Archive for May, 2012

May 31, 2012

Eco News: Climate change ‘wiped out ancient Indus civilization’

Click on the link to get more news and video from original source:

Last Updated: Wednesday, May 30, 2012, 08:46

First Published: Wednesday, May 30, 2012, 08:45

Washington: The mysterious fall of one of the world’s first, great urban civilizations almost 4,000 years ago in what is now India, Pakistan, Nepal and Bangladesh now seems to have a key culprit — ancient climate change, researchers say.

Once extending more than 1 million square kilometers across the plains of the Indus River from the Arabian Sea to the Ganges, the Indus civilization was the largest—but least known—of the first great urban cultures that also included Egypt and Mesopotamia.

Like their contemporaries, the Harappans, named for one of their largest cities, lived next to rivers owing their livelihoods to the fertility of annually watered lands.

“We reconstructed the dynamic landscape of the plain where the Indus civilization developed 5200 years ago, built its cities, and slowly disintegrated between 3900 and 3000 years ago,” Liviu Giosan, a geologist with Woods Hole Oceanographic Institution (WHOI), lead author of the study said.

Today, numerous remains of the Harappan settlements are located in a vast desert region far from any flowing river.

In contrast to Egypt and Mesopotamia, which have long been part of the Western classical canon, this amazingly complex culture in South Asia with a population that at its peak may have reached 10 percent of the world’s inhabitants, was completely forgotten until 1920’s.

Since then, a flurry of archaeological research in Pakistan and India has uncovered a sophisticated urban culture with myriad internal trade routes and well-established sea links with Mesopotamia, standards for building construction, sanitation systems, arts and crafts, and a yet-to-be deciphered writing system.

“We considered that it is high time for a team of interdisciplinary scientists to contribute to the debate about the enigmatic fate of these people,” Giosan added.

The research was conducted between 2003 and 2008 in Pakistan, from the coast of the Arabian Sea into the fertile irrigated valleys of Punjab and the northern Thar Desert.

The international team included scientists from the U.S., U.K., Pakistan, India, and Romania with specialties in geology, geomorphology, archaeology, and mathematics.

By combining satellite photos and topographic data collected by the Shuttle Radar Topography Mission (SRTM), the researchers prepared and analyzed digital maps of landforms constructed by the Indus and neighboring rivers, which were then probed in the field by drilling, coring, and even manually-dug trenches.

Collected samples were used to determine the sediments’ origins, whether brought in and shaped by rivers or wind, and their age, in order to develop a chronology of landscape changes.

“Once we had this new information on the geological history, we could re-examine what we know about settlements, what crops people were planting and when, and how both agriculture and settlement patterns changed,” co-author Dorian Fuller, an archaeologist with University College London said.

“This brought new insights into the process of eastward population shift, the change towards many more small farming communities, and the decline of cities during late Harappan times.”

The new study suggests that the decline in monsoon rains led to weakened river dynamics, and played a critical role both in the development and the collapse of the Harappan culture, which relied on river floods to fuel their agricultural surpluses.

From the new research, a compelling picture of 10,000 years of changing landscapes emerges. Before the plain was massively settled, the wild and forceful Indus and its tributaries flowing from the Himalaya cut valleys into their own deposits and left high “interfluvial” stretches of land between them. In the east, reliable monsoon rains sustained perennial rivers that crisscrossed the desert leaving behind their sedimentary deposits across a broad region.

Among the most striking features the researchers identified is a mounded plain, 10 to 20 meters high, over 100 kilometers wide, and running almost 1000 kilometers along the Indus, they call the “Indus mega-ridge,” built by the river as it purged itself of sediment along its lower course.

Mapped on top of the vast Indo-Gangetic Plain, the archaeological and geological data shows instead that settlements bloomed along the Indus from the coast to the hills fronting the Himalayas, as weakened monsoons and reduced run-off from the mountains tamed the wild Indus and its Himalayan tributaries enough to enable agriculture along their banks.

In another major finding, the researchers believe they have settled a long controversy about the fate of a mythical river, the Sarasvati.

The Vedas, ancient Indian scriptures composed in Sanskrit over 3000 years ago, describe the region west of the Ganges as “the land of seven rivers.”

Easily recognizable are the Indus and its current tributaries, but the Sarasvati, portrayed as “surpassing in majesty and might all other waters” and “pure in her course from mountains to the ocean,” was lost. Based on scriptural descriptions, it was believed that the Sarasvati was fed by perennial glaciers in the Himalayas.

Today, the Ghaggar, an intermittent river that flows only during strong monsoons and dissipates into the desert along the dried course of Hakra valley, is thought to best approximate the location of the mythic Sarasvati, but its Himalayan origin and whether it was active during Vedic times remain controversial.

Archaeological evidence supports the Ghaggar-Hakra as the location of intensive settlement during Harappan times. The geological evidence—sediments, topography— shows that rivers were indeed sizable and highly active in this region, but most likely due to strong monsoons.

There is no evidence of wide incised valleys like along the Indus and its tributaries and there is no cut-through, incised connections to either of the two nearby Himalayan-fed rivers of Sutlej and Yamuna.

The new research argues that these crucial differences prove that the Sarasvati (Ghaggar-Hakra) was not Himalayan-fed, but a perennial monsoon-supported watercourse, and that aridification reduced it to short seasonal flows.

By 3900 years ago, their rivers drying, the Harappans had an escape route to the east toward the Ganges basin, where monsoon rains remained reliable.

Such a system was not favourable for the Indus civilization, which had been built on bumper crop surpluses along the Indus and the Ghaggar-Hakra rivers in the earlier wetter era. This dispersal of population meant that there was no longer a concentration of workforce to support urbanism.

The study is published in Proceedings of the National Academy of Sciences.


May 30, 2012

Vientiane: Laos’ sleepy capital

Click on the link to get more news and video from original source:

May 29, 2012, 12:16 pm, Stephen Johnson

A woman is sleeping next to a cash register at Laos’ capital city airport.

After a bit of gentle prodding from tourists, she wakes up and drowsily accepts 10,000 kip, or a little more than one Australian dollar, for some locally-brewed national beer.

The name of the Laotian currency is an apt description for an afternoon kip in a nation where sweaty, tropical temperatures are enough to induce a siesta as the dry season winds down.

In recent decades, though, this small, landlocked Southeast Asian nation with five neighbours has had anything but a sleepy history.

During the Vietnam War, US forces bombed the countryside hoping to destroy Viet Cong and North Vietnamese Army units hiding in the hills.

The Lao capital Vientiane (which the locals pronounce Vien-Jun), on the northern banks of the Mekong River, is the city which my mother Pon fled in July 1975.

Five months later, the Pathet Lao came to power.

Mum was 23 when the 600-year-old monarchy was displaced by force in favour of authoritarian communist rule.

The Lao People’s Democratic Republic now stands alongside Vietnam, North Korea, China and Cuba as among the world’s few remaining one-party states.

Across Laos, red and yellow hammer and sickle flags fly prominently next to the national red, blue and white flag wherever government buildings and market stalls are to be found.

Standing near a 16th century gold temple in Vientiane, our tour guide says a 1976 lightning strike on Pha That Luang, the national symbol of Laos, was a good political omen.

“One year after the revolution, it finished the bad luck,” he said, overlooking a big empty square, interrupted only by ice-cream vendors and a woman attempting to sell sparrows in bamboo cages.

But almost four decades after communism came to Laos, many people are still living in poverty.

Three-wheeled tuk tuks powered by motorcycle engines are a common mode of transport, a sign that Laos is still a poor country.

On the city’s dusty outskirts, it’s not unusual to see a motorbike rider without a helmet covering his mouth with one hand and controlling the handlebars with the other.

While shiny new Toyota HiLux utes and Hyundai Elantra sedans are a common sight, so too are wooden huts on the side of the road with dirt floors selling barbecued chicken on skewers.

People are more likely to be seen walking a cow with a rope than walking a dog, which all roam the streets along with chickens and ducklings.

Tangled bundles of overhead wires dominate the scape of the city with a small-town feel.

When it comes to its architecture, Laos appears to have embraced its French heritage, at least in the embassy quarter.

A Parisian style boulevard with glass-ball lights on short black poles lines the route to the Presidential Palace.

Laos may have became an independent nation in 1953, but nine years after the departure of its European colonial rulers the locals built Patuxai, an eastern version of France’s famous Arc de Triomphe monument garnished with Buddhist figurines.

Its Lao name means Victory Gate.

Still, the history of Vientiane certainly hasn’t been one of victory, with neighbouring Thailand invading it in 1828 from across the Mekong River.

Wat Si Saket, then a decade-old Buddhist temple filled with statues, was the only building left standing as the city was burnt to the ground.

In modern times, Laos and Thailand are cultural allies connected by the Australian-funded Friendship Bridge, which former prime minister Paul Keating opened in 1994.

Laos opened its tourism up to the rest of the world in the mid-1990s, a decade after introducing some market-based economic reforms.

But unlike Vietnam and Thailand, where crossing the road is often an ordeal, this nation of less than seven million people has retained its unique, sleepy vibe.


GETTING THERE: Budget carrier Air Asia flies from Sydney, Melbourne, Perth and the Gold Coast daily to Kuala Lumpur, with daily connecting flights to Vientiane from May 27.

STAYING THERE: Rashmi’s Plaza Hotel, described as Vientiane’s first modern luxury hotel, has a roof-top pool. It is situated near the city centre, a short walk from the Australian.

  • The writer was a guest of Air Asia and stayed at Rashmi’s Plaza Hotel in Vientiane.
May 30, 2012

Special Reports: Irrawaddy dolphins – The Mekong River’s ‘spirit’

Click on the link to get more news and video from original source:—the-mekong-river-s–spirit-.html

Last update 29/05/2012 08:00:00 AM (GMT+7)

VietNamNet Bridge – Being afraid of having no chance to see Irrawaddy dolphins – which is listed at the top of endangered species by the International Union of Conservation of Nature (IUCN), we went to their major domain. That is the 190km section of the major branch of the Mekong Delta between Cambodia’s Kratie province and Lao’s Champasak province.

Lying in wait along the border

We flew from HCM City to Pakse City in Champasak province of Laos. From Pakse, it took us around two hours to pass 150km of road by car to Ban Vuenkham, an ancient village near the Mekong River.

We hired a motorboat and drove it to the midstream, around 100m from the riverbank, to wait for Irrawaddy dolphins.

Nearly 30 minutes passed, we did not see any dolphin. The motorboat driver, named Chan Pone, told us to be patient because these dolphins usually rise to the surface to breathe and play at around 4-6pm.

Irrawaddy dolphins began appearing in the Mekong Delta several decades ago, thousands of Irrawaddy dolphins used to live peacefully in the Mekong Delta and the river’s branches in Laos, Vietnam and Cambodia.

These dolphins are very intelligent, friendly and they could understand the human voice. Those fish could save fishermen in dangerous situations. They also help fishermen by making sound to drive fish into fishing nets. Therefore, Southeast Asian fishermen set the rule to protect and sharing fish for Irrawaddy dolphins.

The lifespan of Irrawaddy dolphins is about 30 years. Their reproductive age is from the 7th to the 9th year. The pregnancy period is 14 months, with only one baby being born each time. The gap between each time is 3-4 years.

Baby dolphins are nearly one meter long but their weight is around 10 kilos only. The rate of baby fish which live until their maturity is very low.

Because of the low reproduction rate, environmental pollution, fisheries bycatch and habitat loss, the number of Irrawaddy dolphins is falling sharply, to less than 100 individuals in total; including barely the 7-8 heads in the section of river between Laos and Cambodia. This is the only place in Laos where Irrawaddy dolphins live.

For this reason, it is lucky for any visitor to see Irrawaddy dolphins, which are considered as the lucky fish.

“Look, a pair of dolphins are emerging!” one shouted. Following his fingertip, we saw two grey fins and then smooth and shining backs.

The boat driver paddled gently to take the boat nearer to the dolphins. A visitor asked the boat driver to take the boat to the river shore of Cambodia to see the fish more clearly. However, the driver refused because it was illegal.

A visitor named Quoc said ten years ago, a Lao boat driver took him to the Cambodian riverbank to watch Irrawaddy dolphins. That year, Cambodian border guards permitted visitors from Laos to land on their land to see dolphins.

A dolphin suddenly lashed his tail very strong and jumped out of the water, showing its round brow, its plump mouth and two small fins.

These dolphins were 2.3-2.5 meters long and around 200kg in weight. The boat driver said that around four years ago, a big dolphin of about 250kg had died and floated into the riverbank.

Going to the land of dolphin legend

The boat driver took us upriver for around 20 minutes to Khone Phapheng, the largest waterfall in Southeast Asia, which is called the Niagara waterfall of Asia.

The waterfall is 21m high and stretches for several kilometers long, with swift-flowing current. The waterfall has turned this area into the roughest section of the Mekong River.

Guiding us to climb up onto the rock-tops in the middle of the river to wait for seeing Irrawaddy dolphins, the boat driver told us the following legend:

One day, a beautiful princess named Sida was permitted by her father to go downstream of the Mekong River, from Laos to Cambodia, Vietnam, the East Sea and up to China to do business. When her boat approached very near to a mysterious island named Siphandone (Laos), the boat lost direction and it wandered in this area for three years. The princess lived on the boat during this time thanks to the abundant resources of fish there. After that, they found out the direction to move to the south. However, they faced the Khone Phapheng waterfall.

The princess was confused because most animals on her boat advised her to stop while only a cock told her to go forward. The princess decided to follow the cock’s advice. The boat fell into the waterfall and was swallowed. The princess turned into Nok Sida – a fish eating bird while her only male servant named Kha became an Irrawaddy dolphin.

Today, whenever Irrawaddy dolphins emerge to the surface, Nok Sida birds appear because while seeking food, dolphins drive fish to the surface for the birds.

Now, Siphandone is among famous tourist destinations in Laos thanks to its beautiful landscape, the Khone Phapheng waterfall and the existence of rare Irrawaddy dolphins.

This land is also the homeland of the former Laos President Khamtay Siphandone.

Leaving Laos, we were regretful because we no longer had the chance to go downstream to see Irrawaddy dolphins in Kratie province in Cambodia–or a group of 20 Irrawaddy dolphins that was just discovered by researchers from Vietnam’s Institute for Tropical Biology around Ba Lua archipelago in the Kien Giang Biosphere last September.

Facts and figure about Irrawaddy dolphins

The Irrawaddy dolphin exists in small isolated populations around Southeast Asia. Freshwater subpopulations occur in the river Mahakam of Kalimantan (Indonesian Borneo), the Ayeyarwady (formerly Irrawaddy) of Myanmar, and the Mekong Delta of Laos, Cambodia, and Vietnam. They are also reported in isolated brackish (saltwater and freshwater) water bodies, such as Chilka Lake in India and Songkhla Lake in Thailand. Some populations are close to extinction such as those in the Mekong River and Malampaya Sound in the Philippines. The main threats are from fisheries bycatch and habitat loss.

The species is primarily found in Southeast Asian estuaries and mangrove areas, with freshwater populations occurring in river systems.

The Mahakam river population of Irrawaddy dolphins, found in the Kalimantan province of Indonesian Borneo, is severely threatened by fisheries bycatch and habitat degradation, and may number as few as 34 animals.

Surveys conducted in 2001 estimated that the Malampaya Sound population in the Philippines consists of just 77 individuals, confined to a small area in the inner sound, and is the only known population of this species in the country.

During 2001 there were reports that as many as five animals from this population were killed incidentally in fishing operations, indicating that the Irrawaddy dolphins of Malampaya Sound are in immediate danger of extinction due to low numbers, limited range, and high mortality.

The Mekong River Irrawaddy dolphin (Orcaella brevirostris) population inhabits a 190km stretch of the Mekong River between Cambodia and Lao PDR. The latest population is estimated between 78 and 91.

The Irrawaddy dolphin is identified by a bulging forehead, a short beak, and 12-19 teeth on each side of each jaw. The pectoral fin is broadly triangular. There is a small dorsal fin, on the posterior end of the back.

When diving, this dolphin breathes at intervals of 70-150 seconds; the head appears first and then disappears, and then the back emerges, but the tail is rarely seen.

Size: Head and body length is 180-275 cm.

Color: Irrawaddy dophins are slate blue to slate gray throughout, with the under parts slightly paler.

Irrawaddy dolphins are distributed in shallow, near-shore tropical and subtropical marine waters. They are primarily found in estuaries and semi-enclosed water bodies such as bays and sounds, usually close to mangrove forests. Freshwater populations occur in river systems.

Social Structure: Here are no more than 10 animals to a group usually, and solitary individuals are rarely seen.

Diet: The species eats fish and crustaceans.

The World Wildlife Fund (WWF) has announced that Irrawaddy dolphin is among the ten species facing extinction in 2012.

Tien Phong

May 30, 2012

And Let the fish be Dammed

Click on the link to get more news and video from original source:

By Irwin Loy

Planned hydropower dams along the Mekong River will have a devastating effect on inland fisheries. / Credit:Irwin Loy/IPS

PHNOM PENH, May 29, 2012 (IPS) – Khom Kieu and her family have run a bustling fish market on the outskirts of Phnom Penh for as long as she can remember. But these days, ensuring a steady supply of Cambodia’s main source of protein is harder than ever.

“There seem to be less and less fish every year,” Kieu says. “I have no idea why.”

When Cambodian fishermen can’t supply enough food for her customers, Kieu says she has to import frozen fish caught in neighbouring Vietnam and hauled up the Mekong.

The bountiful rivers throughout this South-east Asian country have allowed Cambodians to be self-reliant for generations. But concerned environmentalists envision a future where this vital food supply will no longer provide enough protein to feed the country on its own.

The Mekong system is the most productive freshwater fishery in the world. It represents a key source of animal protein for the countries along the Lower Mekong – Thailand, Laos, Cambodia and Vietnam.

No country is more dependent on this than Cambodia, where most of the nation’s protein intake comes from its inland fisheries.

Environmentalists are warning, however, that a series of hydropower dams proposed for the Lower Mekong’s mainstream river pose a grave threat to the region’s food supply. The message, they say, is particularly resonant ahead of June’s United Nations Conference on Sustainable Development, known as Rio+20.

“One of the most significant threats to the sustainable development of the region is the Mekong mainstream dams,” says Ame Trandem, the South-east Asia programme director for the advocacy group International Rivers. “It would be irresponsible of the region’s governments to allow the Mekong River to be dammed.”

China has already moved on developing a cascade of dams on the Upper Mekong. The mainstream of the Lower Mekong, running south via Burma, Thailand, Laos, Cambodia and Vietnam, remains undeveloped for the time being.

But the Lower Mekong nations have proposed 11 hydropower projects.

The first, Laos’s Xayaburi proposal in the northern part of the countr, has proven to be a divisive issue among its neighbours.

Critics say even one dam built on the Lower Mekong could irreparably harm the region’s food supply. The dams could block the passage of migratory fish – there are more than 100 known species that must travel long distances to spawn – and environmentalists say mitigation measures proposed for the dam are unproven and probably ineffective.

Studies show dams could also block significant amounts of sediment from flowing downstream to agricultural lands reliant on the vital nutrients.

Cambodia in particular stands to lose more than 300,000 tonnes of fish production each year should all the proposed dams be built, according to a 2010 report commissioned by the Mekong River Commission, the multilateral agency the four Lower Mekong countries set up to guide development on the river. The figure is greater than the country’s entire current livestock production.

Researchers say Mekong countries would be hard pressed to replace this key food source with alternative production in resource-intensive livestock.

In a study released at a May conference on trans-boundary water management ahead of Rio+20, researcher Jamie Pittock suggests that the four Lower Mekong countries would need anywhere between 5,700 and 28,300 square kilometres of new pasture land to replace the lost protein, depending on how many of the dams – both mainstream and planned tributary projects – are actually built.

Cambodia would face the most problems in having to more than double its current pastureland, under a worst-case scenario, just to make up for the lost food source.

This will likely see Mekong countries become more dependent on importing food to meet their needs.

“Replenishing lost food security for the millions of people impacted is likely to be extremely costly and has yet to be adequately considered,” said International River’s Ame Trandem.

Mekong governments say hydropower in general is needed to fuel development throughout the region. Thailand would be the main recipient of power from the planned Xayaburi dam. However, civil society groups say Thai authorities have over-forecast their energy needs.

Thai energy analyst Chuenchom Sangarasri Greacen says it is profits, not accurate demand forecasting, that is driving current projections. The U.S.-based researcher says Thailand’s current energy plan has overestimated the country’s needs by 13,200 megawatts, more than ten times the capacity of the proposed Xayaburi project.

“We don’t even need the power from Xayaburi,” Greacen says. “If the project is at least justified economically or from an energy perspective, then there’s some debate as to whether or not it’s a worthwhile tradeoff. Even if we were to need the energy I don’t think that the tradeoff is worth it. But what’s really sad is that it’s not even a tradeoff. It’s not even needed.”

For now, plans to dam the Lower Mekong’s mainstream are in a holding pattern as the four affected countries have reached an impasse on how to proceed. Cambodia and Vietnam have asked for further study before any construction is to begin. Any final decision to build, however, still rests with each country.

Laos has publicly promised to hold off until more research is complete. But critics point out that Laos has already begun constructing infrastructure around the dam area. And the Thai firm tasked with building the Xayaburi project, CH Karnchang, in April announced that it had finalised a deal to build the dam. (END)

Send your comments to the editor

May 29, 2012

ทวาย-ไซยะบุรี ชะงัก! จุดเปลี่ยน อิตาเลียนไทย-ช.การช่าง

ธุรกิจ : BizWeek

วันที่ 28 พฤษภาคม 2555 09:00

Click on the link to get more news and video from original source:

โดย : นเรศ เหล่าพรรณราย

ประเด็นสิ่งแวดล้อม ที่ “อิตาเลียนไทย – ช.การช่าง” กำลังเผชิญ กลายเป็น “กรณีศึกษา” ของคอร์ปอเรทไทย ต่อแผนโตนอกบ้าน ถึงความไม่หมู

สองยักษ์ก่อสร้าง อิตาเลียนไทยช.การช่าง เผชิญจุดเปลี่ยนสำคัญ เมื่อโครงการความหวังที่จะสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำในระยะยาวอย่าง ทวายไซยะบุรี เจอ “ตอ” เข้าอย่างจัง !! ทั้งกระแสข่าวว่าสถาบันการเงินต่างชาติลังเลที่จะปล่อยกู้โครงการท่าเรือน้ำลึกและนิคมอุตสาหกรรมทวายรวมถึงม็อบลุ่มแม่น้ำโขงที่ออกมาประท้วงจนรัฐบาลลาวต้องชะลอโครงการสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำไซยะบุรีไปก่อน หนทางที่จะแปลงสภาพตัวเองจาก “เสือหิว” ลุ้นงานประมูลปีต่อปีมาเป็นบริษัทที่ทำกำไรได้อย่างยั่งยืนรวมถึงก้าวขึ้นเป็นผู้รับเหมาแถวหน้าของอาเซียนต้องเจออุปสรรคสำคัญ

หากวิเคราะห์ผลการดำเนินงานสองบริษัทในปีที่ผ่านมาอย่างละเอียดจะพบว่าต่าง “ขาดทุนสุทธิ” ทั้งคู่ !! ปัจจัยหลักคือ “ต้นทุนทางการเงิน” เช่น ดอกเบี้ย ที่ใส่ลงไปในสองโครงการสำคัญนอกบ้าน โดยมีตัวช่วยพยุงฐานะการเงินคือผลกำไรจากการขายเงินลงทุน

โดยผลประกอบการ บมจ.อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ ปี 2554 ขาดทุนสุทธิ 1,698.46 ล้านบาท เหตุผลหลักมาจากการเข้าไปลงทุนและเป็นผู้ถือหุ้นในโครงการต่างๆ ด้าน บมจ.ช.การช่าง ปีที่แล้วมีกำไรสุทธิ 927.40 ล้านบาท แต่ถ้านับเฉพาะผลการดำเนินงานจริงจะขาดทุน 1,300 ล้านบาท โดยเป็นต้นทุนการเงินที่ต้องจ่าย 1,100 ล้านบาท ส่วนหนึ่งคือการใส่เงินลงทุนและเป็นผู้ถือหุ้นโครงการไซยะบุรี โดยมีกำไรสุทธิที่ได้มาจากการขายเงินลงทุนในบริษัท เซาท์อีสต์ เอเชียเอนเนอจี ให้บริษัท ซีเค พาวเวอร์ ได้กำไรรวม 3,766 ล้านบาท

การเข้าไปลงทุนในธุรกิจสาธารณูปโภคพื้นฐาน เป็นกลยุทธ์ที่สองบริษัทให้ความสำคัญมานานหลายปี โดยช.การช่างเข้า ไปลงทุนในบริษัทที่เกี่ยวข้องอย่าง บมจ.ทางด่วนกรุงเทพ (BECL) บมจ.รถไฟฟ้ากรุงเทพ (BMCL) บมจ.น้ำประปาไทย (TTW) แต่เพิ่งจะลงทุนโดยตรงเมื่อไม่นานมานี้ เช่น โรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์ ล่าสุดคือโครงการไซยะบุรีมูลค่าโครงการ 76,000 ล้านบาท

ส่วนอิตาเลียนไทย เพิ่งจะลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานไม่กี่ปีที่ผ่านมานี่เอง โดยมีโครงการทวายเป็นโครงการแรก ล่าสุดกำลังยื่นขอสัมปทานลงทุนในเหมืองโปแตซ จังหวัดอุดรธานีและโครงการผลิตอะลูมิเนียมในลาว

โครงการทวาย ปัจจุบันรัฐบาลพม่าได้ประกาศให้เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ (Dawei Special Economic Zone) โดยมอบสิทธิให้อิตาเลียนไทย เป็นผู้มีสิทธิในพื้นที่กว่า 2 แสนไร่ มูลค่าโครงการ 8,600 ล้านดอลลาร์ อายุสัญญาสัมปทาน 75 ปี โดยได้เซ็นสัญญาเป็นทางการเมื่อปี 2553

ภายหลังจากนั้น ความคืบหน้าของโครงการทวายเป็นไปอย่างล่าช้า จนกระทั่งนายโคโค ฮแลง ที่ปรึกษาฝ่ายการเมืองของประธานาธิบดีเต็ง เส่ง ของพม่าต้องออกมาพูดเมื่อเร็วๆ นี้ว่า อิตาเลียนไทยผู้ได้สัมปทานไม่มีประสบการณ์ในการทำโครงการขนาดใหญ่มาก่อนและต้องการเห็นนักลงทุนต่างชาติรายอื่นเข้ามาลงทุนโดยเร็ว ทั้งนี้อิตาเลียนไทยได้ว่าจ้าง “ธนาคารไทยพาณิชย์” เป็นที่ปรึกษาโครงการทั้งเรื่องแหล่งเงินกู้และจัดหาผู้ลงทุนต่างชาติเข้ามาลงทุนในโครงการทวาย

รวมถึงกระแสข่าวว่าสถาบันการเงินระดับชาติ เช่น ธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชีย (ADB) ลังเลที่จะปล่อยกู้โครงการทวายเนื่องจากติดปัญหาเรื่องการจัดการสิ่งแวดล้อมจากโรงไฟฟ้าพลังงานถ่านหินที่อยู่ใกล้ชิดชุมชน

แต่ปัญหาสำคัญของโครงการนี้คือเรื่อง “เงินทุน” เนื่องจากอิตาเลียนไทยต้อง เป็นผู้ลงทุนระบบสาธารณูปโภคภายใน เช่น ถนน รวมถึงจัดการย้ายผู้คนในบริเวณดังกล่าวออกไปพร้อมที่พักใหม่ ขณะเดียวกันต้องเป็นผู้ร่วมลงทุนในโครงการแรกๆ เช่น ท่าเรือ โรงไฟฟ้า แต่ผลประกอบการหลายปีหลังของอิตาเลียนไทยมีทั้งกำไรและขาดทุน จึงมีปัญหาในด้านเงินทุน

ส่วนโครงการไซยะบุรี เครือข่ายภาคประชาชน 8 จังหวัดลุ่มน้ำโขงรวมถึงประเทศสมาชิกอื่นต่างคัดค้านการก่อสร้าง เนื่องจากอาจทำให้ระบบนิเวศน์โดยรอบเสียหาย จนกระทั่งรัฐบาลลาวได้ออกมาระงับโครงการดังกล่าวชั่วคราวเมื่อเร็วๆ นี้ ทั้งนี้บริษัท ซีเค พาวเวอร์ ซึ่งเป็นบริษัทลูกที่ดำเนินการธุรกิจพลังงานของ ช.การช่าง ได้เซ็นสัญญากู้เงินมูลค่า 85,000 ล้านบาท กับ 6 ธนาคารไปแล้วเมื่อปลายปีที่ผ่านมา และได้ลงทุนจัดการสิ่งแวดล้อมไปแล้วเกิน 1,000 ล้านบาท

อิตาเลียนไทยได้เข้าไปบุกเบิกงานก่อสร้างในพม่าและอินเดียมายาวนานจนมีสัดส่วนรายได้ต่างประเทศแซงหน้าในประเทศไปแล้ว ส่วน ช.การช่างก็เข้าไปปักธงในประเทศลาวซึ่งมีวิสัยทัศน์ต้องการเป็นแหล่งผลิตพลังงานของเอเชีย
 หากก้าวแรกและก้าวสำคัญของสองบริษัทยัง “สะดุด” หนทางที่จะขยายอาณาจักรในประเทศเพื่อนบ้านรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (เออีซี) ก็ดูจะมืดมน

เปรมชัย กรรณสูต ประธานกรรมการบริหาร บมจ.อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ ยอมรับว่า ความเสี่ยงสำคัญของโครงการทวายใน ขณะนี้คือเรื่อง “เงินทุน” ในการก่อสร้าง ส่วนปัญหาเรื่องของกลุ่มน้อยในพื้นที่ (กะเหรี่ยง) ได้เซ็นสัญญาที่จะหยุดรบกันไปแล้วจึงไม่มีปัญหาอีก

ประเด็นที่หลายคนเป็นห่วงคือเรื่องของ “สิ่งแวดล้อม” ซึ่งอาจทำให้ไม่ได้รับการสนับสนุนเงินกู้ จุดนี้บริษัทได้ว่าจ้างผู้เชี่ยวชาญด้านสิ่งแวดล้อมระดับโลกมาดูแลซึ่งเป็น การใช้เทคโนโลยีที่ดีที่สุดในการจัดการของเสียเช่น น้ำ ควัน คนที่จะมาลงทุนในนี้ต่างเป็นอันดับหนึ่งของโลกในแต่ละธุรกิจทั้งนั้น อีกทั้งรัฐบาลพม่าก็มาคุมเข้มในจุดนี้ด้วย เรื่องที่ห้ามสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหิน ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาแล้วถ้าไม่มีการส่งมาขายในไทย ให้ใช้เฉพาะในพื้นที่ได้เท่านั้น เขาระบุ

ส่วนเรื่องการย้ายผู้คนออกจากพื้นที่ เนื่องจากบริเวณดังกล่าวเป็นของรัฐบาลอยู่แล้ว ประชาชนไม่ใช่เจ้าของที่ ปัญหาตอนนี้คือราคาที่ดินสูงขึ้น แม้จะยังย้ายผู้คนออกไปได้เล็กน้อยเท่านั้น โดยปีนี้ตั้งเป้าจะย้ายให้ได้ 50% และปีหน้าอีก 50% จากพื้นที่ทั้งหมด 10,000 ไร่

โดยในระหว่างรอการก่อสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินแล้วเสร็จ จะต้องสร้างโรงไฟฟ้าที่ใช้ก๊าซธรรมชาติเป็นเชื้อเพลิงเพื่อใช้ภายในนิคมฯ ไปก่อน โดยมีกำลังผลิต 200 เมกะวัตต์ ขณะนี้อยู่ระหว่างหารือกับ บมจ.ปตท.ในการต่อท่อส่งก๊าซธรรมชาติเข้ามาใช้บริเวณนิคมฯ

โดยโครงการที่จะต้องลงทุนเฟสแรกคือโรงถลุงเหล็กพื้นที่ 12,500 ไร่ โรงไฟฟ้า 3,000 ไร่ โรงกลั่นน้ำมัน นอกจากนี้ที่ต้องทำเร่งด่วนคือถนนความยาว 600 กิโลเมตรภายในนิคมฯ ระบบไฟฟ้าและประปา มูลค่ารวมทั้งหมด 5,000 ล้านดอลลาร์ภายใน 10 ปีข้างหน้า แต่เบื้องต้นจะลงทุนท่าเรือมูลค่า 2,500 ล้านดอลลาร์ และถนนมูลค่า 1,000 ล้านดอลลาร์ก่อน โดยสามารถกู้ได้ 60% ของมูลค่าทั้งหมด โดย 3 ธนาคารใหญ่จากไทยพร้อมจะปล่อยกู้

“เรากำลังหาผู้ร่วมลงทุนอยู่อย่างโรงไฟฟ้าเราก็ได้ บมจ.ราชบุรี โฮลดิ้งที่จะมาลงทุนด้วย ท่าเรือก็จะมีพันธมิตรจากญี่ปุ่นมาร่วมถือหุ้นและเราเป็นคนจัดการ โรงถลุงเหล็กกำลังจะเซ็นสัญญาแล้วคาดว่าจะเป็นบริษัทญี่ปุ่น ส่วนโรงกลั่นอยู่ระหว่างเจรจา เบื้องต้นเราได้ลงทุนปรับพื้นที่ไปแล้วประมาณ 1,000 ล้านบาท” เปรมชัย ระบุ

ทั้งนี้พื้นที่ในนิคมฯ จำนวน 1.45 แสนไร่ จะเป็นพื้นที่ขายจริงเพียง 55% ที่เหลือจะเป็นระบบสาธารณูปโภครวมถึงที่พักคนงาน ปีนี้คาดว่าจะขายที่ดินได้ 2-3 แปลงทั้งหมด 40,000-50,000 ไร่ โดยอิตาเลียนไทยจะร่วมเป็นผู้ถือหุ้นในส่วนที่เป็นโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ท่าเรือในสัดส่วน 51%ขึ้นไปเพื่อให้มีรายได้ค่าธรรมเนียมและค่าบริการในอนาคต

เปรมชัย ยังบอกอีกว่า กลยุทธ์ของอิตาเลียนไทยจะ ทยอยขายพื้นที่ในนิคมฯ ให้กับผู้ลงทุนเพื่อเป็นเงินทุนหมุนเวียนสำหรับการลงทุนโครงการต่างๆ ไปเรื่อยๆ พร้อมกับหาแหล่งเงินกู้ โดยมี “แผนสอง” คือการเพิ่มทุนบริษัทซึ่งได้ขอมติผู้ถือหุ้นไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่จะนำมาใช้เมื่อจำเป็นเท่านั้น

เป้าหมายเบื้องต้นคาดว่าจะเริ่มก่อสร้างอย่างเป็นจริงเป็นจังได้ในต้น 2013 ในปี 2014 จะเริ่มขายพื้นที่ทั่วไป และจะก่อสร้างเสร็จสิ้นและเปิดเป็นทางการได้ภายในปี 2015

“คำนวณง่ายๆ พื้นที่ในนิคมฯ ทั้งหมด 1.5 แสนไร่ ถ้าขายในราคาเดียวกับมาบตาพุดในตอนนี้ที่ 3-4 ล้านบาทต่อไร่ เราจะมีรายได้เข้ามา 300,000 ล้านบาทภายใน 10 ปีข้างหน้า รายได้เราเติบโตแบบก้าวกระโดดแน่นอน” เปรมชัยเชื่อเช่นนั้น

ปลิว ตรีวิศวเวทย์ ประธานกรรมการบริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บมจ.ช.การช่าง ชี้แจงว่า โครงการไซยะบุรีเป็น การสร้าง “ฝายน้ำล้น” ไม่ใช่เขื่อน ดังนั้นจะไม่มีผลต่อเส้นทางไหลของน้ำเนื่องจากไม่มีการเก็บกัก โดยการประชุมล่าสุดเมื่อปลายปีที่แล้วของประเทศลุ่มแม่น้ำโขงก็ได้ทำความ เข้าใจเรื่องนี้ไปแล้ว อย่างไรก็ตามขึ้นอยู่กับทางรัฐบาลว่าจะตัดสินใจอย่างไรต่อไป โดยต้นแบบของโครงการนี้คือโรงไฟฟ้าที่แม่น้ำดานูบในออสเตรียที่หล่อเลี้ยง ผู้คนในยุโรปหลายประเทศ

ทั้งนี้ โครงการดังกล่าวมีทุนจดทะเบียนรวมทั้งสิ้น 30,000 ล้านบาท จะทยอยเพิ่มทุนไปเรื่อยๆ ภายใน 8 ปีหลังจากนี้ โดยเป็นการสร้างฝายสูง 30 เมตรและแหล่งกำเนิดไฟฟ้า อายุสัญญาสัมปทาน 29 ปี มีอัตรากำไรขั้นต้น 10% และผลตอบแทนการลงทุน (IRR) 12-13% ต่อปี มีกำลังผลิตทั้งหมด 1,285 เมกะวัตต์

สัดส่วนการถือหุ้น ประกอบด้วย ช.การช่างลาว 30% รัฐบาลลาว 20% ราชบุรี เอ็นเนอจี 25% บริษัทผลิตไฟฟ้า 12.5% ที่เหลือเช่น ทางด่วนกรุงเทพ (BECL) ทั้งนี้ ช.การช่าง เป็นผู้ได้สิทธิในการรับเหมาก่อสร้างโครงการดังกล่าวทั้งหมด 76,000 ล้านบาท ปีนี้จะเริ่มรับรู้รายได้ส่วนนี้ประมาณ 4,500 ล้านบาท และจะเริ่มก่อสร้างหนักๆ ในปีท้ายๆ

โดยงานก่อสร้างได้เริ่มต้นตั้งแต่เดือนมีนาคมที่ผ่านมา ตั้งแต่สร้างที่อยู่คนงานและปรับปรุงแนวดินที่จะสร้างฝาย โดยจำเป็นที่จะต้องโยกย้ายชาวบ้านในบริเวณนั้นกว่า 3,000 คนขึ้นไปทางเหนือ โดยรัฐบาลลาวรับหน้าที่ในการสร้างที่อยู่ให้ใหม่

ปลิว ยอมรับว่า ปีที่ผ่านมามีผลดำเนินการขาดทุนเนื่องจากต้องใช้เงินลงทุนกับโครงการ สาธารณูปโภคต่างๆ ไปก่อนโดยอาจจะยังไม่ได้รับผลตอบแทนกลับมา (เช่น รถไฟฟ้าบีเอ็มซีแอล) โดยได้ตั้งบริษัท ซีเค พาวเวอร์ ขึ้นมาเพื่อดำเนินธุรกิจด้านพลังงานโดยเฉพาะ เช่น พลังงานแสงอาทิตย์ พลังน้ำและโคเจเนอเรชั่น โดยจะนำเข้ามาจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยในไตรมาสสามนี้

เขายังพูดถึงการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนว่า ช.การช่าง เตรียมตัวรับเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว อนาคตคาดว่าจะมีคู่แข่งจากต่างประเทศ เช่น มาเลเซียมาทำธุรกิจในไทย แต่บริษัทได้ขยายงานออกไปต่างประเทศได้ระยะหนึ่งแล้ว และมีโอกาสจะเพิ่มขึ้นอีก

ทั้งนี้ บริษัทไทยมีฝีมือที่ดีและประเทศรอบบ้านไทยต่างต้องการโครงสร้างพื้นฐานอีกมากจึงเป็นโอกาสที่ ช.การช่างจะ ขยายงานในต่างประเทศ โดยเฉพาะประเทศลาวที่มีโครงการสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำอีกนับ 10 โครงการ เท่าที่ทราบมามีมูลค่าถึง 127,000 ล้านบาท

“เราหาทางสร้างความมั่นคงในแง่รายได้มากว่า 20 ปีแล้ว ถ้าเราสามารถเข้าไปเป็นผู้ลงทุนและผู้ถือหุ้นในโครงการสาธารณูปโภคต่างๆ ได้ ทั้งเงินปันผลและมูลค่าของทรัพย์สินที่เพิ่มขึ้น จะทำให้เรามีกำไรที่เติบโตยั่งยืนและมั่นคงในอนาคต” ปลิว กล่าวก่อนที่จะรู้ว่าโครงการไซยะบุรีถูกรัฐบาลระงับโครงการไว้ชั่วคราว

แหล่งข่าวจากทำเนียบรัฐบาล เปิดเผยว่า การที่นายกรัฐมนตรี ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เดินทางไปประชุมผู้นำกลุ่มประเทศลุ่มน้ำโขงเมื่อวันที่ 20-21 เมษายนที่ผ่านมา ณ ประเทศญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งของการเจรจาคือการจัดตั้ง “หน่วยงานกลาง” ระหว่าง 3 ประเทศคือไทย พม่าและญี่ปุ่น เพื่อสนับสนุนด้านเทคนิคและการเงินให้กับโครงการทวายโดยเฉพาะ เป็นผลต่อเนื่องจากการที่รัฐบาลญี่ปุ่นยอมยกหนี้บางส่วนให้กับพม่า

โดยหน่วยงานดังกล่าวจะเข้าไปตรวจสอบและดูแลการก่อสร้างโครงการทวายเพื่อ ให้ได้คุณสมบัติตามที่ธนาคารระหว่างประเทศ  เช่น เวิลด์แบงก์ (ธนาคารโลก)  ไจกา (องค์การความร่วมมือระหว่างประเทศของญี่ปุ่น) เอดีบี (ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย) ยอมรับและปล่อยเงินกู้ให้ ซึ่งอิตาเลียนไทยกำลังต้องการเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำ (ซอฟท์โลน) เพื่อนำมาลงทุนก่อสร้างถนนและท่าเรือในนิคมฯ

“เท่าที่นายกฯไปพูดคุยกับรัฐบาลญี่ปุ่น เขาค่อนข้างจะยินดีที่จะสนับสนุนโครงการทวายเนื่อง จากอยู่ในโครงการของกลุ่มประเทศ GMS (Greater Mekhong Subregion)  6 ประเทศ คือ ไทย พม่า ลาว กัมพูชา เวียดนาม และจีนตอนใต้ (ยูนนาน) ซึ่งรัฐบาลญี่ปุ่นให้การสนับสนุนต่อเนื่องอยู่แล้ว” แหล่งข่าว กล่าว

สิ่งที่รัฐบาลพม่าจะได้จากโครงการทวาย คือการพัฒนาเศรษฐกิจภายในประเทศ จากการที่จะมีแรงงานอยู่ภายในทวายกว่า 1 ล้านคน จึงสามารถเก็บภาษีและการถ่ายทอดทางด้านเทคโนโลยี รวมถึงได้ค่าสัมปทานจากอิตาเลียนไทยที่จะต้องจ่ายปีละ 35 ล้านดอลลาร์

ล่าสุดที่ประชุมคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อการฟื้นฟูและสร้าง อนาคตประเทศ (กยอ.) ที่มีนายวีรพงษ์ รามางกูร เป็นประธาน มีมติที่จะเสนอให้รัฐบาลยกระดับโครงการทวายเป็นโครงการความร่วมมือระหว่างรัฐบาลพม่ากับรัฐบาลไทย (จีทูจี) จากเดิมที่โครงการดังกล่าวเป็นสัมปทานของอิตาเลี่ยนไทย กับรัฐบาลพม่า
โบรกเกอร์ไม่ไว้ใจหุ้น ITD-CK

 ด้านความเห็นจากนักวิเคราะห์ไม่ได้ให้ความสำคัญกับโครงการทวายและไซยะบุรีลงไปในตัวหุ้น ITD และ CK มากนัก เนื่องจากมีความไม่แน่นอนสูงรวมถึงสถานะการเงินยังอ่อนแอ

ชัยพร น้อมพิทักษ์เจริญ ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ บล.บัวหลวง กล่าวว่า ฝ่ายวิจัยไม่เคยใส่ผลกระทบจากโครงการไซยะบุรีลงไปในแนวโน้มผลประกอบการของ ช.การช่างอยู่แล้วเนื่องจากเป็นโครงการที่ไม่มีความแน่นอนสูง เห็นได้จากราคาหุ้น CK ไม่ได้ขึ้นรับข่าวโครงการไซยะบุรีเท่าไรเพราะตลาดไม่มีความคาดหวังกับโครงการนี้อยู่แล้ว อย่างไรก็ตามเชื่อว่าปีนี้ผลการดำเนินงานของ ช.การช่างจะสามารถพลิกมีกำไรได้

ทางด้านอิตาเลียนไทย ฝ่ายวิจัยแนะนำให้ “ขาย” มาโดยตลอดเพราะเป็นไตรมาสที่ 11 แล้วที่ผลประกอบการขาดทุน โดยไม่เชื่อว่าโครงการทวายจะส่งผลดีต่ออิตาเลียนไทย เนื่องจากสถานะการเงินไม่ดีมีภาระดอกเบี้ยจ่ายสูงแม้จะมี Backlog เยอะแต่ก็ไม่มีกำไร

สิ่งที่จำเป็นต่ออิตาเลียนไทยอย่าง มากคือการปรับโครงสร้างต้นทุนการเงิน คาดว่าการเพิ่มทุนแบบ General Mandate (การออกและจัดสรรหุ้นเพิ่มทุนแบบมอบอำนาจทั่วไป) จำนวน 7,000 ล้านบาทถ้าหากเพิ่มทุนได้ครับก็ยังไม่พอที่จะพยุงสถานะการเงินอยู่ดี ดังนั้นโบรกเกอร์จึงไม่ได้ใส่เรื่องของทวายลงไปในตัวหุ้น ITD.

<span>%d</span> bloggers like this: