in wild bear populations come to an end,” Shepherd said.

Related Stories on TakePart

November 1, 2014

From the streets of Thailand to a living room in Ireland: One dog’s story

From the streets of Thailand to a living room in Ireland: One dog’s story

Chaya escaped abduction into the dog-meat market when she was adopted by Deirdre McDonnell

November 01 2014

Click on the link to get more news and video from original source:

chaya dog - sans leg

Source: Deirdre McDonnell

FOR PEOPLE LIVING in Ireland – the thought of eating dog meat is unthinkable.

In Vietnam however, this is not the case. Each year an estimated 5 million dogs a year are eaten in restaurants around country.

The process of supply sees the animals abducted from the streets of Thailand and transported across the border into Vietnam for consumption. Among the canines taken are often a large number of family pets.

Seeing the suffering

For Deirdre McDonnell, seeing the suffering of animals in Thailand was too much – and she was compelled to do something about it. This has seen her adopt her dog, Chaya, a three legged 10-year-old.

Speaking to, McDonnell said, “they find it really difficult to re-home dogs in Thailand – they want designer dogs, not street dogs.”

She is getting on great. She was a street dog and we think she had a car accident – so she only has three legs, but she’s such a great dog.

You have to give them time to settle in -but it is going really well. She has certainly taken to the couch.

dog picture 3

Source: Deirdre Mcdonnell

Vietnamese meat market

The demand for dogs from the Vietnamese meat market means that the animals are at constant threat of abduction. Deirdre, who also has two Irish dogs she adopted from Irish rescues, adopted the dog through Thai-based charity ‘Soi Dog‘.

In 2012 the organisation housed more than 350 dogs in Thailand and abroad. Overall it is thought they have saved around 1,500 animals.

Much of the time – the worse thing is what happens to the animals after they are sold into the meat industry. McDonnell explains the appeal that eating dog has:

It is supposed to improve men’s sex lives – there is also a myth that if you abuse the dog before they die the more tenderised the meat is. Some of the stuff is just horrific. Often the dogs are skinned alive.

More to come?

On the prospect of more dogs coming into Ireland – there is another dog, called Naomi, who was rescued directly out of the meat industry, and is planned to arrive in Ireland later this year.

Despite being told that adopting a dog from abroad would be difficult – with the extra measures involved in gaining entry into Ireland – it seems Deirdre couldn’t be happier with her three-legged canine companion Chaya.

November 1, 2014

Deep in the jungle, slaughtered pet dogs are trafficked in the dead of night across the river to be turned into £30 curry

Deep in the jungle, slaughtered pet dogs are trafficked in the dead of night across the river to be turned into £30 curry: Exclusive dispatch from the frontline of the war against Thailand’s medieval dog meat trade

  • Traders snatch pet dogs from owners and drag them through the streets
  • Gangsters then club them unconscious and force them into tiny cages
  • Dogs boiled alive then skinned for luxury dishes to help mens’ sex lives 
  • But in the jungles of Thailand brave woman campaigner is making a stand
  • She risks her life to take on gang masters making millions from cruelty
  • We witness how police battle traders to rescue mans’ best friend

In the clammy midnight darkness of a jungle clearing in northern Thailand, two police officers and a woman investigator crouch beside a pile of cages containing more than 500 howling dogs. Yards away, a gang of heavily armed men move through the trees to encircle them.

Terrified, outnumbered and cornered after tracking down a cargo of animals hidden in the jungle before being smuggled to neighbouring countries, the police officers appear doomed to pay the ultimate price for meddling in the brutally lucrative dog meat trade.

As the tide of panic rises, one officer jumps to his feet from behind the crates and draws his revolver. Firing rapidly into the air, he runs around the clearing shouting out to imaginary colleagues to trick the smugglers into thinking more police are hidden in the undergrowth.

The desperate gamble pays off, sending the gunmen into retreat and buying the cornered trio enough time for reinforcements to arrive as the gangsters melt away into the surrounding jungle.

This is the frontline of the war against the dog meat trade – a bleak and perilous struggle to stop hundreds of thousands of dogs a year being snatched from the streets and then smuggled and slaughtered in horrendous conditions for their meat.


Dogs captured in the Thailand jungle: Police and campaigners intercepted gangsters trying to smuggle them across the Mekong river from Thailand into Vietnam for their meat

Dogs captured in the Thailand jungle: Police and campaigners intercepted gangsters trying to smuggle them across the Mekong river from Thailand into Vietnam for their meat

The dogs are snatched from their owners, bound with rope and dragged behind motorbikes through the streets of Thailand before being trafficked through the jungle (above)

The dogs are snatched from their owners, bound with rope and dragged behind motorbikes through the streets of Thailand before being trafficked through the jungle (above)

Celebrities react to dogs being killed for their meat (related)

Thousands of miles away, nearly 500,000 people have now signed an online petition calling on the Thai government to outlaw the trade after a harrowing video appeal by Ricky Gervais, Judi Dench and Downton Abbey stars went viral last week.

But as a Mail Online investigation in Asia found, bringing an end to the savage trade which claims the lives of millions of dogs a year is a monumental challenge with the lives not only of dogs as stake but also those of the people dedicated to ending the slaughter.

 Of course I’m scared about what might happen to me but I can’t give up and I’m going to carry on with this fight’
Dog meat campaigner

With huge profits at stake, the smuggling gangs are ruthlessly switching tactics to ward off the threat to their trade – and have started slaughtering dogs before they leave Thailand to reduce the chances of live cross-border shipments being detected.

The industry is reckoned to be worth around £20 million a year in Thailand alone and is driven by highly organised criminal gangs involved not only in the dog meat business but in narcotics and human smuggling.

The struggle against the dog meat trade in Thailand is being championed by British-run charity Soi Dog Foundation which commissioned the video appeal and whose chief investigator, Mrs Ha, was caught up in the jungle raid in May which nearly ended in tragedy.

A diminutive married woman in her late 40s, Mrs Ha – whose real identity is being kept secret because of the risk of her being targeted by smuggling gangs – has helped in dozens of arrests and the blocking of shipments of thousands of dogs in the past year alone.

Snatched for meat: These dogs have been rescued in the Thai jungle but were destined to be skinned and turned into luxury dishes that are believed to improve mens' potency

An intercepted cargo of dogs destined for the dog meat trade is unloaded at a rescue centre in northern Thailand

An intercepted cargo of dogs destined for the dog meat trade is unloaded at a rescue centre in northern Thailand

Her efforts are focussed in the lawless Tha Rae area of northern Thailand where stolen dogs are caged in secluded jungle areas before being smuggled across the border to Laos and then on to Vietnam where an estimated five million dogs a year are eaten.

It was in the jungle near Tha Rae that Mrs Ha found herself surrounded by the armed gang. ‘Of course I’m scared about what might happen to me but I can’t give up and I’m going to carry on with this fight,’ she told Mail Online calmly.

‘The dog meat trade has deep roots in Thailand. It has been here for a long time and powerful, dangerous people run the business. It will not stop easily.’

Most of the dogs rescued by Mrs Ha and her team members are much-loved pet dogs snatched at night from homes across Thailand for the equivalent of a few pounds each by thieves who drag them with ropes behind motorbikes before selling them on to dog meat gangs.

Crammed together in metal cages in which many of them die, up to 1,500 dogs at a time are then taken up to hundreds of miles by lorry to jungle camps in northern Thailand where they remain in the cages in stifling heat for days waiting to be smuggled to China or Vietnam.

Their ordeals finally end when they are beaten senseless with metal pipes, immersed in boiling water to loosen their fur and skinned – often still alive – before being served up in restaurants from Beijing to Hanoi where dog dishes can cost up to £30.

Clubbed to death: Dogs that have already been slaughtered piled in the back of a van by smugglers in Thailand 

Desperate for escape: Caged dogs transported in cramped by smugglers in Thailand - they were later intercepted and rescued

As part of a campaign that has only dented the dog smuggling trade in Thailand, giant posters paid for by overseas donors have been put up across northern Thailand offering rewards of £100 for information leading to the arrest and conviction of dog smugglers.

The Soi Dog Foundation also pays bonuses to police officers who take part in operations, according to founder John Dalley – a 65-year-old former chemical engineer from Leeds who set up the charity after retiring to Phuket in Thailand with wife Gill 11 years ago and now provides shelters for some 2,500 rescued dogs.

‘You might argue it’s immoral to pay rewards to police officers,’ he said. ‘But I look on this as a war, and we have to do what we can to stop this trade. It is proving effective and it’s worth the outlay if we can achieve that goal.

‘This isn’t a question of whether it’s right or wrong to eat dogs. The reason we got involved in this is because of the inherent cruelty of the business, from start to finish.’

Up to last year, an estimated 500,000 dogs a year were being smuggled across the Mekong River from Thailand to Laos and then on to Vietnam, where dog meat is a popular dish with young middle-class men who believe it makes them more potent.

Pet dogs snatched from homes across Thailand at night were sold to gangs who could make tenfold profits on shipments of stolen dogs as soon as they crossed the Mekong River to Laos, with local border guards bribed to turn a blind eye.

Now, thanks to an anti-rabies agreement between Thailand, Laos and Vietnam last year bringing in tougher penalties for the trans-border shipment of live dogs, there has been a sharp decrease in the cross-border smuggling of live dogs.

Rescued but needing a home: Briton John Dalley with rescued dogs at the Soi Dog Foundation centre in Phuket, Thailand 

In its place, however, equally brutal methods of profiting from the trade have emerged. Dogs are now slaughtered and chopped up in the jungles of northern Thailand clearings and then smuggled silently across borders in ice buckets on the back of lorries.

A raid conducted by police and investigators on an illegal tannery in Sakhon Nakhon, northern Thailand, on October 17 found scores of dead dogs lying across the floor and strung up to be skinned. Meat was being sold for both domestic and overseas consumption.

Sources in the dog meat trade have told investigators that another major dog meat trader in the area is breeding and slaughtering weeks-old puppies to be smuggled out of Thailand sold as single-meal delicacies for diners in Vietnam and China.

 We are just praying that she survived. We know it is a slim chance but please help us if you can’
Owner of stolen pet dog

Days after the raid at Sakhon Nakhon, the Soi Dog Foundation received a pitiful email from a desperate pet owner saying he believed his dog was among the animals found there. ‘She is a much loved pet who was stolen at night from our home,’ the pet owner wrote.

‘We are just praying that she survived. We know it is a slim chance but please help us if you can.’ Sadly, by the time investigators reached the scene, every single dog was dead.

As the stakes are raised in the fight to end the dog meat trade and greater pressure is exerted on the gangs, Dalley knows the potential risks to himself and his investigators from the gangs behind it are escalating too.

‘I do occasionally look in my rear view mirror to make sure I’m not being tailed by a motorbike,’ he says with a wry smile. ‘But it’s not something we can afford to give too much thought to.’

Buoyed by the runaway success of the online petition, the key objective of the Soi Dog Foundation and its supporters is to persuade the Thai military government to bring in laws that act as a deterrent against the snatching of dogs to be sold into the dog meat industry.

Under treatment: A rescued dog is treated at the Soi Dog Foundation clinic in Phuket, Thailand after being beaten about the head by smugglers

Currently, the highest penalty for animal cruelty in Thailand is a £20 fine. Dalley and his supporters want that replaced by a tougher new law that would carry a maximum penalty of one year in prison and a fine of £400 – still low by international standards.

The petition being circulated with the video appeal calls on the Thai government to clamp down on the trade by making the eating of dogs, the skinning of dogs and the trafficking of dogs illegal.

It also highlights the danger to humans of the unregulated trade from dogs that may be carrying rabies and can spread diseases such as cholera and trichinellosis. ‘This isn’t only about animal welfare – it’s about human welfare,’ said Dalley.

In the meantime, the war against the smuggling gangs remains in the hands of a small but determined group of people including the indomitable Mrs Ha who insists she will never give in to the gangsters behind the trade.

‘It is the pain in the eyes of the dogs we rescue from the smugglers that motivates me to carry on,’ she said. ‘No animal should ever have to endure that kind of brutality.’

 To sign the petition to end the trade in dog meat visit:

Dogs entrapped in cages before they’re killed for meat in Hanoi

October 30, 2014

“เสียดินแดน” เป็นประวัติศาสตร์หลอกไพร่ไปตายแทน (เพราะ “ไทย” ไม่เคยเสียดินแดน )

“เสียดินแดน” เป็นประวัติศาสตร์หลอกไพร่ไปตายแทน (เพราะ “ไทย” ไม่เคยเสียดินแดน )

โดย ธงชัย วินิจจะกูล

วันที่ 08 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

เวลา 14:46:14 น.
Click on the link to get more news and video from original source:


ความรู้ประวัติศาสตร์เรื่อง “การเสียดินแดน” วางอยู่บนความเข้าใจประวัติศาสตร์อย่างผิดๆ 4 ประการ

1. เข้าใจผิดว่า รัฐสมัยเก่า (ก่อนศตวรรษที่ 20) ถือการครอบครองดินแดนเป็นเรื่องใหญ่
ความจริง – รัฐสมัยเก่าไม่ถือการครอบครองดินแดนเป็นเรื่องสำคัญ ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐสมัยเก่าเป็นเรื่องของเจ้าที่มีอำนาจมากถืออำนาจบาตรใหญ่เหนือเจ้าที่มีอำนาจน้อยกว่า ลดหลั่นเป็นลำดับชั้นกันลงไป คือ เป็นความสัมพันธ์แบบเจ้าพ่อนั่นเอง เจ้าพ่อรายใหญ่ย่อมเรียก “ค่าคุ้มครอง” จากเจ้าพ่อรายเล็กกว่าในรูปของส่วยสาอากรผลประโยชน์ต่างๆและไพร่พล จากนั้นเจ้าพ่อทั้งรายใหญ่รายเล็กก็ไปขูดรีดเอากับไพร่ฟ้าข้าไทในเขตอิทธิพลของตนอีกทอดหนึ่ง

อำนาจของเจ้าพ่อรายเล็กจึงอยู่ที่อำนาจเหนือไพร่ฟ้าข้าไทในเขตอิทธิพลของตน อำนาจของเจ้าพ่อรายใหญ่จึงอยู่ที่อำนาจเหนือเจ้าพ่อรายเล็กและไพร่ฟ้าข้าไทในเขตอิทธิพลของตน อธิปไตยเหนือดินแดนแบบสมัยนี้ยังไม่มี อำนาจขององค์อธิปัตย์หมายถึงอำนาจเหนือคน คือ เหนือเจ้าพ่อรายเล็กและไพร่ฟ้าข้าไท ไม่จำเป็นต้องมีขอบเขตชัดเจน บางทีก็มีบางทีก็ไม่มี ไพร่ฟ้าจะเดินทางไกลไปไหนต่อไหนก็ยังถือว่ายังอยู่ใต้อำนาจของเจ้าองค์เดิม หรือที่เรียกว่า “ใต่ร่มพระบรมโพธิสมภาร” ของเจ้าองค์เดิม

“ดินแดน” ที่รัฐสมัยเก่าหวงแหนสุดขีดคือเมืองและวัง เพราะหมายถึงอำนาจของเจ้าพ่อ รัฐสมัยเก่าไม่หวงแหนชายแดน ยกให้เป็นของขวัญแก่ฝรั่งอังกฤษมาแล้วก็มี

2. เข้าใจผิดว่า เมืองขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของอธิปไตยของรัฐเจ้าพ่อใหญ่

ความจริง – เจ้าพ่อรายเล็กที่ยอมเป็นเมืองขึ้นหรือประเทศราชของรัฐเจ้าพ่อใหญ่ยังคงมีอำนาจเหนือเมือง วัง ไพร่ฟ้าข้าไทและเขตอิทธิพลของตน เพียงแต่ไม่ถือว่าเป็น “อิสระ” (คำว่า “อิสระ” แต่เดิมหมายถึงเป็นใหญ่สูงสุด ความหมายเพิ่งเปลี่ยนเป็น independence พร้อมๆกับรัฐสมัยใหม่ในศตวรรษที่ 20 นี่เอง) จะถือว่าเป็น “อิสระ” ได้ยังไงในเมื่อยอมสวามิภักดิ์ต่อรัฐเจ้าพ่อใหญ่ แต่การสวามิภักดิ์มิได้หมายถึงตกเป็นสมบัติของรัฐเจ้าพ่อใหญ่แต่อย่างใด เพียงหมายถึงยอมอยู่ใต้อำนาจบาตรใหญ่ “ความคุ้มครอง” ของเจ้าพ่อรายใหญ่กว่าและยอมจ่าย “ค่าคุ้มครอง” ตามที่เจ้าพ่อรายใหญ่เรียกมาเท่านั้นเอง

“เขตอิทธิพล” หรือดินแดนที่ไม่มีขอบเขตชัดเจนของเมืองขึ้นหรือประเทศราชจึงไม่ใช่สมบัติของเจ้าพ่อรายใหญ่ แต่แน่นอนว่าเจ้าพ่อใหญ่อย่างเจ้ากรุงเทพฯย่อมถือว่าประเทศราชเป็นสมบัติของตน

ทัศนะที่ถือว่าประเทศราชและดินแดนชายขอบอำนาจเป็นของประเทศไทยมาแต่โบราณ เช่น สุโขทัยเป็นเจ้าของทั้งแหลมมลายู จึงเป็นทัศนะประวัติศาสตร์แบบเจ้าพ่อใหญ่ เช่น เจ้ากรุงเทพฯ เจ้าอังวะ หงสา ฯลฯ แต่ทว่าไทย/สยามที่เป็นรัฐแบบชาติสมัยใหม่กลับรักษาทัศนะประวัติศาสตร์ของเจ้ากรุงเทพฯและยกให้เป็นประวัติศาสตร์แห่งชาติอีกด้วย ประวัติศาสตร์ไทยจึงเป็น “ราชาชาตินิยม” คือไม่ใช่แค่ชาตินิยมอย่างประเทศอื่น แต่เป็นชาตินิยมที่คิดแบบเจ้ากรุงเทพฯ เช่น ถือว่าประเทศราชและดินแดนชายขอบอำนาจเป็นของประเทศไทยมาแต่โบราณ

3. เข้าใจผิดว่า เมืองขึ้นหรือประเทศราชหนึ่งย่อมขึ้นต่อเจ้าพ่อรายใหญ่เพียงรายเดียว เมืองขึ้นของสยามย่อมขึ้นต่อสยามเท่านั้น ดังนั้นดินแดนประเทศราชย่อมเป็นของประเทศสยามแต่ผู้เดียว
ความจริง – ประเทศราชของอยุธยาและกรุงเทพฯแทบทั้งหมดในประวัติศาสตร์เป็นเมืองขึ้นของเจ้าพ่อใหญ่รายอื่นด้วยในเวลาเดียวกัน เช่น พม่า (อังวะ หงสาวดี) และเวียดนาม (เว้ ตังเกี๋ย) เพราะในความสัมพันธ์ระหว่างรัฐสมัยเก่าแบบเจ้าพ่อนั้น รัฐเล็กๆถือว่ายอมอ่อนน้อมต่อเจ้าพ่อใหญ่ดีกว่าโดนเจ้าพ่อลงโทษ ครั้นเจ้าพ่อใหญ่หลายรายมาเรียก “ค่าคุ้มครอง” ก็ยอมซะเท่าที่ยังพอทนไหว (หากทนไม่ไหวค่อยฟ้องเจ้าพ่อ ก. ให้มาจัดการกับเจ้าพ่อ ข.) ประเทศราชของอยุธยาและกรุงเทพฯเป็นประเทศราชของ 2-3 เจ้าพ่อใหญ่ในเวลาเดียวกัน เจ้ากรุงเทพฯมาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 รู้ข้อนี้ดีว่าประเทศราชไม่เคยขึ้นต่อสยามแต่ผู้เดียว

ดังนั้น ขอบข่ายอำนาจของเจ้าพ่อใหญ่อย่าง สยาม พม่า เวียดนามจึงซ้อนทับกันเป็นแถบเบ้อเริ่ม เพราะต่างมี่ประเทศราชร่วมกัน อำนาจซ้อนทับแบบนี้ไม่เป็นปัญหาต้องแบ่งปันกันหรือรบราฆ่ากันเพราะทุกรัฐ สมัยเก่าขอแค่ประเทศราชยอมสวามิภักดิ์และจ่ายค่าคุ้มครองสม่ำเสมอเป็นใช้ได้

แต่ครั้นทุกรัฐรับธรรมเนียมสมัยใหม่จากฝรั่งในปลายศตวรรษที่ 19 ที่ไม่ยอมรับอำนาจเหนือดินแดนแบบซ้อนทับอีกต่อไป และถือการครอบครองดินแดนเป็นเรื่องใหญ่ จึงต้องแย่งชิงกันว่าดินแดนของประเทศราชเป็นของใครกันแน่แต่ผู้เดียว ความขัดแย้งระหว่างสยามกับอังกฤษ ฝรั่งเศสสมัยรัชกาลที่ 5 คือ การพยายามแข่งขันกันช่วงชิงดินแดนประเทศราชมาเป็นของตนแต่ผู้เดียว กรณี “เสียดินแดน” คือผลของการแย่งชิงกันแล้วสยามแพ้ สยาม“ไม่ได้ดินแดนมาเป็นของสยามแต่ผู้เดียว” ฝรั่งชนะจึงได้ไป

ประวัติศาสตร์แบบราชาชาตินิยมของรัฐไทยสมัยใหม่จึงแย่ยิ่งกว่าเจ้ากรุงเทพฯแบบก่อนศตวรรษที่ 20 เสียอีก คือ หลงคิดว่าประเทศราชเป็นของตนแต่ผู้เดียวมาแต่โบราณ ครั้นแย่งดินแดนประเทศราชกันแล้วแพ้เขา จึงเรียกว่า “ไทยเสียดินแดน”

4. เข้าใจผิดว่า ดินแดนของรัฐสมัยเก่ากำหนดชัดเจนแน่นอนว่าตรงไหนของใคร จึงสามารถพูดได้ว่า ไทยเสียดินแดนไปกี่ครั้งกี่ตารางกิโลเมตร
ความจริง – จากที่อธิบายมาข้างต้นคงเห็นแล้วว่า อำนาจดินแดนของรัฐสมัยเก่ามีทั้งซ้อนทับกันและโดยมากไม่กำหนดขอบเขตดินแดนชัดเจน ดินแดนของรัฐสยามสมัยใหม่ที่ชัดเจนมีเส้นเขตแบ่งปันเพิ่งเกิดขึ้นมาก็ต่อเมื่อแย่งชิงกันจบด้วยกำลังทหาร (ซึ่งสยามสู้ฝรั่งไม่ไหว) สยามจึงไม่เคยเสียดินแดนที่ไม่เคยเป็นของตน

ในเมื่อไม่เคยเป็นเจ้าของดินแดนประเทศราช ไม่เคยเป็นเจ้าพ่อใหญ่แต่ผู้เดียวด้วยซ้ำไป แถมอำนาจเหนือดินแดนไม่มีขอบเขตชัดเจน การ “เสียดินแดน” แท้ที่จริงแล้วจึงเป็นการเสียอำนาจแบบเจ้าพ่อแบบโบราณ คือ ไม่สามารถอวดอ้างความเป็นอธิราชได้อีกต่อไป เรียกให้เขาอ่อนน้อมไม่ได้แล้ว เรียกเก็บผลประโยชน์ก็ไม่ได้เช่นกัน ในจารีตแบบรัฐราชาธิราชหรือรัฐเจ้าพ่อแบบสมัยเก่านั้น นี่เป็นการเสียพระเกียรติยศของพระเจ้าแผ่นดินอย่างที่สุดประเภทหนึ่ง ความเจ็บปวดของเจ้ากรุงเทพฯจึงเป็นเรื่องของการที่พระองค์เสียพระเกียรติยศอย่างสาหัส ไม่ใช่การ “เสียดินแดน” ในแบบที่เราวัดกันออกมาได้เป็นตารางกิโลเมตร

กล่าวโดยสรุป ประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมเรื่องการ “เสียดินแดน” มีองค์ประกอบทางปัญญาสำคัญ 2 ประการ คือ

1.ต้องอ้างว่าเป็นเจ้าของดินแดนประเทศราชมาแต่โบราณซึ่งเป็นทัศนะประวัติศาสตร์ของเจ้ากรุงเทพฯ และต้อง ถือเอาความเจ็บปวดของเจ้ากรุงเทพฯมาเป็นของตนด้วย


องค์ประกอบทั้งสองประการเริ่มประมวลเข้าด้วยกันวาทการวาทกรรมการ “เสียดินแดน” โดยฝีมือของนักชาตินิยมอย่างหลวงวิจิตรวาทการและอีกหลายคนร่วมสมัยกับเขา โดยเริมผลิตมาตั้งแต่ประมาณต้นทศวรรษ 2470 (ก่อนการเปลี่ยนแปลง 2475 เล็กน้อย) และกลายเป็นส่วนสำคัญของลัทธิชาตินิยมของรัฐไทยช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อันนำไปสู่การ “เรียกร้องดินแดนคืน” ในปี 2483และกรณีดังกล่าวมีผลให้วาทกรรมและความเข้าใจประวัติศาสตร์ (ผิดๆ) เรื่องการ “เสียดินแดน” ฝังแน่นในสังคมไทย

วาทกรรมและประวัติศาสตร์การ “เสียดินแดน” เป็นประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมตัวพ่อ คือ ทั้งทรงพลัง เป็นฐานอย่างหนึ่งที่มีส่วนก่อรูปก่อร่างความคิดชาตินิยมของไทยตั้งแต่เริ่มและยังคงเป็นฐานรากค้ำจุนชาตินิยมของไทยมาจนทุกวันนี้ แถมยังเป็นฐานภูมิปัญญาไทยอย่างหนึ่งที่ให้กำเนิดอุดมการณ์ ความเชื่อ วาทกรรมชาตินิยมอีกมากมาย

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีเอกสาร power point ชุดหนึ่งแพร่หลายอย่างกว้างขวาง เสนอว่า “ไทยเสียดินแดน” มาทั้งหมด 14 ครั้ง นี่เป็นตัวอย่างผลผลิตของประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมตัวพ่อที่สามารถผลิตโฆษณาชวนเชื่อเหลวไหลได้อย่างไม่มีขีดจำกัด อ้างไปได้เรื่อยว่าปีนัง ทวาย มะริด ตะนาวศรี ฯลฯ เป็นของไทยแต่เสียไปตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 แม้แต่นักชาตินิยมรุ่นหลวงวิจิตรวาทการยังไม่เคยเพ้อเจ้อไปไกลขนาดนั้น คือในระยะแรกที่วาทกรรมการ “เสียดินแดน” เริ่มปรากฏตัวนั้น อย่างมากก็เสนอว่าเสีย 3-5 ครั้งและทั้งหมดเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงกับฝรั่งเศสในสมัยรัชกาลที่ 5 

แต่ยิ่งนานวัน จำนวนครั้งและดินแดนที่อ้างว่าเสียไปกลับมากขึ้นทุกที เพราะตัวเลขเหล่านี้ไม่มีหลักฐานหลักเกณฑ์ใดๆทั้งสิ้น เป็นเพียงการมอมเมาให้ไพร่ราษฎรหลงผิดงมงายกับประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยม เอาความแค้นของเจ้ากรุงเทพฯและความคลั่งชาติมาเป็นความคิดของตน ยอมไปตายแทนเพื่อผลประโยชน์ของชนชั้นปกครองไทย

คนที่ยังหลงงมงายกับประวัติศาสตร์การ “เสียดินแดน” ก็เท่ากับยังหลงเชื่อประวัติศาสตร์แบบที่เจ้ากรุงเทพฯและพวกอำมาตย์ชาตินิยมต้องการ มีแต่คนที่รับใช้เจ้าจนตัวตายรับใช้เจ้านายห้วปักหัวปำเท่านั้นแหละที่เที่ยวป่าวร้องอยู่ในกรุงเทพฯให้ไพร่ราบทหารเกณฑ์ไปตายแทน

 ชาตินิยมที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ในขณะนี้ก็เป็นผลผลิตของประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมเรื่อง “เสียดินแดน” ปัญหาเขตแดนระหว่างประเทศเป็นมรดกตกทอดจากยุคอาณานิคมอย่างไม่ต้องสงสัย แถมยังมีอีกหลายแห่งรอบชายแดนประเทศไทย ไม่ใช่แค่ชายแดนกัมพูชา ที่ไม่มีทางแก้ตกง่ายๆ หรืออาจคาราคาซังแก้ไม่มีทางหมดสิ้นก็เป็นได้ เพราะรากเหง้าของปัญหามาจากระบบความสัมพันธ์ของรัฐแบบสมัยก่อนไม่ถือดินแดนที่ชัดเจนตายตัว กับความสัมพันธ์แบบรัฐชาติสมัยใหม่ที่ถืออธิปไตยเหนือดินแดนที่ชัดเจนตายตัวเป็นเรื่องใหญ่ เข้ากันไม่ได้

การวางตัวเป็นเจ้าพ่อใหญ่อย่างที่ทำมาค่อนศตวรรษและกำลังทำอยู่ในขณะนี้ อย่างเก่งก็ชนะได้ชั่วคราว แล้วก็ต้องรบอีกครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ได้ช่วยให้ปัญหาคลี่คลายลงเลยสักนิด และหากจะใช้วิธีนี้คงต้องรบกับเพื่อนบ้านทุกด้ายตลอดแนวชายแดน เพราะมีปัญหาทั้งนั้น

 การป่าวร้องว่าเขตแดนเป็นมรดกตกทอดจากยุคอาณานิคม เราจึงต้องไม่ยอมรับแผนที่ฝรั่ง ศาลฝรั่ง เขตแดนแบบฝรั่ง และจึงชอบธรรมที่จะไปเอาดินแดนคืนมา นี่เป็นเหตุผลแบบราชาชาตินิยมวิปลาศแบบสุดๆ คือ ถือว่าไทยยังเป็นเจ้าพ่อที่อ้างความเป็นใหญ่และเป็นเจ้าของดินแดนที่ไม่เคยเป็นของตน นี่ก็เป็นผลผลิตของประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยมตัวพ่อ

 คนที่กล่าวหาว่าคนอื่น “โง่” 3-4 ชั้นหลงตามฝรั่งในเรื่องเส้นเขตแดนจนเสียดินแดนให้เขมร คือพวกเกลียดตัวกินไข่ เพราะ ชาติ ชาตินิยม อธิปไตยเหนือดินแดนแบบที่พวกเขาโฆษณาชวนเชื่ออยู่ ล้วนเป็นของที่ไทยรับเอามาจากฝรั่งทั้งนั้น ในเมื่อเราหลีกไม่พ้นที่จะต้องอยู่กับมาตรฐานความสัมพันธ์กันแบบรัฐชาติสมัยใหม่ที่เริ่มมาจากฝรั่ง เราก็ควรรู้เท่าทัน รู้จักปรับตัว ไม่งมงายไปกับชาตินิยมหรือประวัติศาสตร์อันตรายอย่างการ “เสียดินแดน”

คนพวกนี้เที่ยวกล่าวหาคนอื่นว่าหลงฝรั่ง แต่กลับเสพติดงมงายกับสิ่งอันตรายที่ฝรั่งยุคอาณานิคมและยุคฟาสซิสต์ทิ้งไว้ให้สังคมไทย หยุดหลอกลวงประชาราษฎรไปตายแทนลัทธิราชาชาตินิยมเสียที หาทางออกที่มีอารยธรรมกว่าสงครามไม่ดีกว่าหรือ หรือว่าราชาชาตินิยมหมดท่าแล้ว จึงต้องใช้วิถีทางอนารยะบ้าคลั่งอย่างที่พยายามทำกันอยู่

(ที่มา เว็บไซต์ประชาไท) 


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 576 other followers

%d bloggers like this: