HRH Princess Savivanh Savang (1933 – 4 January 2007) – I appeal to Lao women, all overseas Lao, to come together

“I appeal to Lao women, all overseas Lao, to come together and focus our efforts on improving the conditions of our fellow countrymen still in Laos. This is a plea to all Lao women to come together, to pay attention to the fate of the Lao people. Now Lao women can play a significant role in bringing all Lao together to find political means to bring back to our country freedom and democracy, which constitute the prerequisite condition for national development.”

Laos’s Princess Savivanh Savang Manivong said.

ภาพปริศนาหาดูได้ยาก สตรีสูงศักดิ์ผู้เลอโฉมเจ้าหญิงลาวพระองค์สุดท้าย

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ | 15 กรกฎาคม 2557 10:31 น.

Click on the link to get more news and video from original source:  http://www.manager.co.th/IndoChina/ViewNews.aspx?NewsID=9570000079583

ภาพปริศนาหาดูได้ยาก สตรีสูงศักดิ์ผู้เลอโฉมเจ้าหญิงลาวพระองค์สุดท้าย

นี่คือภาพที่ผู้รู้บอกกับโลกออนไลน์นครเวียงจันทน์ว่า เป็นพระฉายาลักษณ์เจ้าฟ้าหญิงฉวีวรรณสว่างมณีวงศ.

ASTVผู้จัดการออนไลน์ – มีผู้นำภาพเก่าๆ ภาพหนึ่งขึ้นเผยแพร่ในโลกโซเชียลมีเดีย นครเวียงจันทน์ และกลายเป็นที่ถกเถียงกันในสัปดาห์ที่ผ่านมา เมื่อผู้รู้ท่านหนึ่งระบุว่า นี่คือพระฉายาลักษณ์เจ้าฟ้าหญิงสะหวีวันสว่าง (Princess Savivanh Savang Manivong) พระราชธิดาพระองค์แรกในสมเด็จเจ้ามหาชีวิตสะหว่างวัดทะนา กษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ล้านช้างหลวงพระบาง ที่ทรงถูกบังคับให้สละราชสมบัติเมื่อฝ่ายคอมมิวนิสต์ปะเทดลาวเข้ายึดอำนาจ และเปลี่ยนพระราชอาณาจักรลาวเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว 40 ปีที่แล้ว ก่อนเสด็จสวรรคตในค่ายกักกันเมืองซำเหนือ แขวงหัวพัน

นับเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งจากหน้าประวัติศาสตร์ที่ดำมืด ซึ่งเยาวชนคนรุ่นใหม่แทบจะไม่ได้เห็น และไม่รู้จัก เนื่องจากเนื้อหาเกี่ยวกับพระราชวงศ์ถูกตัดออกจากตำราไปทั้งหมด ในขณะที่พระบรมวงศานุวงศ์กว่า 100 พระองค์ ได้แตกกระสานซ่านเซ็นออกลี้ภัยในต่างแดน และเมื่อ 4 ทศวรรษผ่านไป ก็เหลือเพียงไม่กี่พระองค์ที่ยังทรงเคลื่อนไหวทวงคืนราชบัลลังก์แห่งหลวงพระ บางอย่างสิ้นหวัง

อย่างไรก็ตาม เจ้าฟ้าหญิงสะหวีวัน (ฉวีวรรณ) สิ้นพระชนม์ในเดือน ม.ค.2550 ที่เมืองนีซ ประเทศฝรั่งเศส รวมพระชนมายุ 74 พรรษา หลังจากที่ทรงประชวรเรื้อรัง และหลังจากพระเจ้าน้องเธอเจ้าฟ้าหญิงดาลาสว่าง (Thala Savangsa) “เจ้าหญิงเล็ก” ทรงจากไปราว 1 ปีก่อนหน้านั้น

ตามบันทึกอันกระท่อนกระแท่น เจ้าฟ้าหญิงทรงมีพระประสูติกาลในปี ค.ศ.1933 (พ.ศ.2476) ในพระที่นั่งฮอยลาด (รอยราช) พระบรมมหาราชวังหลวงพระบาง ในสมเด็จเจ้ามหาชีวิต (พระเจ้าอยู่หัว) ภัทรมหาศรีสว่างวัฒนา กับพระภัทรมหาราชินีคำผุย เป็นเจ้าหญิงพระองค์แรกแห่งรัชกาลและต่อมา ได้กลายเป็นเจ้าฟ้าหญิงองค์รัชทายาทสายตรงพระองค์สุดท้ายของลาว ก่อนจะสิ้นพระชนม์ในต่างแดน เช่นเดียวกับพระบรมวงศานุวงศ์ส่วนใหญ่

“เจ้าฟ้าหญิงใหญ่” ทรงมีพระเจ้าพี่ยาเธอพระองค์หนึ่ง คือ เจ้าฟ้าชายวงสะหว่างมหามกุฎราชกุมาร กับพระเจ้าน้องยาเธออีก 3 พระองค์ ที่ทรงเป็นพระบรมราชาวงศ์ซึ่งได้แก่เจ้าฟ้าชายสีสะหว่าง เจ้าฟ้าชายสุลิยะวงสะหว่าง กับเจ้าฟ้าชายเคือสะหว่าง มีเพียงพระองค์ที่สองที่ทรงว่ายน้ำข้ามโขงหลบหนีเข้าฝั่งไทยได้สำเร็จใน เดือน พ.ย.2518 อีก 3 พระองค์ทรงหายสาบสูญไปตั้งแต่ช่วงปีนั้น โดยเชื่อกันว่า ทุกพระองค์สิ้นพระชนม์ในค่ายกักกันแขวงหัวพัน เช่นเดียวกันกับสมเด็จเจ้ามหาชีวิตสะหว่างวัดทะนา

เจ้าฟ้าหญิงสะหวีวัน ทรงศึกษาในพระราชวังหลวงพระบาง ก่อนเสด็จไปศึกษาต่อทั้งในฝรั่งเศสและอังกฤษ และเสด็จกลับคืนพระราชอาณาจักรรับใช้เบื้องพระยุคลบาท ในเดือน พ.ย.2500 เจ้าหญิงทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าชายสีมังคะลามะนี (สีสุมัง มะนีวง) นายพันเอกแห่งกองทัพพระราชอาณาจักร ซึ่งเป็นพระประยูรญาติสายหนึ่ง ทรงมีพระราชบุตร 7 พระองค์ พระราชธิดาอีก 3 พระองค์ และยังไม่เคยมีข่าวคราวเกี่ยวกับบรรดา “เจ้าฟ้าน้อย” เหล่านั้นอีก

เจ้าฟ้าหญิงทรงหลบหนีเข้าไทยได้สำเร็จในคืนหนึ่งของเดือน พ.ย.2518 ก่อนจะเสด็จต่อไปยังประเทศฝรั่งเศส และเข้าร่วมกระบวนการทางการเมืองกดดันระบอบใหม่ในเวียงจันทน์ จนกระทั่งวันสิ้นพระชนม์ชีพ

“ในขณะนี้พวกเราเหล่าสตรีลาวได้ตั้งถิ่นฐานอย่างมั่นคงปลอดภัยใน ประเทศที่สาม อย่างไรก็ตามข้าพเจ้ายังคงคิดถึงพวกเราอีกจำนวนมากที่อยู่ข้างหลังในดินแดน บ้านเกิดที่ยังดำรงชีพอยู่ยากลำบากอย่างแสนสาหัส จะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเอง และครอบครัวอยู่ได้ นอกจากนั้น สตรีลาวก็ยังต้องเผชิญกับภัยข่มขู่คุกคามใหม่ๆ เช่นเอชไอวีเอดส์ และยาเสพติดที่แผ่ขยายอย่างกว้างขางในลาวปัจจุบัน”

เท่าที่มีการบันทึกเอาไว้ เชื่อว่าข้อความข้างบนนั้นเป็นพระราชสาสน์ชิ้นสุดท้ายของเจ้าฟ้าหญิงสะหวี วัน ที่รายงานจากเมืองนีซ โดยวิทยุเอเชียเสรีเมื่อปี พ.ศ.2546

—————

Princess Savivanh Savang

From Wikipedia, the free encyclopedia

Princess Savivanh Savang Manivong (1933 – 4 January 2007, Nice) was the daughter of King Savang Vatthana and Queen Khamphoui. She was educated in Luang Prabang, France and England, the princess served in the court of her father, the King of Laos, until the fall of the monarchy to communist forces in 1975. She went into exile in the city of Nice, France, where continued to politically pressure the communist government to provide human rights for women in Laos.[1]

Quotes

“Currently, we Lao women have securely settled down in third countries; however, I am thinking of those of us who are still left behind in our homeland and have to face daily struggles and difficulties in their lives. They have to do what it takes for them, and their families to survive. In addition, there are alarming new threats to Lao women such as AIDS, and drugs which are spreading widely in Laos.” [1]

External links

References

“Princess Calls For Focus on Plight of Lao Women”.

—————

Related:

1957-9: The wedding of Princess Savivanh, daughter of the last king of Laos. Photo courtesy Joel Martin Halpern, University of Wisconsin-Madison Libraries

Lao Royal Family – Wikipedia, the free encyclopedia

In 1980 HPrince Soulivong Savang, became Head of the Royal House of Laos as … Princess Savivanh Savang (1933-2007) and Prince Sisumang Manivong …

———–

Princess Calls For Focus on Plight of Lao Women

2006-04-07

Click on the link to get more news and video from original source:  http://www.rfa.org/english/women/witow_lao-20060407.html

Lao Princess Savivanh Savang Manivong currently lives in exile in the southern French city of Nice. Educated in Luang Prabang, France and England, the princess served in the court of her father, the king of Laos, until the fall of the monarchy to communist forces in 1975. The rest of the royal family was interned in communist camps and have ‘disappeared’.

What follows are excerpts from a 1999 speech and from an interview with RFA’s Lao service:

“In the olden days, Lao women have been compared to the ‘hind legs of the elephant,’ in charge of household chores, of raising children. Because of all these duties and many more, we were called ‘the mother of the household’…”

“Since then, Lao women have had the opportunity to attend school and obtain various degrees in different fields, and they are now professionally and intellectually equal to their male counterparts in all fields and careers. Regardless of their advancement in the workforce or the professions, Lao women still hold true to, and practice the traditional role and behavior of a gentlewoman. We are gracious and poised in every way possible, and most importantly, we are the main keepers of our cultural heritage and tradition. Moreover, Lao women also have an important role in instilling and following the religious rites and practices of Buddhism.”

I am always interested in hearing about Lao women, and I am very concerned about the current problems that they face, especially since these problems have never existed before in Laos.

“Tragically in 1975, an unexpected event occurred in Laos where many husbands and heads of households, were arrested and sent for re-education because of their political affiliation with the previous regime. So the wives, now the heads of the households, had to save the rest of their families by taking them away from their native land and seeking refuge in third countries. Even though Lao women were loyal followers of their husbands, in time of need, and for the sake of their children’s future and happiness, they easily and confidently took the lead role in rescuing their families, providing them with new homes in new lands.”

“I myself was no exception, for I, too, had to weather many storms, many struggles, and much hardship in my life. During my exile, my thoughts and love were with my father, mother, brothers, other relatives, and all those who were taken by the Communists and whose fates were never revealed to anyone. I have traveled to many places, many countries, where, regardless of where they are, Lao women still hold true their dual roles of being a mother and being a worker/professional in their fields.”

“Admirably, they continue to instill religious values, Lao geography, history, cultural heritage and tradition, arts and literature, and Lao, the native language of our country, to their children from generation to generation. Some of them even manage to obtain prestigious degrees and are currently executives in companies and organizations. I proudly applaud them for their outstanding accomplishments.”

“Currently, we Lao women have securely settled down in third countries; however, I am thinking of those of us who are still left behind in our homeland and have to face daily struggles and difficulties in their lives. They have to do what it takes for them, and their families to survive. In addition, there are alarming new threats to Lao women such as AIDS, and drugs which are spreading widely in Laos.”

“I appeal to Lao women, all overseas Lao, to come together and focus our efforts on improving the conditions of our fellow countrymen still in Laos. This is a plea to all Lao women to come together, to pay attention to the fate of the Lao people. Now Lao women can play a significant role in bringing all Lao together to find political means to bring back to our country freedom and democracy, which constitute the prerequisite condition for national development.”

“I am always interested in hearing about Lao women, and I am very concerned about the current problems that they face, especially since these problems have never existed before in Laos. Upon hearing these struggles that face them daily, I am saddened and disheartened about the lives of our Lao women who have to struggle daily with these problems. As far as organizing the prevention and the fight of AIDS is concerned, I have not contacted anyone yet. I think it’s important for these women, for us, to come together and work collectively…”

Original reporting by RFA’s Lao service. Edited for the Web in English by Sarah Jackson-Han and Luisetta Mudie. Please continue to send contributions to RFA’s Women in Their Own Words project to women@rfa.org .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: