Archive for ‘Viewpoints’

June 18, 2014

The Collapsing Obama Doctrine




The Collapsing Obama Doctrine

Rarely has a U.S. president been so wrong about so much at the expense of so many.

By Dick Cheney And Liz Cheney

Updated June 17, 2014 7:34 p.m. ET

Click on the link to get more news and video from original source:

As the terrorists of the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS) threaten Baghdad, thousands of slaughtered Iraqis in their wake, it is worth recalling a few of President Obama’s past statements about ISIS and al Qaeda. “If a J.V. team puts on Lakers’ uniforms that doesn’t make them Kobe Bryant” (January 2014). “[C]ore al Qaeda is on its heels, has been decimated” (August 2013). “So, let there be no doubt: The tide of war is receding” (September 2011).

Rarely has a U.S. president been so wrong about so much at the expense of so many. Too many times to count, Mr. Obama has told us he is “ending” the wars in Iraq and Afghanistan—as though wishing made it so. His rhetoric has now come crashing into reality. Watching the black-clad ISIS jihadists take territory once secured by American blood is final proof, if any were needed, that America’s enemies are not “decimated.” They are emboldened and on the march.

The fall of the Iraqi cities of Fallujah, Tikrit, Mosul and Tel Afar, and the establishment of terrorist safe havens across a large swath of the Arab world, present a strategic threat to the security of the United States. Mr. Obama’s actions—before and after ISIS’s recent advances in Iraq—have the effect of increasing that threat.

An Iraqi soldier in Baghdad with volunteers to fight the Islamic State of Iraq and Syria, June 17. Reuters

On a trip to the Middle East this spring, we heard a constant refrain in capitals from the Persian Gulf to Israel, “Can you please explain what your president is doing?” “Why is he walking away?” “Why is he so blithely sacrificing the hard fought gains you secured in Iraq?” “Why is he abandoning your friends?” “Why is he doing deals with your enemies?”

In one Arab capital, a senior official pulled out a map of Syria and Iraq. Drawing an arc with his finger from Raqqa province in northern Syria to Anbar province in western Iraq, he said, “They will control this territory. Al Qaeda is building safe havens and training camps here. Don’t the Americans care?”

Our president doesn’t seem to. Iraq is at risk of falling to a radical Islamic terror group and Mr. Obama is talking climate change. Terrorists take control of more territory and resources than ever before in history, and he goes golfing. He seems blithely unaware, or indifferent to the fact, that a resurgent al Qaeda presents a clear and present danger to the United States of America.

When Mr. Obama and his team came into office in 2009, al Qaeda in Iraq had been largely defeated, thanks primarily to the heroic efforts of U.S. armed forces during the surge. Mr. Obama had only to negotiate an agreement to leave behind some residual American forces, training and intelligence capabilities to help secure the peace. Instead, he abandoned Iraq and we are watching American defeat snatched from the jaws of victory.

The tragedy unfolding in Iraq today is only part of the story. Al Qaeda and its affiliates are resurgent across the globe. According to a recent Rand study, between 2010 and 2013, there was a 58% increase in the number of Salafi-jihadist terror groups around the world. During that same period, the number of terrorists doubled.

In the face of this threat, Mr. Obama is busy ushering America’s adversaries into positions of power in the Middle East. First it was the Russians in Syria. Now, in a move that defies credulity, he toys with the idea of ushering Iran into Iraq. Only a fool would believe American policy in Iraq should be ceded to Iran, the world’s largest state sponsor of terror.

This president is willfully blind to the impact of his policies. Despite the threat to America unfolding across the Middle East, aided by his abandonment of Iraq, he has announced he intends to follow the same policy in Afghanistan.

Despite clear evidence of the dire need for American leadership around the world, the desperation of our allies and the glee of our enemies, President Obama seems determined to leave office ensuring he has taken America down a notch. Indeed, the speed of the terrorists’ takeover of territory in Iraq has been matched only by the speed of American decline on his watch.

The president explained his view in his Sept. 23, 2009, speech before the United Nations General Assembly. “Any world order,” he said, “that elevates one nation above others cannot long survive.” Tragically, he is quickly proving the opposite—through one dangerous policy after another—that without American pre-eminence, there can be no world order.

It is time the president and his allies faced some hard truths: America remains at war, and withdrawing troops from the field of battle while our enemies stay in the fight does not “end” wars. Weakness and retreat are provocative. U.S. withdrawal from the world is disastrous and puts our own security at risk.

Al Qaeda and its affiliates are resurgent and they present a security threat not seen since the Cold War. Defeating them will require a strategy—not a fantasy. It will require sustained difficult military, intelligence and diplomatic efforts—not empty misleading rhetoric. It will require rebuilding America’s military capacity—reversing the Obama policies that have weakened our armed forces and reduced our ability to influence events around the world.

American freedom will not be secured by empty threats, meaningless red lines, leading from behind, appeasing our enemies, abandoning our allies, or apologizing for our great nation—all hallmarks to date of the Obama doctrine. Our security, and the security of our friends around the world, can only be guaranteed with a fundamental reversal of the policies of the past six years.

In 1983, President Ronald Reagan said, “If history teaches anything, it teaches that simple-minded appeasement or wishful thinking about our adversaries is folly. It means the betrayal of our past, the squandering of our freedom.” President Obama is on track to securing his legacy as the man who betrayed our past and squandered our freedom.

Mr. Cheney was U.S. vice president from 2001-09. Ms. Cheney was the deputy assistant secretary of state for near eastern affairs from 2002-04 and 2005-06.

April 8, 2014

“ຄຳວ່າຮັກຊາດ” ຟັງແລ້ວມ່ວນຫູ

Thanks to Samanxon Laoislao and Khounta KeudKèo:



ຄຳວ່າຮັກຊາດ ຟັງແລ້ວມ່ວນຫູ ຂ້າພະເຈົ້າພູມໃຈ ແລະດີໃຈທີ່ທຸກຄົນມີຄວາມຮູ້ສຶກໃນຄວາມເປັນຄົນ ທີ່ມີສະຕິຊາດອັນເລິກເຊິ່ງ ແລະໜັກແໜ້ນ.

“ຮັກຊາດ”ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການປົກປ້ອງເຂດນໍ້າແດນດິນເທົ່ານັ້ນ ມັນໄດ້ກວມເອົາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຊຶ່ງເປັນຊັບສິນ, ເປັນຊັບສົມບັດຂອງປະເທດຊາດ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄືເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນຕ້ອງມີພັນທະໃນການປົກປັກຮັກສາໄວ້ໃຫ້ດີ ຕາບຊົ່ວຊີວິດ ພ້ອມນັ້ນກໍຍັງຕ້ອງໄດ້ປູກຝັງຈິດສຳນຶກນີ້ໃຫ້ລູກຫຼານລຸ້ນຕໍ່ໆໄປ ອັນທີ່ສຳຄັນຄືການຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກຄວາມສົມດຸນໃນສັງຄົມ ນັ້ນຈະກາຍເປັນຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຊາດ ຊາດຈະໝັ້ນຄົງ ແລະຈະເລີນເຕີບໂຕໄດ້ ພວກເຮົາຕ້ອງມີຄວາມສາມັກຄີຮັກແພງ ຊ່ວຍເຫຼືອຊຶ່ງກັນແລະກັນ ມີຄວາມກະຕັນຍູ ຮູ້ບຸນຄຸນ ຮັກເຊື້ອແພງຊາດ ຮ່ວມມືກັນເພື່ອປົກປ້ອງເຂດນໍ້າ ແດນດິນ ປົກປັກຮັກສາຊັບໃນດິນ ສີນໃນນໍ້າບໍ່ໃຫ້ສູນເສຍ ບໍ່ໃຫ້ຖືກທຳລາຍ ຮູ້ຮັກບ້ານເກີດເມືອງນອນ ອັນເປັນທີ່ຫວງແຫນຂອງຕົນ.
ແຕ່ເມື່ອສັງຄົມມັນປ່ຽນໄປໃຈຄົນກໍປ່ຽນແປງ ສະຕິຊາດຄ່ອຍໆຫາຍໄປ ຍ້ອນປວງຊົນຊາວລາວທົ່ວທັງປະເທດ ພາກັນນິ້ງເສີຍ ປ່ອຍປະລະເລີຍບໍ່ສົນໃຈ ການບ້ານການເມືອງ, ການພັດທະນາປະເທດຈຶ່ງເປັນໄປຕາມມີຕາມເກີດ ຕາມຍະຖາກຳ, ຜູ້ມີອໍານາດຕັດສີນອານາຄົດຂອງປະເທດພຽງຜູ້ດຽວ ຢາກເຮັດຫຍັງກໍເຮັດໄປໂດຍພາລະການ ປະຊາຊົນຄືເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນບໍ່ມີປາກ ບໍ່ມີສຽງ ບໍ່ມີສ່ວນຮ່ວມ ຫຍັງທັງໝົດ ເພາະສະນັ້ນເລີຍກາຍເປັນສ່ອງຫ່ວາງທີ່ດີໃຫ້ຜູ້ມີອຳນາດຊອກ ສະແຫວງຫາຜົນປະໂຫຍດມາໃສ່ຕົນເອງໄດ້ສະບາຍໆ ໂດຍຂຽນໂຄງການພັດທະນາຕ່າງໆ ເພື່ອລວງຕາປະຊາຊົນ.
ປະເທດຊາດຖືກພັດທະນາມາ39ປີແລ້ວກໍດີ ນັ້ນກໍເຫັນວ່າມີອັນປ່ຽນແປງ ເປັນຕົ້ນການກໍ່ສ້າງພື້ນຖານໂຄງລ່າງ ໃນຂອບເຂດເມືອງໃຫຍ່ໆ ເຫັນວ່າແປກຕາຂຶ້ນແດ່ເລັກນ້ອຍ ສ່ວນເມືອງນ້ອຍກໍບໍ່ມີຫຍັງແປກ ນັ້ນມັນບໍ່ຄຸ້ມຄ່າກັບເວລາທີ່ເສຍໄປ ບໍ່ດຸນດຽງກັບຊັບພະຍາກອນ ທຳມະຊາດຂອງປະເທດທີ່ສູນຫາຍໄປ ຍົກຕົວຢ່າງນຶ່ງ ທີ່ເປັນພະຍາດຊໍາຮື້ອແລະອັນຕະລາຍທີ່ສຸດຄື: ການຂາຍໄມ້ ຊຶ່ງເຄີຍພົບເຫັນມາແຕ່່ ປີ1976 ເປັນຕົ້ນມາຈົນເຖິງປະຈຸບັນ ແລະດຽວນີ້ກໍຍັງແກ່ໄປຂາຍຢູ່ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເງິນ ຈຳນວນນັ້ນຢູ່ໃສ? ເອົາໄປເຮັດຫຍັງ? ເຮັດຢູ່ໃສ? ປະຊາຊົນບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລີຍ, ເວົ້າແລ້ວຂາຍໄມ້ມາເກືອບ39ປີ ຖ້າເອົາເງິນຈຳນວນດັ່ງກ່າວ ມາເຮັດທາງປູຄອນກຣີດແຕ່ຫົວຂອງຮອດຫຼີ່ຜີກໍໄດ້ແລ້ວ ຫຼືບໍ່ກໍຊອຍເປັນໄມ້ແປ້ນ ປູເຮັດທາງຈາກຫົວຂອງຮອດຫຼີ່ຜີກໍໄດ້ເໝືອນກັນ, ມາເບິ່ງແລ້ວມັນຄຸ້ມບໍ? ກັບຄວາມຈະເລີນຂອງຊາດ.


ການສ້າງສາພັດທະນາປະເທດຊາດຕ້ອງໄດ້ຄໍານຶຶງເຖິງປະຊາຊົນໃຫ້ໄດ້ປະໂຫຍດສູງສຸດ ລັດຖະບານຕ້ອງຮັບຟັງ ບັນຫາແລະເຫດຜົນຈາກປະຊາຊົນ,ໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ໃຊ້ສິດເຕັມ100ໃນການມີສ່ວນຮ່ວມ ໃນການອອກຄໍາຄິດຄໍາເຫັນສະທ້ອນຕໍ່ບັນຫາຜົນກະທົບທີ່ຈະຕາມມາ ສິ່ງສໍາຄັນລັດຖະບານ ເຮັດຫຍັງກໍຕ້ອງໃຫ້ຢູ່ພາຍໄຕ້ຄວາມໂປ່ງໃສ, ກວດສອບໄດ້ ໃຫ້ມີຄວາມສັດຊື່ແລະຈິງໃຈ ຜ່ານມາການປົກຄອງຂອງລັດຖະບານແມ່ນຫຼົ້ມເຫຼວຢາງມະຫັນຕະລາຍທີ່ສຸດ ບໍ່ວ່າທາງດ້ານການເມືອງ ເສດຖະກິດ ສັງຄົມ ວັດທະນະທໍາ ແລະອື່ນໆ ຂາດຫຼັກທີ່ຖືກຕ້ອງໃນການປົກຄອງປະເທດ ເອົາປະເທດເປັນເປັນໜູລອງຢາໄປເລື້ອຍໆ ໜ້າສົງສານອະນາຄົດຂອງປະເທດຊາດ ທີ່ປາສະຈາກຫຼັກໄຊ.
ຍ້ອນມີຫຼາຍຄົນທີ່ຍັງໄຮ້ດຽງສາ ຊຶ່ງພວກນີ້ຈະມົວແຕ່ປະໂຫຍດສ່ວນຕົວເປັນໃຫຍ່ ພວກເຂົາຮູ້ດີຮູ້ຊົ່ວທຸກຢ່າງ ແຕ່ແກ້ງເຮັດ ໜູໜວກກິນຟານ ເພາະເມົາມົວຍົດຖາບັນດາສັກ ເມົາມົວອຳນາດ ຍາດແຍ່ງຜົນປະໂຫຍດເພື່ອ ພວກສະໝູນບໍລິວານທັງຫຼາຍທີ່ພອຍເພິ່ງປາລະມີ ແລະທີ່ສໍາຄັນແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຄວາມສາມາດພິເສດຄືລູບແຂ່ງ ເລຍຂາຫົວໜ້າໄດ້ດີ ກໍອອກມາປົກປ້ອງກັນໃນFBທຸກຮູບແບບ ພວກນີ້ເປັນຕົວແປທີ່ສຳຄັນ ທີ່ຈະນໍາຄວາມຈິບຫາຍມາ ສູ່ບ້ານສູ່ເມືອງ, ເຖິງບ້ານເມືອງຊິຫຼົ້ມຊິຈົມລົງພຽງໃດມັນບໍ່ໄດ້ສົນໃຈ.
ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນຜ່ານມາຈົນເຖິງປະຈຸບັນ, ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຮູ້ສຶກຕົວ ຊັບສິນດິນດອນຕອນຫຍ້າ,ຊັບໃນດິນສີນໃນນ້ຳມັນຫາຍໄປໝົດ ແລ້ວພີ່ນ້ອງເອີຍ! ປະໂຫຍດຂອງປະຊາຊົນມີຫຍັງແດ່? ປະໂຫຍດຂອງບຸກຄົນທີ່ມີອໍານາດມີຫຍັງແດ່? ປະໂຫຍດຂອງຊາດມີຫຍັງແດ່?
ມັນຄຸ້ມຄ່າຫຼືບໍ? ຄວາມຮັກຊາດມັນຢູ່ໃສ? ໃຜຮັກຊາດກັນແທ້? !!!

ທຸກຄົນມີຄວາມຮັກຊາດ! ແຕ່ຖ້າຂາດສະຕິຊາດ ຜູ້ນໍາທຸກຄົນຫວັງປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ ກອບໂກຍເອົາຜົນປະໂຫຍດ ຂອງຊາດໄປໃສ່ກະເປົ໊າ ແລະຄອບຄົວ ພ້ອມວົງສາຄະນາຍາດ ຊາດຫຼົ້ມຈົມ ແນ່ນອນ.

ບໍ່ເປັນຫຍັງ? ຍັງບໍ່ສວຍເກີນໄປ! ພີ່ນ້ອງຮ່ວມສາຍເລືອດລາວທຸກຄົນທັງພາຍໃນ ແລະທົ່ວທຸກມູມໂລກ ທີ່ຍັງຮັກແລະຫວງແຫນຜືນແຜ່ນດິນລາວ ຈົ່ງມາຮ່ວມໃຈຈັບມືແລະເຂົ້າໃຈກັນເປັນພະລັງອັນນຶ່ງອັນດຽວລຸກຂຶ້ນສະສາງ ລະບອບການປົກຄອງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍນີ້ ໃຫ້ມັນຫາຍສາບສູນ ກ່ອນຊາດລາວຈະພົບກັບຄວາມຫາຍະນະຈະພິນາດ ປະເທດຊາດບໍ່ແມ່ນຂອງຜູ້ໃດຜູ້ນຶ່ງ ພີ່ນ້ອງຈົ່ງໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນຕໍ່ຊາດຖ້າພວກເຮົາມີຄວາມຮັກຊາດທີ່ແທ້ຈິງ.

ຂ້ອຍມີອໍານາດ! ຂ້ອຍມີອິດທິພົນ! ຂ້ອຍໄດ້ຜົນປະໂຫຍດ! ຊາດ-ປະຊາຊົນບໍ່ກ່ຽວ.

March 14, 2014

Presentation recalls ‘secret’ CIA war in Laos

Presentation recalls ‘secret’ CIA war in Laos

Click on the link to get more news and video from original source:

By Zach Lederman

Staff Writer

Published: Friday, March 14, 2014

Updated: Friday, March 14, 2014 02:03

SANTIAGO PELAEZ/The Daily Campus.  Major Sar Phouthasack of the Royal Lao Army and Special Guerilla Unit attached to the U.S. Special Forces was the keynote speaker at a ceremony in Konover on Thursday evening.

The atmosphere of Konover Hall in the Dodd Centre on Thursday night was a solemn one during the Vietnamese Student Association’s presentation, “The Vietnam War and the Secret War in Laos.”

The evening began with an introduction by Kimberly Thai, the VSA’s President, and Garret Grothe, who honored U.S. troops with a moment of silence, as well as a playing of the national anthem.

Once the anthem concluded, the opening ceremony began with two cultural acts: one Vietnamese, and the other Laotian. The first act featured five female members of the Vietnamese Student Association who performed a traditional Vietnamese dance representing the cultural view of the Vietnamese people as having descended from dragons. The second performance was also a dance, featuring Mina Phomphakdy, who performed a traditional Laotian dance used to grant good luck to the audience. Following the ceremonies, the keynote speaker was introduced: Major Sar Phouthasack of the Royal Lao Army and Special Guerilla Unit attached to the U.S. Special Forces.

He began his talk with a request for everyone in the audience: “Defend your nation. Support your troops and protect your fellow citizens. I have seen no greater country in my life than the United States.”

Phouthasack is a veteran of the Vietnam War but he identifies as a veteran of what many refer to as the “Secret War” in Laos. This war, which is not typically taught in school, refers to the CIA’s recruitment operation in the Hmong villages of Laos. The CIA recruited Hmong soldiers from these villages, and it was said that over the course of the war, many Hmong lost their lives in order to save even greater amounts of American troops.

Phouthasack was described as one of the greatest assets that the American army had. During the presentation, it was estimated that he had saved potentially upwards of thousands of American lives during his time on the front. He was trained by various groups, including the Green Berets and the CIA, and performed various covert intelligence operations.

Unfortunately, when the Americans left Vietnam, Phouthasack and his fellow troops were abandoned, leaving them to face the wrath of the Communist survivors who enacted ethnic cleanses all across Laos, raping and killing entire Hmong villages suspected of having supported the Americans. Though many were not so lucky, Phouthasack used his skills to successfully find refuge in Thailand before finally making his way to the United States.

At times, the stories were difficult to listen to. Phouthasack spoke of the friends he lost and the atrocities he witnessed, and as Grothe stated towards the beginning of the night, “This is part of all our history. Tonight isn’t about whether you identify as Laotian or American. Tonight is about remembering what happened to our fellow human beings, and doing what we can to see that it does not happen again.”

Following the speech, Phouthasack hosted a brief question and answer session before moving to the Asian American Cultural Center for a reception. The show was coordinated by the Vietnamese Students Association, hosted by the Asian American Cultural Center, and co-sponsored by the Cambodian Student Association, the Laotian and Thai Student Association and the CT Asian Pacific American Affairs Commission.

March 8, 2014

Thailand: จับอารมณ์แบ่งแยกดินแดน แรงผลักของความอยุติธรรมที่ต่อเนื่อง


สัมภาษณ์จอน อึ๊งภากรณ์: จับอารมณ์แบ่งแยกดินแดน แรงผลักของความอยุติธรรมที่ต่อเนื่อง

Click on the link to get more news and video from original source:

Fri, 2014-03-07 00:32

สัมภาษณ์-เรียบเรียง: พิณผกา งามสม

วีดีโอ: บัณฑิต เอื้อวัฒนานุกูล

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ท่าที่ของกองทัพอันแสนจะดุดัน เป็นปฏิกิริยาต่อป้าย สปป. ล้านนาที่นำเสนอโดยสื่อฉบับหนึ่ง ดูท่าจะเพิ่มเชื้อฟืนให้กับความขัดแย้งทางการเมืองระลอกนี้หนักยิ่งขึ้น โดยมิพักต้องดูข้อเท็จจริงกันว่า สปป. นั้นย่อมาจาก สมัชชาปกป้องประชาธิปไตย แต่ยังพยายามเดินหน้าดำเนินการตามกฎหมาย หยิบยกจากคลิปคำปราศรัยและข้อความที่สื่อสารกันต่างกรรมต่างวาระมากล่าวหาคน คิดต่างทางการเมืองซึ่งเรียกร้องประชาธิปไตยต่อไป ก็ดูมีทีท่าว่า ข่าวขำๆ เงิบๆ เรื่อง สปป. ล้านนา อาจจะกลายมาเรื่องการแบ่งแยกดินแดนที่อาจจะมีคนได้รับผลกระทบไปเสียจริงๆ ได้ในเร็ววันนี้

ในอีกด้านหนึ่ง ช่วงเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หากใครติดตามเฟซบุ๊กของ จอน อึ๊งภากรณ์ อดีต ส.ว. เลือกตั้ง และนักกิจกรรมทางสังคมที่คร่ำหวอดอยู่กับประเด็นสิทธิมนุษยชนมายาวนาน จะพบว่า เขาพยายามพูดเรื่องผลเสียหายจากภาวะสงครามกลางเมืองและการแบ่งแยกดินแดน มีนัยยะเหมือนจะส่งสาสน์ในถึงอารมณ์ความขัดแย้งที่คุกรุ่นอยู่ในหมู่ผู้ เรียกร้องประชาธิปไตยรุ่นหลังๆ อยู่ในที ว่าการพูดถึงการแบ่งแยกประเทศกันด้วยอารมณ์อันคุกรุ่น และบางที่ดูเหมือนมีความหวังในเชิงบวกว่าอะไรๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้นั้น อาจจะต้องแลกมาด้วยการสูญเสียขนานใหญ่ในความเป็นจริง

ประชาไทสัมภาษณ์ จอน อึ๊งภากรณ์ ด้วยเหตุผลของความประจวบเหมาะในการหยิบยกประเด็นการแบ่งแยกดินแดนขึ้นมา กล่าวถึง แต่ด้วยท่าทีที่ต่างกัน จากฐานคิดที่ต่างกันกับกองทัพ จอนกล่าวในตอนหนึ่งว่า การหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมา เพราะไม่อยากให้มองการบางแนกดินแดนเป็นเรื่องโรแมนติกและบทเรียนจากประเทศ ต่างๆ บอกกับเราว่ามันไม่เคยเป็นเรื่องง่าย และไม่อาจจะเกิดขึ้นได้โดยปราศจากการสูญเสียขนาดใหญ่ แต่เขาไม่ได้เห็นเหมือนกองทัพว่าขณะนี้กำลังมีขบวนการแบ่งแยกดินแดนใดๆ อันเกิดจากความขัดแย้งทางการเมือง แต่มันคือการสะท้อนภาวะอารมณ์ของคนที่ถูกกดขี่ด้วยความอยุติธรรมอันยาวนาน

สำหรับท่าทีของกองทัพต่อประเด็นนี้เขาเห็นว่า กองทัพควรจะหยุดแสดงบทบาทเช่นนี้เสียที และหากเข้าใจความหมายของความมั่นคงจริงๆ แล้ว ก็ควรจะเข้าใจด้วยว่า สิ่งที่เป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติขณะนี้คือการเคลื่อนไหวนอกระบอบรัฐ ธรรมนูญของ กปปส.

ประมาณหนึ่งเดือนที่ผ่านมา คนที่ติดตามเฟซบุ๊กของอาจารย์ก็จะเห็นว่าอาจารย์พูดเรื่องการแบ่งแยกดิน แดนอย่างต่อเนื่อง โดยพยายามชี้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ทำไมอาจารย์ถึงเริ่มพูดประเด็นนี้

สิ่งที่ผมเป็นห่วง ความรู้สึกของผมในระยะหลังคือฝ่ายประชาธิปไตยกำลังหมดหวังกับทางออกที่ยัง สามารถที่จะรักษาประชาธิปไตยได้ท่ามกลางวิกฤตทางการเมืองปัจจุบันเพราะว่า มองว่าสถาบันสำคัญๆ ในสังคมนี้เอียงไปทางด้านสนับสนุนข้อเสนอ กปปส. เป็นหลัก แม้แต่ระบบศาล ระบบยุติธรรม ทหาร และก็ทำให้รู้สึกว่าในที่สุดอาจจะแพ้ อาจจะต้องมีรัฐบาลที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งมาปกครองประเทศ อาจจะมีการปฏิรูปที่เป็นวาระของฝ่ายคุณสุเทพ แต่ไม่ได้เป็นวาระของประชาชนทั้งประเทศเกิดขึ้น อาจจะมีมาตรการที่พยายามบังคับไม่ให้พรรคเพื่อไทยหรือพรรคที่เกี่ยวข้องกับ คุณทักษิณได้มีโอกาสมาลงเลือกตั้งอีก เพราะฉะนั้นทั้งส่วนที่เป็นประชาธิปไตย คนที่ต้องการระบอบประชาธิปไตยกับคนที่สนับสนุนคุณทักษิณก็จะรู้สึกว่า เอ้อ ถ้าเป็นอย่างนี้แบ่งแยกประเทศดีกว่า

ทีนี้เราจะไม่พูดถึงในแง่กฎหมายหรือรัฐธรรมนูญนะ อันนั้นมันผิดกฎหมายอยู่แล้ว ผิดรัฐธรรมนูญอยู่แล้ว แต่ว่าผมรู้สึกว่ามันค่อนช้างเป็นความคิดแบบโรแมนติก มันเป็นความคิดแบโรแมนติกที่ไม่มองความเป็นจริง คือลองดูประวัติการแบ่งแยกในประเทศอื่น โดยเฉพาะ ยกตัวอย่างอินเดีย ปากีสถาน เขาตกลงกันที่จะแบ่งแยกแต่พอแย่งแยกจริงๆ ฆ่ากันตายเยอะมากเลย ฆ่ากันตายอย่างดหดร้ายทารุณ น่าจะตายเป็นแสน สู้กันระหว่างชุมชนด้วยซ้ำไป ไม่ใช่การสู้กันระหว่างกองทัพ เป็นการฆ่ากันตายในชุมชน เพระว่าอะไร เพราะว่าชุมชนมุสลิมในอินเดียก็มี ชุมชนที่ไม่ใช่มุสลิมในปากีสถานก็มี มันก็เกิดลักษณะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กัน

ลองดูประเทศไทยจะแบ่งยังไง จะแบ่งเป็นเหลืองกับแดงเหรอ ท่ามกลางจังหวัดที่บอกว่าเป็นแดง ก็จะมีชุมชนของคนที่มีความคิดเห็นไปทางเหลือง ท่ามกลางจังหวัดที่ว่าเหลือง จังหวัดในภาคใต้ก็มีชุมชนของคนเสื้อแดง แบ่งประเทศอย่างนั้นมันไม่เกิดการละเมิดสิทธิอย่างรุนแรง การฆ่ากันเหรอ ผมว่ามันไม่มีทาง และก็การแบ่งแยกประเทศก็คือเท่ากับเป็นการประกาศสงครามกลางเมือง มันแยกกันไม่ออก เพราะว่ามันไม่ใช่การแบ่งแยกประเทศที่เป็นที่ตกลงกันของทุกฝ่ายไม่ได้มาจาก การเจรจาตกลงกันว่าทุกฝ่ายทุกส่วนเห็นสมควรที่จะแยกประเทศ อันนั้นเป็นอีกกรณีหนึ่ง อันนี้เป็นการบางแยกที่ไม่ได้มาจากความเห็นชอบของทุกฝ่ายมันก็คือสงครามกลาง เมืองนั่นแหละ และสงครามกลางเมืองเป็นเรื่องโหดร้าย เป็นเรื่องที่ไม่คุ้มค่า เพราะฉะนั้น ผมคิดว่าเราต้องต่อสู้กันทั้งประเทศ คือผมเป็นคนเชื่อในระบอบประชาธิปไตย คนที่เชื่อในระบอบประชาธิปไตยต้องต่อสู้เพื่อรักษาระบอบประชาธิปไตยทั้ง ประเทศ แล้วถ้าแพ้ ผมก็เชื่อว่าแค่แพ้ชั่วคราว ไม่มีทางที่จะกดระบอบประชาธิปไตยลงไปได้นาน ยิ่งในบรรยากาศโลกปัจจุบันนี้ สิทธิเสรีภาพเป็นเรื่องสากล ระบอบประชาธิปไตยเป็นเรื่องสากล คนไทยมีความตื่นตัวทางการเมืองทั้งประเทศ มันไม่สามารถที่จะกดระบอบประชาธิปไตยได้นาน เพราะฉะนั้นเราคงต้องอดทนถ้าหากว่าเกิดฝ่าย กปปส. ชนะ แล้วเกิดรัฐบาลที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง เกิดการพยายามแก้ไขกติกาต่างๆ ซึ่งไม่ได้เป็นตามความต้องการของคนทั้งประเทศ เราก็ต้องต่อต้าน ต่อสู้ แต่ผมเชื่อในการต่อสู้โดยสันติวิธี ต่อสู้แบบต่อต้าน ไม่ร่วมมือด้วย ใช้สื่อทุกประเภท เพราะว่าเดี๋ยวนี้ประชาชนทุกคนก็สามารถมีสื่อของตัวเองได้ สามารถใช้อินเตอร์เน็ตได้ ผมเชื่อว่าเขาไม่สามารถปิดอินเตอร์เน็ตได้ ก็ต้องต่อสู้กับระบอบเผด็จการจนได้ชัยชนะ

นั่นคือทางที่ทำได้โดยสันติวิธี อาจจะมีการเสียชีวิตบ้าง อาจจะมีการถูกจับ อาจจะถูกขังอยู่บ้าง แต่ไม่โหดร้ายเหมือนการทำสงครามกลางเมืองและสิ่งที่เราต้องการคือ ประชาธิปไตยทั้งประเทศ ไม่ใช่ประชาธิปไตยเฉพาะในส่วนใดส่วนหนึ่งของประเทศ


ใช่ ผมอ่านเฟซบุ๊กมันเห็นชัดอยู่แล้ว ผมคิดว่าจุดเปลี่ยนคือ การตัดสินของศาลแพ่ง อันนั้นเป็นจุดที่เห็นการเปลี่ยนแปลงชัดเจน คนเริ่มบอกว่าเนี่ยมันไม่มีที่พึ่งแล้ว ศาลก็พึ่งไม้ได้ คนก็รู้สึกว่าพึ่งศาลไม่ได้มาก่อนแล้ว แต่การตัดสินของศาลแพ่งมันดูชัดเจนเหลือเกินว่าศาลนี่มีธงทางการเมืองแล้ว ทำให้ศาลสามารถที่จะมองเห็นการชุมนุมของ กปปส. เป็นการชุมนุมทางการเมืองโดยสันติได้อย่างไร คนเลยคิดว่าผิดหวังแล้ว รัฐบาลนี้คงไปไม่รอด  รัฐบาลรักษาการไปไม่รอด การเลือกตั้งไปไม่รอด คงไม่มีรัฐบาลมาจากการเลือกตั้งต่อไป ถ้าอย่างนั้นพวกเราที่คิดเหมือนกัน พวกเราที่คิดเหมือนกันเราไปอยู่กันในพื้นที่ที่มีพวกมากหน่อยไม่ดีหรือ อะไรแบบนี้ ความคิดคล้ายๆ อย่างนั้น

แต่ถ้าอาจารย์พูดอย่างนี้ มันเป็นการไปคอนเฟิร์มสิ่งที่ ผบ. ทบ หรือแม่ทัพภาคสาม เขากำลังทำอยู่ คือการเชื่ออย่างปักใจเลยว่ามีขบวนการแบ่งแยกดินแดนเกิดขึ้น อย่ากรณีของ สปป. ล้านนา

อ๋อ ผมไม่ได้คิดว่ามันเป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดน ผมคิดว่ามันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้น มันไม่ได้เป็นขบวนการในความหมายของขบวนการทางการเมือง แต่มนเริ่มมีคนพูดถึงกัน ซึ่งต้องบอกว่าอันนี้เป็นปฎิกริยาจากความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นในสังคม มันเป็นเรื่อธรรมชาติของความอยุติธรรม เมื่อเกิดความอยุติธรรมอย่างต่อเนื่องคนก็เริ่มคิดจะหนี คือผมได้ยินสองกระแส กระแสหนึ่งบอกว่าไปอยู่ประเทศอื่นดีกว่า ไม่อยู่แล้วประเทศไทย ผมคิดว่ามันเป็นความรู้สึกหมดหวังมากกว่า มันไม่ได้จริงจังในความหมายนั้น แต่ผมก็กลัวว่าเยาวชนบางคน บางคนที่ไม่รู้ประวัติศาสตร์หรืออะไรอาจจะเริ่มคิดจริงจังกับมัน

ผมคิดว่า ผบ. ทบ. หรือใครก็ตาม ต้องมองที่ต้นเหตุคือ กปปส. มากกว่า คือขบวนการกปปส. นี่จริงๆ เริ่มต้นจากความชอบธรรม คือเริ่มต้นด้วยการคัดค้านกฎหมายนิรโทษกรรม แต่หลังจากนั้นก็ออกไปนอกเส้นทางประชาธิปไตย มาเรียกร้องระบอบเผด็จการแบบหนึ่ง อันนี้ทำให้คนที่รักประชาธิปไตย หรือคนที่สนับสนุนพรรคเพื่อไทยเกิดความผิดหวังอย่างแรง

จริงๆ ต้องแบ่งสังคมออกเป็นสามส่วนในความเห็นผมนะ คือมีคนที่สนับสนุน กปปส. ส่วนหนึ่ง มีคนที่สนับสนุนพรรคเพ่อไทยส่วนหนึ่ง แล้วก็มีคนอีกส่วนหนึ่งทีเป็นคนที่ต้องการระบอบประชาธิปไตย ไม่ได้สนับสนุนใครโดยเฉพาะ แต่ต้องการระบอบประชาธิปไตย ขณะนี้คนที่ผิดหวังก็จะมีสองส่วน คือส่วนคนที่สนับสนุนพรรคเพื่อไทย กับส่วนคนที่ต้องการระบอบประชาธิปไตย ซึ่งสองอันนี้ก็ซ้อนกันอยู่เหมือนกัน แต่ผมเชื่อว่าเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศด้วยซ้ำไป

แต่เวลาที่เรากำลังพูด ดูเหมือนว่าเราสามารถเรียกร้อง หรือมีข้อเสนอแนะต่อคนในฝั่งที่เรียกร้องประชาธิปไตย หรือคนที่สนับสนุนพรรคเพื่อไทย แต่ในอีกด้านหนึ่ง อารมณ์อันนี้ทำให้คนกลุ่มนี้รู้สึกว่าแยกตัวไปดีกว่า ในด้านหนึ่งถ้าดูมวลชน กปปส. ก็มีลักษณะที่ขับไล่คนอื่นออกนอกประเทศ

ก็ใช่ คืออันนี้คือบรรยากาศของความเกลียดชังที่เกิดขึ้น สิ่งที่ผมอยากบอกคือยิ่งแยกประเทศหรือพูดถึงมากขึ้น หรือถ้าเกิดสงครามกลางเมือง ความเกลียดชังจะถึงจุดที่ไม่สามารถกลับมาดีกันได้อีก คือขณะนี้ผมยังเชื่อว่าความเกลียดชังที่เกิดขึ้นยังอยู่ในจุดที่กลับมาคืนดี กันได้ แล้วผมคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าเสียดายมากเพราะผมเชื่อว่าหลายๆ คนที่สนับสนุน กปปส. กับหลายๆ คนที่เป็นคนเสื้อแดง จริงๆ ถ้ามานั่งคุยกัน ถ้ามาเจอกันจริงๆ มาอยู่ในวงเดียวกัน คุยกัน แลกเปลี่ยนกัน ก็จะพบว่ามีอะไรเหมือนกันเยอะ ไม่ได้แตกต่างกันมาก ตอนนี้มันต่างกันที่ความเชื่อทางการเมือง ซึ่งความเชื่อทางการเมืองนั้น ถ้าคุยกัน แลกเปลี่ยนกัน มันสามารถปรับเปลี่ยนได้ หรือสามารถหาจุดร่วมกันได้ เช่น ผมเชื่อว่าคนทั้งประเทศว่าเหลืองแดงหรือขาว ต้องการการปฏิรูปสังคม ต้องการการแก้ปัญหาต่างๆ ปัญหาคอร์รัปชั่น ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางสังคม สิ่งเหล่านี้มันเป็นจุดร่วม ผมอยากเห็นการหาจุดร่วมมมากกว่าการเน้นจุดต่าง ผมอยากเห็นการแก้ปัญหาในทางที่เน้นสิทธิมนุษยชน การเคารพสิทธิมากกว่าการเน้นว่าจะต้องแบ่งแยกกันหรือทำสงครามกัน อันนั้นถ้าไปแล้วมันกลับมาไม่ได้ ประวัติศาสตร์ก็สอนอย่างนั้น คือรุ่นเราอาจจะอยู่ในภาวะสงครามยาวนานก็ได้ ถ้าเราจะไปเส้นนั้น ซึ่งผมคิดว่า ผู้ใหญ่โดยทั่วไปจะเข้าใจจุดนี้ แต่ความรู้สึกท้อแท้นั้นผมเข้าใจได้ ผมก็อยากบอกว่ามันไม่มีเหตุที่จะต้องท้อแท้จริงๆ ยังไงประชาธิปไตยต้องชนะ ต้องชนะ เพียงแต่ว่าอาจจะต้องผ่าน ตอนนี้เหมือนกับถ้าเราอยู่บนเครื่องบิน เรากำลังผ่านพายุ ช่วงนี้เราผ่านพายุอยู่ แต่ว่าผ่านไปแล้วในที่สุดก็จะกลับมาสู่สภาพที่ดีกว่านี้

ความ ขัดแย้งที่รุนแรงมีอยู่แล้ว แต่ถ้าถามว่าโดยไม่ตายกันเยอะ ผมคิดว่าได้ ผมคิดว่ามันมีการปรับอยู่ขณะนี้ แม้แต่ฝ่ายคุณสุเทพที่เปลี่ยนจุดชุมนุมอะไรแบบนี้ มันเป็นการส่งสัญลักษณ์เหมือนกันว่าไม่ต้องการให้มันรุนแรงเกินไป เพราะว่ามันเริ่มมีเด็กเสียชีวิต มีอะไรที่ทุกฝ่ายยอมรับไม่ได้ ผมคิดว่า คือการต่อสู้สำหรับคนที่รักประชาธิปไตย การต่อสู้ถ้าสู้โดยสันติวิธีแล้วมีเสียหายอยู่เหมือนกัน บางคนอาจจะถูกสังหาร บางคนอาจจะถูกจำคุก แต่ไม่ตายกันเยอะ แล้วในที่สุดคนที่สู้โดยวิธีแบบนี้จะชนะ

ปฏิกิริยาจากกองทัพตอนนี้ที่ไปกด ทับความรู้สึกคนที่อาจจะน้อยเนื้อต่ำใจ รู้สึกพ่ายแพ้ รู้สึกสิ้นหวัง แล้วก็มาเจอข้อกล่าวหาเรื่องการแบ่งแยกดินแดนอีก

คือกองทัพควรจะเลิกเล่นบทบาทพวกนี้เสียที มันไม่ใช่หน้าที่กองทัพที่จะทำเรื่องนี้ ถ้ากองทัพเข้าใจเรื่องความมั่นคงจริง คนที่ทำลายความมั่นคงของประเทศคือ กปปส. เพราะว่าดึงประเทศออกนอกทาง ดึงประเทศออกนอกรัฐธรรมนูญ แต่กองทัพกลับตาบอดต่อเรื่องนี้ กลับไปเพ่งเล็งต่อฝ่ายประชาธิปไตยทีเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ทุกวันนี้ซึ่งบางคน สิ้นหวังก็เริ่มจะพูดเรื่องนี้ แต่ผมคิดว่ามันไม่ได้เป็นอะไรที่จริงจังขณะนี้ นี่เป็นเรื่องที่ควรเข้าใจ ผมคิดว่ากองทัพไม่ควรที่จะเล่นบทบาทเหล่านี้ การแก้ปัญหาต่างๆ ขณะนี้ต้องแก้ไขโดยทางการเมือง ไม่ใช่โดยการมาขู่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างไม่เป็นเรื่อง

การเปลี่ยนผ่านที่จะทำให้เกิดความสูญเสียน้อยที่สุด อาจารย์มีข้อเสนอให้กับแต่ละฝ่ายอย่างไรบ้าง

คือ สิ่งที่เสนอคือ หนึ่งต้องเจรจา และต้องรักษารัฐธรรมนูญปัจจุบันไว้ คือควรจะตกลงแก้ปัญหาบนพื้นฐานของระบอบประชาธิปไตยและรัฐธรรมนูญที่มีอยู่ อันนี้จะไม่เกิดความขัดแย้งที่รุนแรงกว่านี้ จะแก้ปัญหาได้ ซึ่งถ้าหากว่ามันเกิดลักษณะการไม่ไว้วางใจกัน ผมก็เคยเสนอแล้วว่าหลังการเลือกตั้งก็อาจจะมีการตั้งรัฐบาลร่วมกันได้ ซึ่งอันนี้ทำได้ตามรัฐธรรมนูญ เช่น เชิญบางคนในพรรคประชาธิปัตย์มาร่วมรัฐบาลก็เป็นสิ่งที่ทำได้ มันคงมีหลายอย่างที่ทำได้ในเงื่อนไขของรัฐธรรมนูญ แต่ตอนนี้เราคงต้องคำนึงถึงประชาธิปไตยคงต้องคำนึงถึงทั้งเสียงส่วนใหญ่และ เสียงส่วนน้อยด้วย อันนี้ก็เป็นหลักประชาธิปไตยอยู่เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าเสียงส่วนใหญ่ไม่ต้องสนใจเสียงส่วนน้อย ยิ่งในความขัดแย้งที่รุนแรงแบบนี้ต้องคำนึงถึงความต้องการของทุกฝ่าย แต่ต้องยังยึดอยู่กะหลักประชาธิปไตยเหมือนเดิม รัฐธรรมนูญนี้อาจจะแก้ไขได้ แต่ไม่ใช่ฉีกทิ้ง ไม่ใช่แก้โดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง การจะแก้รับธรรมนูญปัจจุบันให้ดีขึ้นก็ต้องมาจากมติของประชาชนทั้งประเทศ

March 4, 2014

Ukraine: The Haze of Propaganda

Ukraine: The Haze of Propaganda

Click on the link to get more news and video from original source:

Jerome Sessini/Magnum Photos.  Protesters in Kiev, Ukraine, February 19, 2014

From Moscow to London to New York, the Ukrainian revolution has been seen through a haze of propaganda. Russian leaders and the Russian press have insisted that Ukrainian protesters were right-wing extremists and then that their victory was a coup. Ukraine’s president, Viktor Yanukovych, used the same clichés after a visit with the Russian president at Sochi. After his regime was overturned, he maintained he had been ousted by “right-wing thugs,” a claim echoed by the armed men who seized control of airports and government buildings in the southern Ukrainian district of Crimea on Friday

Interestingly, the message from authoritarian regimes in Moscow and Kiev was not so different from some of what was written during the uprising in the English-speaking world, especially in publications of the far left and the far right. From Lyndon LaRouche’s Executive Intelligence Review through Ron Paul’s newsletter through The Nation and The Guardian, the story was essentially the same: little of the factual history of the protests, but instead a play on the idea of a nationalist, fascist, or even Nazi coup d’état.

In fact, it was a classic popular revolution. It began with an unmistakably reactionary regime. A leader sought to gather all power, political as well as financial, in his own hands. This leader came to power in democratic elections, to be sure, but then altered the system from within. For example, the leader had been a common criminal: a rapist and a thief. He found a judge who was willing to misplace documents related to his case. That judge then became the chief justice of the Supreme Court. There were no constitutional objections, subsequently, when the leader asserted ever more power for his presidency.

In power, this leader, this president, remained a thief, but now on a grand, perhaps even unsurpassed, scale. Throughout his country millions of small businessmen and businesswomen found it impossible to keep their firms afloat, thanks to the arbitrary demands of tax authorities. Their profits were taken by the state, and the autonomy that those profits might have given them were denied. Workers in the factories and mines had no means whatsoever of expression their own distress, since any attempt at a strike or even at labor organization would simply have led to their dismissal.

The country, Ukraine, was in effect an oligarchy, where much of the wealth was in the hands of people who could fit in one elevator. But even this sort of pluralism, the presence of more than one very rich person, was too much for the leader, Viktor Yanukovych. He wanted to be not only the president but the oligarch-in-chief. His son, a dentist, was suddenly one of the wealthiest men in Europe. Tens of billions of dollars simply disappeared from the state budget. Yanukovych built for himself a series of extravagant homes, perhaps the ugliest in architectural history.

Pochuyev Mikhail/ITAR-TASS Photo/Corbis.  A villa at Mezhyhirya, an out-of-town estate of Ukrainian president Viktor Yanukovych north of Kiev

It is hard to have all of the power and all of the money at the same time, because power comes from the state, and the state has to have a budget. If a leader steals so much from the people that the state goes bankrupt, then his power is diminished. Yanukovych actually faced this problem last year. And so, despite everything, he became vulnerable, in a very curious way. He needed someone to finance the immediate debts of the Ukrainian state so that his regime would not fall along with it.

Struggling to pay his debts last year, the Ukrainian leader had two options. The first was to begin trade cooperation with the European Union. No doubt an association agreement with the EU would have opened the way for loans. But it also would have meant the risk of the application of the rule of law within Ukraine. The other alternative was to take money from another authoritarian regime, the great neighbor to the east, the Russian Federation.

In December of last year, the leader of this neighboring authoritarian regime, Vladimir Putin, offered a deal. From Russia’s hard currency reserves accumulated by the sale of hydrocarbons he was willing to offer a loan of $15 billion, and lower the price of natural gas from Russia. Putin had a couple of little preoccupations, however.

The first was the gay conspiracy. This was a subject that had dominated Russian propaganda throughout last year but which had been essentially absent from Ukraine. Perhaps Ukraine could join in? Yes indeed: the Ukrainian prime minister began to explain to his population that Ukraine could not have closer cooperation with Europe, since the EU was interested chiefly in gay marriage.

Putin’s second preoccupation was something called Eurasia. This was and is Putin’s proposed rival to the European Union, a club of dictatorships meant to include Russia, Belarus, and Kazakhstan. Again, perhaps Ukraine could join? Yanukovych hesitated here, seeing the trap—the subordination of Ukraine of course meant his own subordination—but he did allow himself to be jollied along toward the necessary policies. He began to act like a proper dictator. He began to kill his own people in significant numbers. He bloodied his hands, making him an unlikely future partner for the European Union.

Enter a lonely, courageous Ukrainian rebel, a leading investigative journalist. A dark-skinned journalist who gets racially profiled by the regime. And a Muslim. And an Afghan. This is Mustafa Nayem, the man who started the revolution. Using social media, he called students and other young people to rally on the main square of Kiev in support of a European choice for Ukraine. That square is called the Maidan, which by the way is an Arab word. During the first few days of the protests the students called it the Euromaidan. Russian propaganda called it, predictably enough, the Gayeuromaidan.

When riot police were sent to beat the students, who came to defend them? More “Afghans,” but “Afghans” of a very different sort: Ukrainian veterans of the Soviet Red Army, men who had been sent to invade Afghanistan during after the Soviet invasion of that country in 1979. These men came to defend “their children,” as they called the students. But they were also defending a protest initiated by a man born in Kabul at the very time they were fighting their way toward it.

In December the crowds grew larger. By the end of the year, millions of people had taken part in protests, all over the country. Journalists were beaten. Individual activists were abducted. Some of them were tortured. Dozens disappeared and have not yet been found. As the New Year began the protests broadened. Muslims from southern Ukraine marched in large numbers. Representatives of the large Kiev Jewish community were prominently represented. Some of the most important organizers were Jews. The telephone hotline that people called to seek missing relatives was established by gay activists (people who have experience with hotlines). Some of the hospital guards who tried to stop the police from abducting the wounded were young feminists.

In all of these ways, the “decadent” West, as Russia’s foreign minister put it, was present. Yes, there were some Jews, and there were some gays, in this revolution. And this was exploited by both the Russian and Ukrainian regimes in their internal propaganda. The Russian press presented the protest as part of a larger gay conspiracy. The Ukrainian regime instructed its riot police that the opposition was led by a larger Jewish conspiracy. Meanwhile, both regimes informed the outside world that the protestors were Nazis. Almost nobody in the West seemed to notice this contradiction.

On January 16, Yanukovych signed a series of laws that had been “passed” through parliament, entirely illegally, by a minority using only a show of hands. These laws, introduced by pro-Russian legislators and similar to Russian models, severely constrained the freedom of speech and assembly, making of millions of protesters “extremists” who could be imprisoned. Organizations that had financial contacts with the outside world, including Catholic and Jewish groups, were suddenly “foreign agents” and subject to immediate harassment.

After weeks of maintaining their calm in the face of repeated assaults by the riot police, some protesters now chose violence. Out of public view, people had been dying at the hands of the police for weeks. Now some of the protesters were killed by the regime in public. The first Ukrainian protester to be killed was an Armenian. The second to be killed was a Belarusian.

Then came the mass killings by the regime. On February 18 the Ukrainian parliament was supposed to consider a compromise that many observers believed was a first step away from bloody confrontation: a constitutional reform to return the state to parliamentary democracy. Instead, the riot police were unleashed in Kiev, this time armed not only with tear gas, stun grenades, and rubber bullets, but also with live ammunition. The protesters fell back to the Maidan and defended it, the way revolutionaries do: with cobblestones, Molotov cocktails, and in the end their bare hands.

On February 20, an EU delegation was supposed to arrive to negotiate a truce. Instead, the regime orchestrated a bloodbath. The riot police fell back from some of the Maidan. When protesters followed, they were shot by snipers who had taken up positions on rooftops. Again and again people ran out to try to rescue the wounded, and again and again they were shot.

Gueorgui Pinkhassov/Magnum Photos.  Protesters clashing with police in Kiev, Ukraine, February 2014

Who was killed? Dozens of people, in all about a hundred, most of them young men. Bohdan Solchanyk was a young lecturer at the Ukrainian Catholic University, a Ukrainian speaker from western Ukraine. He was shot and killed. Yevhen Kotlyov was an environmentalist from Kharkiv, a Russian speaker from eastern Ukraine. He was shot and killed. One of the people killed was a Russian citizen; a number of Russians had come to fight—most of them anarchists who had come to aid their Ukrainian anarchist comrades. At least two of those killed by the regime, and perhaps more, were Jews. One of those “Afghans,” Ukrainian veterans of the Red Army’s war in Afghanistan, was Jewish: Alexander Scherbatyuk. He was shot and killed by a sniper. Another of those killed was a Pole, a member of Ukraine’s Polish minority.

Has it ever before happened that people associated with Ukrainian, Russian, Belarusian, Armenian, Polish, and Jewish culture have died in a revolution that was started by a Muslim? Can we who pride ourselves in our diversity and tolerance think of anything remotely similar in our own histories?

The people were victorious as a result of sheer physical courage. The EU foreign ministers who were supposed to be treated to a bloody spectacle saw something else: the successful defense of the Maidan. The horrifying massacre provoked a general sense of outrage, even among some of the people who had been Yanukovych’s allies. He did something he probably had not, when the day began, intended to do: he signed an agreement in which he promised not to use violence. His policemen understood, perhaps better than he, what this meant: the end of the regime. They melted away, and he ran for his life. Power shifted to parliament, where a new coalition of oppositionists and dissenters from Yanukovych’s party formed a majority. Reforms began, beginning with the constitution. Presidential elections were called for May.

Still, the propaganda continued. Yanukovych stopped somewhere to record a video message, in Russian, claiming that he was the victim of a Nazi coup. Russian leaders maintained that extremists had come to power, and that Russians in Ukraine were under threat. Although the constitutional transition is indeed debatable in the details, these charges of a right-wing coup are nonsense.

The Ukrainian far right did play an important part in the revolution. What it did, in going to the barricades, was to liberate itself from the regime of which it had been one of the bulwarks. One of the moral atrocities of the Yanukovych regime was to crush opposition from the center-right, and support opposition from the far right. By imprisoning his major opponents from the legal political parties, most famously Yulia Tymoshenko, Yanukovych was able to make of democracy a game in which he and the far right were the only players.

The far right, a party called Svoboda, grew larger in these conditions, but never remotely large enough to pose a real challenge to the Yanukovych regime in democratic elections. In this arrangement Yanukovych could then tell gullible westerners that he was the alternative to the far right. In fact, Svoboda was a house opposition that, during the revolution, rebelled against its own leadership. Against the wishes of their leaders, the radical youth of Svoboda fought in considerable numbers, alongside of course people of completely different views. They fought and they took risks and they died, sometimes while trying to save others. In the post-revolutionary situation these young men will likely seek new leadership. The leader of Svoboda, according to opinion polls, has little popular support; if he chooses to run for president, which is unlikely, he will lose.

The radical alternative to Svoboda is Right Sector, a group of far-right organizations whose frankly admitted goal was not a European future but a national revolution against all foreign influences. In the long run, Right Sector is the group to watch. For the time being, its leaders have been very careful, in conversations with both Jews and Russians, to stress that their goal is political and not ethnic or racial. In the days after the revolution they have not caused violence or disorder. On the contrary, the subway runs in Kiev. The grotesque residences of Yanukovych are visited by tourists, but they are not looted. The main one is now being used as a base for archival research by investigative journalists.

The transitional authorities were not from the right, or even from the western part of Ukraine, where nationalism is more widespread. The speaker of the parliament and the acting president is a Baptist preacher from southeastern Ukraine. All of the power ministries, where of course any coup-plotter would plant his own people, were led by professionals and Russian speakers. The acting minister of internal affairs was half Armenian and half Russian. The acting minister of defense was of Roma origin.

The provisional authorities are now being supplanted by a new government, chosen by parliament, which is very similar in its general orientation. The new prime minister is a Russian-speaking conservative technocrat. Both of the major presidential candidates in the elections planned for May are Russian speakers. The likely next president, Vitali Klitschko, is the son of a general in the Soviet armed forces, best known in the West as the heavyweight champion boxer. He is a chess player and a Russian speaker. He does his best to speak Ukrainian. It does not come terribly naturally. He is not a Ukrainian nationalist.

As specialists in Russian and Ukrainian nationalism have been predicting for weeks, the claim that the Ukrainian revolution is a “nationalist coup,” as Yanukovych, in Russian exile, said on Friday, has become a pretext for Russian intervention. This now appears to be underway in the Crimea, where the Russian flag has been raised over the regional parliament and gunmen have occupied the airports. Meanwhile, Russia has put army battle groups on alert and sent naval cruisers from the Baltic Sea to the Black Sea.

Whatever course the Russian intervention may take, it is not an attempt to stop a fascist coup, since nothing of the kind has taken place. What has taken place is a popular revolution, with all of the messiness, confusion, and opposition that entails. The young leaders of the Maidan, some of them radical leftists, have risked their lives to oppose a regime that represented, at an extreme, the inequalities that we criticize at home. They have an experience of revolution that we do not. Part of that experience, unfortunately, is that Westerners are provincial, gullible, and reactionary.

Thus far the new Ukrainian authorities have reacted with remarkable calm. It is entirely possible that a Russian attack on Ukraine will provoke a strong nationalist reaction: indeed, it would be rather surprising if it did not, since invasions have a way of bringing out the worst in people. If this is what does happen, we should see events for what they are: an entirely unprovoked attack by one nation upon the sovereign territory of another.

Insofar as we have accepted the presentation of the revolution as a fascist coup, we have delayed policies that might have stopped the killing earlier, and helped prepare the way for war. Insofar as we wish for peace and democracy, we are going to have to begin by getting the story right.

March 1, 2014, 11:15 a.m.

<span>%d</span> bloggers like this: