Archive for ‘Opinions’

June 18, 2014

The Collapsing Obama Doctrine




The Collapsing Obama Doctrine

Rarely has a U.S. president been so wrong about so much at the expense of so many.

By Dick Cheney And Liz Cheney

Updated June 17, 2014 7:34 p.m. ET

Click on the link to get more news and video from original source:

As the terrorists of the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS) threaten Baghdad, thousands of slaughtered Iraqis in their wake, it is worth recalling a few of President Obama’s past statements about ISIS and al Qaeda. “If a J.V. team puts on Lakers’ uniforms that doesn’t make them Kobe Bryant” (January 2014). “[C]ore al Qaeda is on its heels, has been decimated” (August 2013). “So, let there be no doubt: The tide of war is receding” (September 2011).

Rarely has a U.S. president been so wrong about so much at the expense of so many. Too many times to count, Mr. Obama has told us he is “ending” the wars in Iraq and Afghanistan—as though wishing made it so. His rhetoric has now come crashing into reality. Watching the black-clad ISIS jihadists take territory once secured by American blood is final proof, if any were needed, that America’s enemies are not “decimated.” They are emboldened and on the march.

The fall of the Iraqi cities of Fallujah, Tikrit, Mosul and Tel Afar, and the establishment of terrorist safe havens across a large swath of the Arab world, present a strategic threat to the security of the United States. Mr. Obama’s actions—before and after ISIS’s recent advances in Iraq—have the effect of increasing that threat.

An Iraqi soldier in Baghdad with volunteers to fight the Islamic State of Iraq and Syria, June 17. Reuters

On a trip to the Middle East this spring, we heard a constant refrain in capitals from the Persian Gulf to Israel, “Can you please explain what your president is doing?” “Why is he walking away?” “Why is he so blithely sacrificing the hard fought gains you secured in Iraq?” “Why is he abandoning your friends?” “Why is he doing deals with your enemies?”

In one Arab capital, a senior official pulled out a map of Syria and Iraq. Drawing an arc with his finger from Raqqa province in northern Syria to Anbar province in western Iraq, he said, “They will control this territory. Al Qaeda is building safe havens and training camps here. Don’t the Americans care?”

Our president doesn’t seem to. Iraq is at risk of falling to a radical Islamic terror group and Mr. Obama is talking climate change. Terrorists take control of more territory and resources than ever before in history, and he goes golfing. He seems blithely unaware, or indifferent to the fact, that a resurgent al Qaeda presents a clear and present danger to the United States of America.

When Mr. Obama and his team came into office in 2009, al Qaeda in Iraq had been largely defeated, thanks primarily to the heroic efforts of U.S. armed forces during the surge. Mr. Obama had only to negotiate an agreement to leave behind some residual American forces, training and intelligence capabilities to help secure the peace. Instead, he abandoned Iraq and we are watching American defeat snatched from the jaws of victory.

The tragedy unfolding in Iraq today is only part of the story. Al Qaeda and its affiliates are resurgent across the globe. According to a recent Rand study, between 2010 and 2013, there was a 58% increase in the number of Salafi-jihadist terror groups around the world. During that same period, the number of terrorists doubled.

In the face of this threat, Mr. Obama is busy ushering America’s adversaries into positions of power in the Middle East. First it was the Russians in Syria. Now, in a move that defies credulity, he toys with the idea of ushering Iran into Iraq. Only a fool would believe American policy in Iraq should be ceded to Iran, the world’s largest state sponsor of terror.

This president is willfully blind to the impact of his policies. Despite the threat to America unfolding across the Middle East, aided by his abandonment of Iraq, he has announced he intends to follow the same policy in Afghanistan.

Despite clear evidence of the dire need for American leadership around the world, the desperation of our allies and the glee of our enemies, President Obama seems determined to leave office ensuring he has taken America down a notch. Indeed, the speed of the terrorists’ takeover of territory in Iraq has been matched only by the speed of American decline on his watch.

The president explained his view in his Sept. 23, 2009, speech before the United Nations General Assembly. “Any world order,” he said, “that elevates one nation above others cannot long survive.” Tragically, he is quickly proving the opposite—through one dangerous policy after another—that without American pre-eminence, there can be no world order.

It is time the president and his allies faced some hard truths: America remains at war, and withdrawing troops from the field of battle while our enemies stay in the fight does not “end” wars. Weakness and retreat are provocative. U.S. withdrawal from the world is disastrous and puts our own security at risk.

Al Qaeda and its affiliates are resurgent and they present a security threat not seen since the Cold War. Defeating them will require a strategy—not a fantasy. It will require sustained difficult military, intelligence and diplomatic efforts—not empty misleading rhetoric. It will require rebuilding America’s military capacity—reversing the Obama policies that have weakened our armed forces and reduced our ability to influence events around the world.

American freedom will not be secured by empty threats, meaningless red lines, leading from behind, appeasing our enemies, abandoning our allies, or apologizing for our great nation—all hallmarks to date of the Obama doctrine. Our security, and the security of our friends around the world, can only be guaranteed with a fundamental reversal of the policies of the past six years.

In 1983, President Ronald Reagan said, “If history teaches anything, it teaches that simple-minded appeasement or wishful thinking about our adversaries is folly. It means the betrayal of our past, the squandering of our freedom.” President Obama is on track to securing his legacy as the man who betrayed our past and squandered our freedom.

Mr. Cheney was U.S. vice president from 2001-09. Ms. Cheney was the deputy assistant secretary of state for near eastern affairs from 2002-04 and 2005-06.

April 8, 2014

“ຄຳວ່າຮັກຊາດ” ຟັງແລ້ວມ່ວນຫູ

Thanks to Samanxon Laoislao and Khounta KeudKèo:



ຄຳວ່າຮັກຊາດ ຟັງແລ້ວມ່ວນຫູ ຂ້າພະເຈົ້າພູມໃຈ ແລະດີໃຈທີ່ທຸກຄົນມີຄວາມຮູ້ສຶກໃນຄວາມເປັນຄົນ ທີ່ມີສະຕິຊາດອັນເລິກເຊິ່ງ ແລະໜັກແໜ້ນ.

“ຮັກຊາດ”ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການປົກປ້ອງເຂດນໍ້າແດນດິນເທົ່ານັ້ນ ມັນໄດ້ກວມເອົາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຊຶ່ງເປັນຊັບສິນ, ເປັນຊັບສົມບັດຂອງປະເທດຊາດ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄືເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນຕ້ອງມີພັນທະໃນການປົກປັກຮັກສາໄວ້ໃຫ້ດີ ຕາບຊົ່ວຊີວິດ ພ້ອມນັ້ນກໍຍັງຕ້ອງໄດ້ປູກຝັງຈິດສຳນຶກນີ້ໃຫ້ລູກຫຼານລຸ້ນຕໍ່ໆໄປ ອັນທີ່ສຳຄັນຄືການຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກຄວາມສົມດຸນໃນສັງຄົມ ນັ້ນຈະກາຍເປັນຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຊາດ ຊາດຈະໝັ້ນຄົງ ແລະຈະເລີນເຕີບໂຕໄດ້ ພວກເຮົາຕ້ອງມີຄວາມສາມັກຄີຮັກແພງ ຊ່ວຍເຫຼືອຊຶ່ງກັນແລະກັນ ມີຄວາມກະຕັນຍູ ຮູ້ບຸນຄຸນ ຮັກເຊື້ອແພງຊາດ ຮ່ວມມືກັນເພື່ອປົກປ້ອງເຂດນໍ້າ ແດນດິນ ປົກປັກຮັກສາຊັບໃນດິນ ສີນໃນນໍ້າບໍ່ໃຫ້ສູນເສຍ ບໍ່ໃຫ້ຖືກທຳລາຍ ຮູ້ຮັກບ້ານເກີດເມືອງນອນ ອັນເປັນທີ່ຫວງແຫນຂອງຕົນ.
ແຕ່ເມື່ອສັງຄົມມັນປ່ຽນໄປໃຈຄົນກໍປ່ຽນແປງ ສະຕິຊາດຄ່ອຍໆຫາຍໄປ ຍ້ອນປວງຊົນຊາວລາວທົ່ວທັງປະເທດ ພາກັນນິ້ງເສີຍ ປ່ອຍປະລະເລີຍບໍ່ສົນໃຈ ການບ້ານການເມືອງ, ການພັດທະນາປະເທດຈຶ່ງເປັນໄປຕາມມີຕາມເກີດ ຕາມຍະຖາກຳ, ຜູ້ມີອໍານາດຕັດສີນອານາຄົດຂອງປະເທດພຽງຜູ້ດຽວ ຢາກເຮັດຫຍັງກໍເຮັດໄປໂດຍພາລະການ ປະຊາຊົນຄືເຈົ້າຂອງແຜ່ນດິນບໍ່ມີປາກ ບໍ່ມີສຽງ ບໍ່ມີສ່ວນຮ່ວມ ຫຍັງທັງໝົດ ເພາະສະນັ້ນເລີຍກາຍເປັນສ່ອງຫ່ວາງທີ່ດີໃຫ້ຜູ້ມີອຳນາດຊອກ ສະແຫວງຫາຜົນປະໂຫຍດມາໃສ່ຕົນເອງໄດ້ສະບາຍໆ ໂດຍຂຽນໂຄງການພັດທະນາຕ່າງໆ ເພື່ອລວງຕາປະຊາຊົນ.
ປະເທດຊາດຖືກພັດທະນາມາ39ປີແລ້ວກໍດີ ນັ້ນກໍເຫັນວ່າມີອັນປ່ຽນແປງ ເປັນຕົ້ນການກໍ່ສ້າງພື້ນຖານໂຄງລ່າງ ໃນຂອບເຂດເມືອງໃຫຍ່ໆ ເຫັນວ່າແປກຕາຂຶ້ນແດ່ເລັກນ້ອຍ ສ່ວນເມືອງນ້ອຍກໍບໍ່ມີຫຍັງແປກ ນັ້ນມັນບໍ່ຄຸ້ມຄ່າກັບເວລາທີ່ເສຍໄປ ບໍ່ດຸນດຽງກັບຊັບພະຍາກອນ ທຳມະຊາດຂອງປະເທດທີ່ສູນຫາຍໄປ ຍົກຕົວຢ່າງນຶ່ງ ທີ່ເປັນພະຍາດຊໍາຮື້ອແລະອັນຕະລາຍທີ່ສຸດຄື: ການຂາຍໄມ້ ຊຶ່ງເຄີຍພົບເຫັນມາແຕ່່ ປີ1976 ເປັນຕົ້ນມາຈົນເຖິງປະຈຸບັນ ແລະດຽວນີ້ກໍຍັງແກ່ໄປຂາຍຢູ່ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເງິນ ຈຳນວນນັ້ນຢູ່ໃສ? ເອົາໄປເຮັດຫຍັງ? ເຮັດຢູ່ໃສ? ປະຊາຊົນບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລີຍ, ເວົ້າແລ້ວຂາຍໄມ້ມາເກືອບ39ປີ ຖ້າເອົາເງິນຈຳນວນດັ່ງກ່າວ ມາເຮັດທາງປູຄອນກຣີດແຕ່ຫົວຂອງຮອດຫຼີ່ຜີກໍໄດ້ແລ້ວ ຫຼືບໍ່ກໍຊອຍເປັນໄມ້ແປ້ນ ປູເຮັດທາງຈາກຫົວຂອງຮອດຫຼີ່ຜີກໍໄດ້ເໝືອນກັນ, ມາເບິ່ງແລ້ວມັນຄຸ້ມບໍ? ກັບຄວາມຈະເລີນຂອງຊາດ.


ການສ້າງສາພັດທະນາປະເທດຊາດຕ້ອງໄດ້ຄໍານຶຶງເຖິງປະຊາຊົນໃຫ້ໄດ້ປະໂຫຍດສູງສຸດ ລັດຖະບານຕ້ອງຮັບຟັງ ບັນຫາແລະເຫດຜົນຈາກປະຊາຊົນ,ໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ໃຊ້ສິດເຕັມ100ໃນການມີສ່ວນຮ່ວມ ໃນການອອກຄໍາຄິດຄໍາເຫັນສະທ້ອນຕໍ່ບັນຫາຜົນກະທົບທີ່ຈະຕາມມາ ສິ່ງສໍາຄັນລັດຖະບານ ເຮັດຫຍັງກໍຕ້ອງໃຫ້ຢູ່ພາຍໄຕ້ຄວາມໂປ່ງໃສ, ກວດສອບໄດ້ ໃຫ້ມີຄວາມສັດຊື່ແລະຈິງໃຈ ຜ່ານມາການປົກຄອງຂອງລັດຖະບານແມ່ນຫຼົ້ມເຫຼວຢາງມະຫັນຕະລາຍທີ່ສຸດ ບໍ່ວ່າທາງດ້ານການເມືອງ ເສດຖະກິດ ສັງຄົມ ວັດທະນະທໍາ ແລະອື່ນໆ ຂາດຫຼັກທີ່ຖືກຕ້ອງໃນການປົກຄອງປະເທດ ເອົາປະເທດເປັນເປັນໜູລອງຢາໄປເລື້ອຍໆ ໜ້າສົງສານອະນາຄົດຂອງປະເທດຊາດ ທີ່ປາສະຈາກຫຼັກໄຊ.
ຍ້ອນມີຫຼາຍຄົນທີ່ຍັງໄຮ້ດຽງສາ ຊຶ່ງພວກນີ້ຈະມົວແຕ່ປະໂຫຍດສ່ວນຕົວເປັນໃຫຍ່ ພວກເຂົາຮູ້ດີຮູ້ຊົ່ວທຸກຢ່າງ ແຕ່ແກ້ງເຮັດ ໜູໜວກກິນຟານ ເພາະເມົາມົວຍົດຖາບັນດາສັກ ເມົາມົວອຳນາດ ຍາດແຍ່ງຜົນປະໂຫຍດເພື່ອ ພວກສະໝູນບໍລິວານທັງຫຼາຍທີ່ພອຍເພິ່ງປາລະມີ ແລະທີ່ສໍາຄັນແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຄວາມສາມາດພິເສດຄືລູບແຂ່ງ ເລຍຂາຫົວໜ້າໄດ້ດີ ກໍອອກມາປົກປ້ອງກັນໃນFBທຸກຮູບແບບ ພວກນີ້ເປັນຕົວແປທີ່ສຳຄັນ ທີ່ຈະນໍາຄວາມຈິບຫາຍມາ ສູ່ບ້ານສູ່ເມືອງ, ເຖິງບ້ານເມືອງຊິຫຼົ້ມຊິຈົມລົງພຽງໃດມັນບໍ່ໄດ້ສົນໃຈ.
ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນຜ່ານມາຈົນເຖິງປະຈຸບັນ, ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຮູ້ສຶກຕົວ ຊັບສິນດິນດອນຕອນຫຍ້າ,ຊັບໃນດິນສີນໃນນ້ຳມັນຫາຍໄປໝົດ ແລ້ວພີ່ນ້ອງເອີຍ! ປະໂຫຍດຂອງປະຊາຊົນມີຫຍັງແດ່? ປະໂຫຍດຂອງບຸກຄົນທີ່ມີອໍານາດມີຫຍັງແດ່? ປະໂຫຍດຂອງຊາດມີຫຍັງແດ່?
ມັນຄຸ້ມຄ່າຫຼືບໍ? ຄວາມຮັກຊາດມັນຢູ່ໃສ? ໃຜຮັກຊາດກັນແທ້? !!!

ທຸກຄົນມີຄວາມຮັກຊາດ! ແຕ່ຖ້າຂາດສະຕິຊາດ ຜູ້ນໍາທຸກຄົນຫວັງປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ ກອບໂກຍເອົາຜົນປະໂຫຍດ ຂອງຊາດໄປໃສ່ກະເປົ໊າ ແລະຄອບຄົວ ພ້ອມວົງສາຄະນາຍາດ ຊາດຫຼົ້ມຈົມ ແນ່ນອນ.

ບໍ່ເປັນຫຍັງ? ຍັງບໍ່ສວຍເກີນໄປ! ພີ່ນ້ອງຮ່ວມສາຍເລືອດລາວທຸກຄົນທັງພາຍໃນ ແລະທົ່ວທຸກມູມໂລກ ທີ່ຍັງຮັກແລະຫວງແຫນຜືນແຜ່ນດິນລາວ ຈົ່ງມາຮ່ວມໃຈຈັບມືແລະເຂົ້າໃຈກັນເປັນພະລັງອັນນຶ່ງອັນດຽວລຸກຂຶ້ນສະສາງ ລະບອບການປົກຄອງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍນີ້ ໃຫ້ມັນຫາຍສາບສູນ ກ່ອນຊາດລາວຈະພົບກັບຄວາມຫາຍະນະຈະພິນາດ ປະເທດຊາດບໍ່ແມ່ນຂອງຜູ້ໃດຜູ້ນຶ່ງ ພີ່ນ້ອງຈົ່ງໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນຕໍ່ຊາດຖ້າພວກເຮົາມີຄວາມຮັກຊາດທີ່ແທ້ຈິງ.

ຂ້ອຍມີອໍານາດ! ຂ້ອຍມີອິດທິພົນ! ຂ້ອຍໄດ້ຜົນປະໂຫຍດ! ຊາດ-ປະຊາຊົນບໍ່ກ່ຽວ.

March 8, 2014

Thailand: จับอารมณ์แบ่งแยกดินแดน แรงผลักของความอยุติธรรมที่ต่อเนื่อง


สัมภาษณ์จอน อึ๊งภากรณ์: จับอารมณ์แบ่งแยกดินแดน แรงผลักของความอยุติธรรมที่ต่อเนื่อง

Click on the link to get more news and video from original source:

Fri, 2014-03-07 00:32

สัมภาษณ์-เรียบเรียง: พิณผกา งามสม

วีดีโอ: บัณฑิต เอื้อวัฒนานุกูล

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ท่าที่ของกองทัพอันแสนจะดุดัน เป็นปฏิกิริยาต่อป้าย สปป. ล้านนาที่นำเสนอโดยสื่อฉบับหนึ่ง ดูท่าจะเพิ่มเชื้อฟืนให้กับความขัดแย้งทางการเมืองระลอกนี้หนักยิ่งขึ้น โดยมิพักต้องดูข้อเท็จจริงกันว่า สปป. นั้นย่อมาจาก สมัชชาปกป้องประชาธิปไตย แต่ยังพยายามเดินหน้าดำเนินการตามกฎหมาย หยิบยกจากคลิปคำปราศรัยและข้อความที่สื่อสารกันต่างกรรมต่างวาระมากล่าวหาคน คิดต่างทางการเมืองซึ่งเรียกร้องประชาธิปไตยต่อไป ก็ดูมีทีท่าว่า ข่าวขำๆ เงิบๆ เรื่อง สปป. ล้านนา อาจจะกลายมาเรื่องการแบ่งแยกดินแดนที่อาจจะมีคนได้รับผลกระทบไปเสียจริงๆ ได้ในเร็ววันนี้

ในอีกด้านหนึ่ง ช่วงเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หากใครติดตามเฟซบุ๊กของ จอน อึ๊งภากรณ์ อดีต ส.ว. เลือกตั้ง และนักกิจกรรมทางสังคมที่คร่ำหวอดอยู่กับประเด็นสิทธิมนุษยชนมายาวนาน จะพบว่า เขาพยายามพูดเรื่องผลเสียหายจากภาวะสงครามกลางเมืองและการแบ่งแยกดินแดน มีนัยยะเหมือนจะส่งสาสน์ในถึงอารมณ์ความขัดแย้งที่คุกรุ่นอยู่ในหมู่ผู้ เรียกร้องประชาธิปไตยรุ่นหลังๆ อยู่ในที ว่าการพูดถึงการแบ่งแยกประเทศกันด้วยอารมณ์อันคุกรุ่น และบางที่ดูเหมือนมีความหวังในเชิงบวกว่าอะไรๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้นั้น อาจจะต้องแลกมาด้วยการสูญเสียขนานใหญ่ในความเป็นจริง

ประชาไทสัมภาษณ์ จอน อึ๊งภากรณ์ ด้วยเหตุผลของความประจวบเหมาะในการหยิบยกประเด็นการแบ่งแยกดินแดนขึ้นมา กล่าวถึง แต่ด้วยท่าทีที่ต่างกัน จากฐานคิดที่ต่างกันกับกองทัพ จอนกล่าวในตอนหนึ่งว่า การหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมา เพราะไม่อยากให้มองการบางแนกดินแดนเป็นเรื่องโรแมนติกและบทเรียนจากประเทศ ต่างๆ บอกกับเราว่ามันไม่เคยเป็นเรื่องง่าย และไม่อาจจะเกิดขึ้นได้โดยปราศจากการสูญเสียขนาดใหญ่ แต่เขาไม่ได้เห็นเหมือนกองทัพว่าขณะนี้กำลังมีขบวนการแบ่งแยกดินแดนใดๆ อันเกิดจากความขัดแย้งทางการเมือง แต่มันคือการสะท้อนภาวะอารมณ์ของคนที่ถูกกดขี่ด้วยความอยุติธรรมอันยาวนาน

สำหรับท่าทีของกองทัพต่อประเด็นนี้เขาเห็นว่า กองทัพควรจะหยุดแสดงบทบาทเช่นนี้เสียที และหากเข้าใจความหมายของความมั่นคงจริงๆ แล้ว ก็ควรจะเข้าใจด้วยว่า สิ่งที่เป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติขณะนี้คือการเคลื่อนไหวนอกระบอบรัฐ ธรรมนูญของ กปปส.

ประมาณหนึ่งเดือนที่ผ่านมา คนที่ติดตามเฟซบุ๊กของอาจารย์ก็จะเห็นว่าอาจารย์พูดเรื่องการแบ่งแยกดิน แดนอย่างต่อเนื่อง โดยพยายามชี้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ทำไมอาจารย์ถึงเริ่มพูดประเด็นนี้

สิ่งที่ผมเป็นห่วง ความรู้สึกของผมในระยะหลังคือฝ่ายประชาธิปไตยกำลังหมดหวังกับทางออกที่ยัง สามารถที่จะรักษาประชาธิปไตยได้ท่ามกลางวิกฤตทางการเมืองปัจจุบันเพราะว่า มองว่าสถาบันสำคัญๆ ในสังคมนี้เอียงไปทางด้านสนับสนุนข้อเสนอ กปปส. เป็นหลัก แม้แต่ระบบศาล ระบบยุติธรรม ทหาร และก็ทำให้รู้สึกว่าในที่สุดอาจจะแพ้ อาจจะต้องมีรัฐบาลที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งมาปกครองประเทศ อาจจะมีการปฏิรูปที่เป็นวาระของฝ่ายคุณสุเทพ แต่ไม่ได้เป็นวาระของประชาชนทั้งประเทศเกิดขึ้น อาจจะมีมาตรการที่พยายามบังคับไม่ให้พรรคเพื่อไทยหรือพรรคที่เกี่ยวข้องกับ คุณทักษิณได้มีโอกาสมาลงเลือกตั้งอีก เพราะฉะนั้นทั้งส่วนที่เป็นประชาธิปไตย คนที่ต้องการระบอบประชาธิปไตยกับคนที่สนับสนุนคุณทักษิณก็จะรู้สึกว่า เอ้อ ถ้าเป็นอย่างนี้แบ่งแยกประเทศดีกว่า

ทีนี้เราจะไม่พูดถึงในแง่กฎหมายหรือรัฐธรรมนูญนะ อันนั้นมันผิดกฎหมายอยู่แล้ว ผิดรัฐธรรมนูญอยู่แล้ว แต่ว่าผมรู้สึกว่ามันค่อนช้างเป็นความคิดแบบโรแมนติก มันเป็นความคิดแบโรแมนติกที่ไม่มองความเป็นจริง คือลองดูประวัติการแบ่งแยกในประเทศอื่น โดยเฉพาะ ยกตัวอย่างอินเดีย ปากีสถาน เขาตกลงกันที่จะแบ่งแยกแต่พอแย่งแยกจริงๆ ฆ่ากันตายเยอะมากเลย ฆ่ากันตายอย่างดหดร้ายทารุณ น่าจะตายเป็นแสน สู้กันระหว่างชุมชนด้วยซ้ำไป ไม่ใช่การสู้กันระหว่างกองทัพ เป็นการฆ่ากันตายในชุมชน เพระว่าอะไร เพราะว่าชุมชนมุสลิมในอินเดียก็มี ชุมชนที่ไม่ใช่มุสลิมในปากีสถานก็มี มันก็เกิดลักษณะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กัน

ลองดูประเทศไทยจะแบ่งยังไง จะแบ่งเป็นเหลืองกับแดงเหรอ ท่ามกลางจังหวัดที่บอกว่าเป็นแดง ก็จะมีชุมชนของคนที่มีความคิดเห็นไปทางเหลือง ท่ามกลางจังหวัดที่ว่าเหลือง จังหวัดในภาคใต้ก็มีชุมชนของคนเสื้อแดง แบ่งประเทศอย่างนั้นมันไม่เกิดการละเมิดสิทธิอย่างรุนแรง การฆ่ากันเหรอ ผมว่ามันไม่มีทาง และก็การแบ่งแยกประเทศก็คือเท่ากับเป็นการประกาศสงครามกลางเมือง มันแยกกันไม่ออก เพราะว่ามันไม่ใช่การแบ่งแยกประเทศที่เป็นที่ตกลงกันของทุกฝ่ายไม่ได้มาจาก การเจรจาตกลงกันว่าทุกฝ่ายทุกส่วนเห็นสมควรที่จะแยกประเทศ อันนั้นเป็นอีกกรณีหนึ่ง อันนี้เป็นการบางแยกที่ไม่ได้มาจากความเห็นชอบของทุกฝ่ายมันก็คือสงครามกลาง เมืองนั่นแหละ และสงครามกลางเมืองเป็นเรื่องโหดร้าย เป็นเรื่องที่ไม่คุ้มค่า เพราะฉะนั้น ผมคิดว่าเราต้องต่อสู้กันทั้งประเทศ คือผมเป็นคนเชื่อในระบอบประชาธิปไตย คนที่เชื่อในระบอบประชาธิปไตยต้องต่อสู้เพื่อรักษาระบอบประชาธิปไตยทั้ง ประเทศ แล้วถ้าแพ้ ผมก็เชื่อว่าแค่แพ้ชั่วคราว ไม่มีทางที่จะกดระบอบประชาธิปไตยลงไปได้นาน ยิ่งในบรรยากาศโลกปัจจุบันนี้ สิทธิเสรีภาพเป็นเรื่องสากล ระบอบประชาธิปไตยเป็นเรื่องสากล คนไทยมีความตื่นตัวทางการเมืองทั้งประเทศ มันไม่สามารถที่จะกดระบอบประชาธิปไตยได้นาน เพราะฉะนั้นเราคงต้องอดทนถ้าหากว่าเกิดฝ่าย กปปส. ชนะ แล้วเกิดรัฐบาลที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง เกิดการพยายามแก้ไขกติกาต่างๆ ซึ่งไม่ได้เป็นตามความต้องการของคนทั้งประเทศ เราก็ต้องต่อต้าน ต่อสู้ แต่ผมเชื่อในการต่อสู้โดยสันติวิธี ต่อสู้แบบต่อต้าน ไม่ร่วมมือด้วย ใช้สื่อทุกประเภท เพราะว่าเดี๋ยวนี้ประชาชนทุกคนก็สามารถมีสื่อของตัวเองได้ สามารถใช้อินเตอร์เน็ตได้ ผมเชื่อว่าเขาไม่สามารถปิดอินเตอร์เน็ตได้ ก็ต้องต่อสู้กับระบอบเผด็จการจนได้ชัยชนะ

นั่นคือทางที่ทำได้โดยสันติวิธี อาจจะมีการเสียชีวิตบ้าง อาจจะมีการถูกจับ อาจจะถูกขังอยู่บ้าง แต่ไม่โหดร้ายเหมือนการทำสงครามกลางเมืองและสิ่งที่เราต้องการคือ ประชาธิปไตยทั้งประเทศ ไม่ใช่ประชาธิปไตยเฉพาะในส่วนใดส่วนหนึ่งของประเทศ


ใช่ ผมอ่านเฟซบุ๊กมันเห็นชัดอยู่แล้ว ผมคิดว่าจุดเปลี่ยนคือ การตัดสินของศาลแพ่ง อันนั้นเป็นจุดที่เห็นการเปลี่ยนแปลงชัดเจน คนเริ่มบอกว่าเนี่ยมันไม่มีที่พึ่งแล้ว ศาลก็พึ่งไม้ได้ คนก็รู้สึกว่าพึ่งศาลไม่ได้มาก่อนแล้ว แต่การตัดสินของศาลแพ่งมันดูชัดเจนเหลือเกินว่าศาลนี่มีธงทางการเมืองแล้ว ทำให้ศาลสามารถที่จะมองเห็นการชุมนุมของ กปปส. เป็นการชุมนุมทางการเมืองโดยสันติได้อย่างไร คนเลยคิดว่าผิดหวังแล้ว รัฐบาลนี้คงไปไม่รอด  รัฐบาลรักษาการไปไม่รอด การเลือกตั้งไปไม่รอด คงไม่มีรัฐบาลมาจากการเลือกตั้งต่อไป ถ้าอย่างนั้นพวกเราที่คิดเหมือนกัน พวกเราที่คิดเหมือนกันเราไปอยู่กันในพื้นที่ที่มีพวกมากหน่อยไม่ดีหรือ อะไรแบบนี้ ความคิดคล้ายๆ อย่างนั้น

แต่ถ้าอาจารย์พูดอย่างนี้ มันเป็นการไปคอนเฟิร์มสิ่งที่ ผบ. ทบ หรือแม่ทัพภาคสาม เขากำลังทำอยู่ คือการเชื่ออย่างปักใจเลยว่ามีขบวนการแบ่งแยกดินแดนเกิดขึ้น อย่ากรณีของ สปป. ล้านนา

อ๋อ ผมไม่ได้คิดว่ามันเป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดน ผมคิดว่ามันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้น มันไม่ได้เป็นขบวนการในความหมายของขบวนการทางการเมือง แต่มนเริ่มมีคนพูดถึงกัน ซึ่งต้องบอกว่าอันนี้เป็นปฎิกริยาจากความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นในสังคม มันเป็นเรื่อธรรมชาติของความอยุติธรรม เมื่อเกิดความอยุติธรรมอย่างต่อเนื่องคนก็เริ่มคิดจะหนี คือผมได้ยินสองกระแส กระแสหนึ่งบอกว่าไปอยู่ประเทศอื่นดีกว่า ไม่อยู่แล้วประเทศไทย ผมคิดว่ามันเป็นความรู้สึกหมดหวังมากกว่า มันไม่ได้จริงจังในความหมายนั้น แต่ผมก็กลัวว่าเยาวชนบางคน บางคนที่ไม่รู้ประวัติศาสตร์หรืออะไรอาจจะเริ่มคิดจริงจังกับมัน

ผมคิดว่า ผบ. ทบ. หรือใครก็ตาม ต้องมองที่ต้นเหตุคือ กปปส. มากกว่า คือขบวนการกปปส. นี่จริงๆ เริ่มต้นจากความชอบธรรม คือเริ่มต้นด้วยการคัดค้านกฎหมายนิรโทษกรรม แต่หลังจากนั้นก็ออกไปนอกเส้นทางประชาธิปไตย มาเรียกร้องระบอบเผด็จการแบบหนึ่ง อันนี้ทำให้คนที่รักประชาธิปไตย หรือคนที่สนับสนุนพรรคเพื่อไทยเกิดความผิดหวังอย่างแรง

จริงๆ ต้องแบ่งสังคมออกเป็นสามส่วนในความเห็นผมนะ คือมีคนที่สนับสนุน กปปส. ส่วนหนึ่ง มีคนที่สนับสนุนพรรคเพ่อไทยส่วนหนึ่ง แล้วก็มีคนอีกส่วนหนึ่งทีเป็นคนที่ต้องการระบอบประชาธิปไตย ไม่ได้สนับสนุนใครโดยเฉพาะ แต่ต้องการระบอบประชาธิปไตย ขณะนี้คนที่ผิดหวังก็จะมีสองส่วน คือส่วนคนที่สนับสนุนพรรคเพื่อไทย กับส่วนคนที่ต้องการระบอบประชาธิปไตย ซึ่งสองอันนี้ก็ซ้อนกันอยู่เหมือนกัน แต่ผมเชื่อว่าเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศด้วยซ้ำไป

แต่เวลาที่เรากำลังพูด ดูเหมือนว่าเราสามารถเรียกร้อง หรือมีข้อเสนอแนะต่อคนในฝั่งที่เรียกร้องประชาธิปไตย หรือคนที่สนับสนุนพรรคเพื่อไทย แต่ในอีกด้านหนึ่ง อารมณ์อันนี้ทำให้คนกลุ่มนี้รู้สึกว่าแยกตัวไปดีกว่า ในด้านหนึ่งถ้าดูมวลชน กปปส. ก็มีลักษณะที่ขับไล่คนอื่นออกนอกประเทศ

ก็ใช่ คืออันนี้คือบรรยากาศของความเกลียดชังที่เกิดขึ้น สิ่งที่ผมอยากบอกคือยิ่งแยกประเทศหรือพูดถึงมากขึ้น หรือถ้าเกิดสงครามกลางเมือง ความเกลียดชังจะถึงจุดที่ไม่สามารถกลับมาดีกันได้อีก คือขณะนี้ผมยังเชื่อว่าความเกลียดชังที่เกิดขึ้นยังอยู่ในจุดที่กลับมาคืนดี กันได้ แล้วผมคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าเสียดายมากเพราะผมเชื่อว่าหลายๆ คนที่สนับสนุน กปปส. กับหลายๆ คนที่เป็นคนเสื้อแดง จริงๆ ถ้ามานั่งคุยกัน ถ้ามาเจอกันจริงๆ มาอยู่ในวงเดียวกัน คุยกัน แลกเปลี่ยนกัน ก็จะพบว่ามีอะไรเหมือนกันเยอะ ไม่ได้แตกต่างกันมาก ตอนนี้มันต่างกันที่ความเชื่อทางการเมือง ซึ่งความเชื่อทางการเมืองนั้น ถ้าคุยกัน แลกเปลี่ยนกัน มันสามารถปรับเปลี่ยนได้ หรือสามารถหาจุดร่วมกันได้ เช่น ผมเชื่อว่าคนทั้งประเทศว่าเหลืองแดงหรือขาว ต้องการการปฏิรูปสังคม ต้องการการแก้ปัญหาต่างๆ ปัญหาคอร์รัปชั่น ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางสังคม สิ่งเหล่านี้มันเป็นจุดร่วม ผมอยากเห็นการหาจุดร่วมมมากกว่าการเน้นจุดต่าง ผมอยากเห็นการแก้ปัญหาในทางที่เน้นสิทธิมนุษยชน การเคารพสิทธิมากกว่าการเน้นว่าจะต้องแบ่งแยกกันหรือทำสงครามกัน อันนั้นถ้าไปแล้วมันกลับมาไม่ได้ ประวัติศาสตร์ก็สอนอย่างนั้น คือรุ่นเราอาจจะอยู่ในภาวะสงครามยาวนานก็ได้ ถ้าเราจะไปเส้นนั้น ซึ่งผมคิดว่า ผู้ใหญ่โดยทั่วไปจะเข้าใจจุดนี้ แต่ความรู้สึกท้อแท้นั้นผมเข้าใจได้ ผมก็อยากบอกว่ามันไม่มีเหตุที่จะต้องท้อแท้จริงๆ ยังไงประชาธิปไตยต้องชนะ ต้องชนะ เพียงแต่ว่าอาจจะต้องผ่าน ตอนนี้เหมือนกับถ้าเราอยู่บนเครื่องบิน เรากำลังผ่านพายุ ช่วงนี้เราผ่านพายุอยู่ แต่ว่าผ่านไปแล้วในที่สุดก็จะกลับมาสู่สภาพที่ดีกว่านี้

ความ ขัดแย้งที่รุนแรงมีอยู่แล้ว แต่ถ้าถามว่าโดยไม่ตายกันเยอะ ผมคิดว่าได้ ผมคิดว่ามันมีการปรับอยู่ขณะนี้ แม้แต่ฝ่ายคุณสุเทพที่เปลี่ยนจุดชุมนุมอะไรแบบนี้ มันเป็นการส่งสัญลักษณ์เหมือนกันว่าไม่ต้องการให้มันรุนแรงเกินไป เพราะว่ามันเริ่มมีเด็กเสียชีวิต มีอะไรที่ทุกฝ่ายยอมรับไม่ได้ ผมคิดว่า คือการต่อสู้สำหรับคนที่รักประชาธิปไตย การต่อสู้ถ้าสู้โดยสันติวิธีแล้วมีเสียหายอยู่เหมือนกัน บางคนอาจจะถูกสังหาร บางคนอาจจะถูกจำคุก แต่ไม่ตายกันเยอะ แล้วในที่สุดคนที่สู้โดยวิธีแบบนี้จะชนะ

ปฏิกิริยาจากกองทัพตอนนี้ที่ไปกด ทับความรู้สึกคนที่อาจจะน้อยเนื้อต่ำใจ รู้สึกพ่ายแพ้ รู้สึกสิ้นหวัง แล้วก็มาเจอข้อกล่าวหาเรื่องการแบ่งแยกดินแดนอีก

คือกองทัพควรจะเลิกเล่นบทบาทพวกนี้เสียที มันไม่ใช่หน้าที่กองทัพที่จะทำเรื่องนี้ ถ้ากองทัพเข้าใจเรื่องความมั่นคงจริง คนที่ทำลายความมั่นคงของประเทศคือ กปปส. เพราะว่าดึงประเทศออกนอกทาง ดึงประเทศออกนอกรัฐธรรมนูญ แต่กองทัพกลับตาบอดต่อเรื่องนี้ กลับไปเพ่งเล็งต่อฝ่ายประชาธิปไตยทีเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ทุกวันนี้ซึ่งบางคน สิ้นหวังก็เริ่มจะพูดเรื่องนี้ แต่ผมคิดว่ามันไม่ได้เป็นอะไรที่จริงจังขณะนี้ นี่เป็นเรื่องที่ควรเข้าใจ ผมคิดว่ากองทัพไม่ควรที่จะเล่นบทบาทเหล่านี้ การแก้ปัญหาต่างๆ ขณะนี้ต้องแก้ไขโดยทางการเมือง ไม่ใช่โดยการมาขู่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างไม่เป็นเรื่อง

การเปลี่ยนผ่านที่จะทำให้เกิดความสูญเสียน้อยที่สุด อาจารย์มีข้อเสนอให้กับแต่ละฝ่ายอย่างไรบ้าง

คือ สิ่งที่เสนอคือ หนึ่งต้องเจรจา และต้องรักษารัฐธรรมนูญปัจจุบันไว้ คือควรจะตกลงแก้ปัญหาบนพื้นฐานของระบอบประชาธิปไตยและรัฐธรรมนูญที่มีอยู่ อันนี้จะไม่เกิดความขัดแย้งที่รุนแรงกว่านี้ จะแก้ปัญหาได้ ซึ่งถ้าหากว่ามันเกิดลักษณะการไม่ไว้วางใจกัน ผมก็เคยเสนอแล้วว่าหลังการเลือกตั้งก็อาจจะมีการตั้งรัฐบาลร่วมกันได้ ซึ่งอันนี้ทำได้ตามรัฐธรรมนูญ เช่น เชิญบางคนในพรรคประชาธิปัตย์มาร่วมรัฐบาลก็เป็นสิ่งที่ทำได้ มันคงมีหลายอย่างที่ทำได้ในเงื่อนไขของรัฐธรรมนูญ แต่ตอนนี้เราคงต้องคำนึงถึงประชาธิปไตยคงต้องคำนึงถึงทั้งเสียงส่วนใหญ่และ เสียงส่วนน้อยด้วย อันนี้ก็เป็นหลักประชาธิปไตยอยู่เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าเสียงส่วนใหญ่ไม่ต้องสนใจเสียงส่วนน้อย ยิ่งในความขัดแย้งที่รุนแรงแบบนี้ต้องคำนึงถึงความต้องการของทุกฝ่าย แต่ต้องยังยึดอยู่กะหลักประชาธิปไตยเหมือนเดิม รัฐธรรมนูญนี้อาจจะแก้ไขได้ แต่ไม่ใช่ฉีกทิ้ง ไม่ใช่แก้โดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง การจะแก้รับธรรมนูญปัจจุบันให้ดีขึ้นก็ต้องมาจากมติของประชาชนทั้งประเทศ

March 3, 2014

Ukraine crisis: Crimean autonomy – A viable alternative to war?

The Monkey Cage

“Democracy is the art of running the circus from the monkey cage.” — H.L. Mencken

Crimean autonomy: A viable alternative to war?

Click on the link to get more news and video from original source:

  • By Gwendolyn Sasse
  • March 3 at 9:47 am

Military personnel, believed to be Russian servicemen, walk outside the territory of a Ukrainian military unit in the village of Perevalnoye outside Simferopol, Ukriane, March 3, 2014. (David Mdzinarishvili/Reuters)


The issue of Crimean separatism is not new. In the early post-Soviet period it became one of the biggest challenges newly independent Ukraine had to manage. A closer look at the events of the early 1990s and the concept of Crimean autonomy helps to put current events in perspective and points to an alternative to war.

A history of fractious multi-ethnicity, a legacy of autonomy experiments, a Soviet-era transfer from the RSFSR to the Ukrainian SSR in 1954, a center-periphery struggle in Ukraine, economic dependence, the tense relationship between Ukraine and Russia, and readily available military resources (in the form of the Black Sea Fleet) account for the complexity of the ‘Crimea question.’ Separatism peaked in 1992-1994, and internal and external observers talked of Crimea as the next international flashpoint. On July 17, 1993, the Economist warned of a ‘long-running, acrimonious, possibly bloody and conceivably nuclear, dispute over Crimea’. Frequent comparisons were drawn with the wars in Yugoslavia.

Contrary to widespread expectations at the time, Crimea became a ‘non-conflict’. As a case in which real conflict potential existed but violent conflict did not materialize, it usefully addresses the bias inherent in the comparative study of conflict which overwhelmingly focuses on violent cases. The causes of violent conflict deduced from a sample of only violent cases misses the important dynamics of conflict-prevention in places where the same risk factors are present but no violence erupts. Crimea in the 1990s is such a case that points to the causal mechanisms that can defuse conflict potential.

Twenty years later Crimea is again at the center of international attention. While many of the underlying regional issues are the same or similar – from the all-important role of the Crimean Tatars (see Oxana Shevel’s post at The Monkey Cage), Crimea’s special place in the Russian political and popular mindset, the presence of the Black Sea Fleet, to a latent regional pro-Russian sentiment among the ethnic Russians and Russophone Ukrainians. However, there are important differences too. The most important among these are the following.

1) Compared to the Yeltsin-era Russia, Putin’s Russia is domestically and internationally stronger and prepared to adopt a more provocative approach. Putin has deliberately escalated the current crisis through military maneuvers and the authorization by parliament of the use of Russian troops in Ukraine.

2) The current crisis in Crimea follows on from three months of protests and violent clashes in Ukraine (see this earlier post at The Monkey Cage I co-authored with Olga Onuch for a chronology) that resulted in the ouster of President Viktor Yanukovych. Large parts of Ukrainian society are mobilized by these events, making for lower thresholds for both protest and violence. A weak provisional government made up of opposition parties and activists is struggling to assert control, in particular in the south and east of the country.

Putin’s actions are primarily aimed at ensuring that Ukraine preserves a strong political voice for the southern and eastern regions. The Russian government knows that it does not have to risk an unpredictable war to influence Ukrainian and Crimean politics (see Kimberly Marten’s post at The Monkey Cage). Moreover, both Kiev and Moscow understand the critical role of the Crimean Tatars in any political or military confrontation in the region, including the risk of an insurgency. The key question now is whether Moscow and Kiev can continue to control the diversity of actors in Crimea. Ultimately, both sides have an interest in regional stability.

Looking back: Crimean separatism and autonomy in the 1990s

When the U.S.S.R collapsed the perceived or real threat to Soviet-era autonomies became a driving force in the violent conflicts across the region (e.g. in Moldova, Georgia, Russia), Crimea was the anomaly here, as the Ukrainian SSR decided in mid-1991 to establish a new Crimean ASSR in response to a Crimean referendum in early 1991 (which had asked a question about Crimean autonomy ‘within the USSR’ rather than the Ukrainian SSR of which it had been part since 1954). By the time the Soviet Union had disintegrated, the principle of Crimean autonomy had been agreed to, but not its content or institutional outlook. The idea of autonomy framed the center-regional struggle that followed. Two unilateral Crimean constitutions in 1992, envisaging different degrees of autonomy, galvanized the regional Russian movement. The elected Crimean president and leader of the Russian movement, Yurii Meshkov, played a key role in setting the political agenda in Crimea and Ukraine as a whole. Crimean separatism peaked in 1994 and led to a brief moment when Kiev lost control over regional politics and security. This void, however, was not filled by Russia or Russia-supported actors. The ‘Autonomous Republic of Crimea’ was eventually embedded in the new Ukrainian state constitution of 1996, and its final outlook spelled out in the Crimean constitution of 1998.

In my book about Crimea as an instructive case of ‘non-conflict’ in the 1990s, I point to this drawn-out constitution-making process as the key factor defusing conflict potential. It is an argument about institution-making rather than the actual institutional outcome or the details of the institutional design. Four other factors contributed to the peaceful outcome of the Crimean crisis in the 1990s:

1) Crimea’s multi-ethnicity was itself a moderating factor. Overlapping and blurred identities between Russians and Ukrainians in the region and the presence of a sizeable and vocal Crimean Tatar minority, represented by its own organizations and guaranteed seats in the regional parliament (which no longer exist), provided an important check on Russian separatism.

2) The Crimean Russian movement was internally divided and became more so over time. It lost popular support when it failed to address the worsening economic situation.

3) Russia under Yeltsin exercised restraint in the wake of the first war in Chechnya.

4) Kiev adopted a cautious approach, continued to negotiate with the Crimean leadership and avoided pushing for the implementation of policies that would have been deeply unpopular in Crimea, such as the Ukrainian language law.

The Crimean presidency no longer exists, the Crimean parliament is officially called a ‘representative assembly’ which has the power to pass ‘normative acts’ (instead of laws). These normative acts can be vetoed by the Ukrainian government and referred to the Constitutional Court. The Crimean prime minister has to be approved by Kiev, and a special presidential representative seconded to the region exercises an element of control that is absent from other regions. Crimea’s powers are politically weak and underdefined. The most meaningful clauses refer to the use of the Russian language in daily life, the protection of Russian, Crimean Tatar and the languages of other nationalities, and locally raised taxes staying in Crimea (this has remained contested). Overall, Crimean autonomy functions primarily at a symbolic level. Symbols are important in politics – they can help defuse tension, but their ambiguity and emotive appeal can also easily be manipulated.

Since 1996, Ukraine has lived fairly comfortably with the tension embodied in its constitution between the principle of a unitary state (Article 2) and the existence of the Autonomous Republic of Crimea (Article 10). Arguably, a long sequence of national and regional elections has further integrated the region into the Ukrainian polity. Crimea’s political landscape has retained some specific features – like the presence of the politically well-organized Crimean Tatars and regional parties subsumed under the bigger national party umbrellas. The issue of Crimean autonomy has never been far from the surface, even in times when southern and eastern regional interests are well represented at the center of Ukrainian politics. For example, the Crimean assembly, dominated by deputies associated with the Party of Regions, prepared an initiative to push for greater autonomy.

Looking forward: What next for Crimean autonomy?

The Ukrainian state is currently being put to its biggest test to date. Hopefully, Crimea will remain a case of conflict-prevention. The foundations for politically addressing the various dimensions of the ‘Crimea question’ are in place. This includes the possibility of redefining Crimea’s autonomy status within the constitutional parameters set by the Ukrainian and Crimean constitutions. On Thursday, the Crimean assembly voted in favor of holding a regional referendum on greater autonomy. The referendum was meant to coincide with the presidential elections on May 25, but may well happen before then.  The initially suggested referendum question sounded strangely reminiscent of similar referenda in the late Soviet and early post-Soviet period – it asked about support for Crimean ‘self-rule’ (rather than sovereignty or independence) on the basis of ‘treaties and agreements’ (rather than the existing national and regional constitutions). The wording of the question could still change, but for the moment it aims at autonomy within Ukraine. Political elites and protesters in eastern cities are also discussing steps towards more autonomy. If Russia and Ukraine can pull back from the brink of a large-scale violent conflict, the crisis is likely to revive the discussion about the principles of regional autonomy and perhaps federalism. For a country the size of Ukraine, this could prove a fruitful avenue for managing its regional diversity. For political elites ‘federalism’ has been a dirty word since the collapse of the Soviet Union, but the Ukrainian crisis could ultimately pave the way toward a more constructive engagement with the idea.


Previous posts on the recent events in Ukraine at The Monkey Cage:

Ukrainians are not that divided in their views of democracy

A graph that shows how the Ukraine got stuck between the West and Russia

How Putin’s worldview may be shaping his response in Crimea

International law and institutions look pretty weak now, but they will matter a lot down the road

The ‘Russia reset’ was already dead; now it’s time for isolation

Obama is using the OSCE to give Russia an exit strategy … if it wants one

Who are the Crimean Tatars, and why are they important?

5 reasons I am surprised the crisis in Crimea is escalating so quickly

How to prevent the crisis in Ukraine from escalating

What does Ukraine’s #Euromaidan teach us about protest?

Why Ukraine’s Yanukovych fell but so many analysts (including me) predicted he would survive

What you need to know about Ukraine

How social media spreads protest tactics from Ukraine to Egypt

Who are the protesters in Ukraine?

The (Ukrainian) negotiations will be tweeted!

Social networks and social media in Ukrainian “Euromaidan” protests

What you need to know about the causes of the Ukrainian protests

Why are people protesting in Ukraine? Providing historical context

How Ukrainian protestors are using Twitter and Facebook

As police raid protests in Ukraine, protesters turn to Twitter and Facebook

Six reasons to be cautious about likelihood of opposition success in Ukraine

Three reasons why protests in Ukraine could end up helping Yanukovych

Additional commentary from the NYU Social Media and Political Participation (SMaPP) lab not at The Monkey Cage: Tweeting the Revolution: Social Media Use and the #Euromaidan Protests

February 28, 2014

OPINION: Can the protests fix Thailand’s inequality?

OPINION: Can the protests fix Thailand’s inequality?

Click on the link to get more news and video from original source:

Tan Hui Yee
The Straits Times, Asia News Network.  February 28, 2014 1:00 am

The events unfolding in Bangkok have all the elements of a slow-motion finale to Thailand’s political drama: The civil court has banned the caretaker government from dispersing street protesters who have been targeted by armed men.

Angry rice farmers are demanding overdue payments from a government that cannot sell stockpiled rice fast enough. And Premier Yingluck Shinawatra stands to be relieved of her duties after an unusually snappy investigation into her alleged negligence.

Protest leaders tout this as an uprising by the muan mahaprachachon, the people, against her brother and former premier Thaksin Shinawatra, who calls the shots for the ruling Pheu Thai party from abroad. A comparatively silent swathe of Thailand’s population sees it as a veiled effort by elites to impose their views on the electoral majority.

The intriguing part of this divisive landscape is that everyone agrees Thailand seriously needs reform. Asean’s second largest economy is one of the most unequal societies in Asia. In 2011, the most recent year for which official figures are available, its Gini coefficient, a widely used measure of inequality, stood at 0.484. This was lower than Hong Kong’s 0.537 that year, but higher than the United States’ 0.475. The Gini yardstick ranges from zero to one, with higher values meaning more inequality. Singapore’s Gini coefficient last year was 0.463.

Chulalongkorn University economist Pasuk Phongpaichit laid bare more figures in a forum last month: About 100,000 bank accounts, each with more than US$300,000, account for nearly half the value of all bank deposits in the country. Yet these accounted for just 0.5 per cent of the total number of bank accounts. The top 10 per cent of landowners own 61 per cent of total title land, she noted.

Land that is not put to commercial use is subject to negligible taxes but there have been no serious attempts to raise them because most politicians are among the top landowners, said Pasuk.

Respected economist Ammar Siamwalla said that people fixated with the idea of a class war tend to forget that politicians themselves form “a very deep important class”. “These guys are very expensive to maintain, and there are so many of them.”

According to latest figures filed with the National Anti-Corruption Commission, Yingluck is worth Bt603 million ($18 million), while Democrat Party leader Abhisit Vejjajiva has assets worth Bt54 million. Protest spokesman Akanat Promphan, a former Democrat legislator, has net assets of Bt101 million and drives a 4.4-million-baht car.

Very unequal societies, say academics, are prone to populism because such policies give quick relief to a broad base of low-income earners. Hence the Pheu Thai government’s two-year-old programme to buy rice from farmers at overly inflated prices, or its tax rebates for first-car buyers.

But these ailments are not exclusively associated with any particular political party. And they have bred a deep cynicism among Thais about the state of the country’s politics, a cynicism that has helped to swell the ranks of protesters.

Last month, 50-year-old Wanvipa Chokmongkol was among the tens of thousands who flooded Bangkok to “shut down” the city. She declared: “I don’t want elections; they have never given us a good government.”

She did not vote in the last election in 2011, because she did not think any party was good enough.

This view is fairly typical among the first-time protesters interviewed by the Straits Times. Sick of politicians, they had joined the whistle-blowing crowds in the hope of overhauling the entire system.

While they did not entirely trust protest leader Suthep Thaugsuban – a former Democrat tainted by graft allegations – they had warmed to his vow to give up politics after forcing Yingluck out. To them, Suthep was somewhat less repugnant than ousted former premier Thaksin, who lives in Dubai to evade a jail sentence for corruption.

Seasoned observers of Thailand’s political upheavals say the crisis is simply part of the growing pains of a young democracy.

Tos Chirathivat, the chief executive of the Central retail and hotel group whose flagship CentralWorld mall in downtown Bangkok was torched during the last bout of protests in 2010, hopes it will create more accountability. In the long term, “the people will be better in terms of choosing the candidates and the candidates will be better in terms of serving the people”, he says.

How Thailand eventually gets there is the question. Reversing inequality takes years if not decades, and the steady hand of a government with a genuine mandate. With the February 2 polls sabotaged by the protesters, Yingluck being hounded out of her temporary office, and a slew of names for a “credible” unelected replacement being increasingly bandied about, the fear is that genuine reform will once again be held hostage to politics.

<span>%d</span> bloggers like this: